huzungah

Uzun bir nağme çınlayan şimdi kulağımda,
Sessiz sedasız beklerken… bir yar başında.
Avuntusu kalmamış bu adamın, en sonunda,
Ey yâr, senin kapında öleceğini bilmez misin…

Hüzüngâhımda beklerim, gelirken sesler kapımda,
Ne zaman ümit etsem, yıkıldı dünya başıma.
İnsanı hayata bağlayan, bir gram umut olsa da,
Bir teveccühün de hayat verir, bilmez misin…

Bir girdâbdır bu yalnızlık, hadsiz efganımla,
Asude beklersin, anlamadan beni başucumda.
Gözlerini aç, beni gör, beni bil, yâr! ..bir kere de olsa,
Failim olacağını ben bilirim, sen bilmez misin?

Resim: #

Bu yazıyı paylaşın