Kaybolan hayallerin uğradığı son liman burası.
Kaybetmişlerin yakını, umutların az uzağı,
A’rafta kalmış isteklerin son defa toplandığı,
Karanlık yola çıkacaklara bu son kapı, bu son uyarı.

Burada yaşar, tadar bu sîne lâtenâhi ızdırabı,
Yalnızlık bir kez daha öğrenirken gözyaşını.
Dertler anlatılır, fısıltının bile dışarı taşmadığı.
Ben söyleyemem ama, yalnız siyah-beyazdır,
Bu memlekette ağaçların yaprağı.

Neden bilmem, hep kapalıdır havası,
Hiç bitmez yağmuru, fırtınası.
Burası.. tanıdığınızı sandığınız yazarın,
Kâvi ama mahzun, biraz da küskün dünyası.

Bu yazıyı paylaşın