Hotmail: Yıllardır kullandığımız mail sunucusu. Bugünlerde çok fazla haşır neşirim çünkü her gün bir umutla belki Amerika’dan mail gelmiştir diye açıyorum. Giderek besmele sayısını da arttırıyorum ama henüz işe yaramadı. Bunda da bekleyişteyiz.

Arena 13: Simulasyon programlarının şahı padişahı, son versiyonu.. Birkaç saat içinde tam sürümüne sahip olacağımı tahmin ediyorum. Ama birkaç özelliği var ki an itibariyle beni benden aldı. Birincisi deneme sürümünde 150 entity sınırı yok, ve ikincisi artık Microsoft Excel ve Access’ten direkt data okuyabiliyormuş. Bunun için de bekleyişteyiz.

Enes: Avea olan hattını Vodafone’a taşıyarak bizi zor durumda bırakmış olan dostumuz, canımız, ciğerimiz. Baştan bu işe onun adına sevinmiştim ama insanın telefonunda 1 kontör olunca bir vodafoneluyu aramak hiç de işten değil. Haberin olsun seni bi daha aramiicam, sen beni ara.

Uçurtma Avcısı: Tatilde evde okurken, tatilin bitmesiyle yarım kalan kitap.. Türkiye’nin en büyük ikincisi kütüphanesi olan Bilkent kütüphanesinde bulunmayışıyla beni kahırlara sürüklemiştir. İngilizcesi var(mış) o da rafında yok. Nerde bu yönetim?

Naruto Shippuuden: Birazdan kaldığım 120. bölümden devam edeceğim, epeyce bölümünün birikmiş olduğunu tahmin ettiğim anime serisi. Biriktirip de izlemesi ne keyifli ya

Starbucks’ta Sıcak Çikolata: Bugün alırken kasiyer’in “—- —- da koyalım mı” cümlesine “evet, tabi” diye cevap verdiğim içecek. Sahi ne sordu duymadım, ama içince hayran kaldım. Bi dahaki gidişimde dikkatlice dinleyeceğim

Şimdilik yurttan ve dünyadan son gelişmeler bu kadar…

Pazar: Pazar günleri insana gerçekten tatil olduğunu hissettiren günler. Çünkü pazartesiyle arasında derin bir uçurum var. Pazartesi iş günüdür, hem de hafta başıdır, insanı krize sokar. O yüzden pazar günü dikkatli planlanması gereken, haftaiçine iş bırakılmaması gereken gündür. Pazarları insanlar daha çok gezer, çok da mutludurlar. Ee ne de olsa pazar hem “Sunday” dir, hem de “Funday”dir. Cumartesi gibi değildir yani. Cumartesi nasıl desem.. Durun onu da yeni bir maddede anlatayım.

Cumartesi: Aslında haftasonunun en iyisi güzel geçen bir Cumartesi’dir. Cumartesindeyken yarının da tatil olduğunu bilirsiniz, kafanız rahattır. O huzur, o rahatlık.. Haftanın başka hangi günü cumartesi kadar güzel olabilir ki? Her günümüz güzel olsun isterim elbette ama cumartesilerim daha bir güzel olsun istiyorum her zaman.

Yani neymiş; cumartesi huzur, pazar eğlence günüymüş. “Happy Funday!”

Alternative HD: Shoutcast’te yayın yapan mükemmel bir radyo. Hiç bilmediğim gruplar, şarkılar öğrendim. Daha dinlemeye başlayalı 2 gün oldu ama birçok şarkıyı etiket listeme ekledim bile. Düşündüm de duygusal durumumuz dinlediğimiz şarkılardan çok etkileniyor. Hatta bir ara kişisel bir değişime karar verdiğimde ilk başta dinlediğim müzik türünde bir değişiklik yapmıştım. Alternatif Rock’ı cidden çok seviyorum. Talep gelirse mimlediğim şarkıları buraya yazabilirim bile Alternative HD’yi dinlemek için bu linke tıklayabilirsiniz.

Yabancı Dil: Hiç aram iyi değil şu yabancı dillerle. İngilizce’yi öğrenmem bile uzun yıllar aldı. 2.sınıftayken İtalyanca almıştım, ama pek öğrenemedim sanırım. Bu konuda Cabi’yi çok takdir ediyorum. Çocuk Türkçe biliyor (bu zaten varsayılan ama böyle sayınca daha etkili oluyor ), İngilizce biliyor, liseden sular seller gibi Fransızca biliyor, İtalyancayı beraber almıştık, şu anda da Almanca alıyor ki sanırım intermediate oldu olacak. Hay maşallah diyesi geliyor insanın. Yabancı dil meselesi ne zaman aklıma gelse Cabi’nin silüeti beliriyor gözümün önünde. Bu arada Cabi yabancı değil, ismi Mehmet, yanlış anlaşılmasın

Uniyemek.com: Bu biraz reklam gibi olacak ama uniyemek.com diye bir site açıldı. Adrese yemek getiren yemeksepeti gibi sitelerin türevi bir site, ama adından anlaşılacağı üzere üniversite öğrencileri odaklı. Zaten bence yemek siparişlerinin çoğunu öğrenciler veriyordur Neyse dağıtmayayım konuyu. Çok iddialı olduklarını duydum, diğer sitelerde olmayan yerlerle anlaşıyorlarmış felan. Siz de göz atabilirsiniz. Buradan buyurun. (Özellikle Bilkent için epey bir yer mevcut. ODTÜ-Piyata’yı da ekleseler süper olur.)

Wallpaper Calendar 3 (WalCal3): Sevgili Enes’ten öğrenmiş olduğum çok değerli bilgisayar programı. Bence her öğrencinin/çalışanın bilgisayarında olması gereken bir araç. Masaüstünüzde sizi hiç rahatsız etmeyen ve yüksek esneklik sağlayan bir takvim programı. Sınavlarınızı, randevularınızı vb. kaydetmek, bunları görmek çok kolay. Geçen seneye kadar kareli kağıda elimle çiziyordum takvimleri, onun da tadı ayrıdır, sevgili mini mini birler isterlerse elleriyle çizsinler, isterlerse şuradan bahsettiğim programı indirsinler. Ama bir takvim şart. Programı internette bulmak çok zor, ben kendim sizler için yükledim, tadını çıkarın!

Kablosuz Mouse: Kullanmamışlar bilmez, müthiş bir rahatlıktır. Temassızlık sorunu olmaz mesela, uzun zaman kullanabilirsiniz. Bence mouse alacaksanız iyi bir yatırım yapıp kablosuz alın, ilerde rahat edersiniz. Mesela dün gece yattığım yerden yaklaşık 1,2 metre uzaklıkta olan bilgisayarı kontrol edip GS-BJK maçını izledim. Valla süperdi Hele 3-0 kazanmamız ayrıca bir keyifliydi.

Muramasa: Zanpaktou’ları maddeleştiren zanpaktou. Bleach’in son bölümlerindeki ana düşman. Çok acayip bir tipi var, tırnakları da çok kötü. Ama her kötü karakter gibi (Ichigo’yu) ezmeye çalışma denemelerini onda da görmek mümkün. Beni en çok şaşırtan Hollow Ichigo ile Ichigo’nun son bölümde beraber savaşması oldu. Bankai’siz haliyle Zangetsu’yu darmaduman etti ki, görülmeye değerdi. Karakura Arc’ları saymazsak en iyi dövüş sahnelerinden biriydi. Sırf orayı görmek için izlenebilir bu doldurma bölümler. Bakalım daha ne kadar uzayacak bu Zanpaktou hikayesi.

Dip Not: Fotoğraf ve düzenleme yine bana ait

Toudai: Nam-ı diğer Tokyo Üniversitesi. (bkz.üstteki fotoğraf) Derler ki bu üniversite Japonya’nın en prestijli üniversitesiymiş. Buradan diploması olan adama her yerin kapısı açılırmış. Dünya sıralamasında 19. en iyi üniversiteymiş. Vay be dedim okuyunca. Eskiden beridir severim Japonları. Üniversitelerini de çok sevdim. Gelecek sene buraya da başvurayım ben doktora için. Valla bak. Amerika felan hikaye sevgili okur, asıl girmek istediğim üniversite burası.

Yurtiçi Kargo: Aslında kargo şirketinden çok, kargo şekli altında istihbarat danışmanlığı yapan kurum. Niye mi? Bir kargo yollamak için TC Kimlik No soran başka bir yer var mıdır acaba? Dahası bir kere kargo yollamış ve almışsanız, isminiz ve adresiniz veritabanına kaydediliyor. Açıkçası enteresan bir durum. Gözüm korktu. Ama ne olursa olsun Aras Kargo’dan 2, yok yok 3 kat daha iyidir.

Bi Bakarız Abi: Ahmet’in yoğun ısrarıyla yazıyorum. Benim sözlüğümde “Bi Bakarız Abi” lafıyla “hayır” aynı anlamdadır.
-Abi bu akşam bize gelsene.
-Bi bakarız abi.
konuşmasından çıkarılacak ders, gelmeyeceğimdir.

Bahar Şenliği: Hemen hemen tüm üniversitelerde benzer tarihlerde (Bilkent’te 7-8-9 Mayıs) gençlerin şen olma girişimi. Yüksek sesle müzik zaten olmazsa olmazı bu şenliklerin. Bunca yıllık Bilkent yaşantımda sadece Ranger’a binecek arkadaşlarımız için gitmiştim şenlik alanına. Bu sene de bir arkadaşımın Langırt oynama aşkı yüzünden epeyce sık gidiyoruz Bahar şenliği iyidir hoştur, ama her tarafta içki içilmesi beni çok rahatsız ediyor. Yasak olmasına karşın yapılması zaten kötü, fakat daha kötüsü o garip kokusu. Bilkent’te, güvenlik görevlileri bu sene iyi iş çıkardılar. Şenlik alanına giren kişilerin poşetlerini kontrol ettiler felan. Ama genç arkadaşlarımız da az değil, starbucks bardaklarına doldurup girmişler. Ama hatırlatmalıyım ki, üniversite sınırıları içinde içki içerken yakalanmak akademik bir suç. Eğer içmezseniz ölmüyorsanız içmeyiverin, kardeş kardeş halay çekelim. Neyse ya, konu dağıldı.

İçki: Konusu açılmışken birşey demek istiyorum. Yukarıdan da anlaşılacağı üzere içkiyi sevmem, hiç içmedim, içmeyi de düşünmüyorum. Ama içen içer, ben kimseye birşey demiyorum, yanlış anlaşılmasın. İçki içen insanla, içmeyen insan arasında bir ayrım yapmıyorum. Zaten iki yıllık yazı yaşamımda benzer şeyi sıkça söyledim: İnsanlara, insan oldukları için değer veriyorum. Ama geçenlerde bir arkadaşım, eğer içki içmiyorsam çalışma hayatımda terfi almamın zor olduğunu, başlamam gerektiğini söyledi. Eğer içki içmiyorum diye terfi vermeyecek bir yerde çalışırsam çok zor durumda kalmışım demektir. Böyle bir yerde çalışmayı düşünmem. Özel sektörde insanın yaptığı işin kalitesinin daha önemli olduğunu düşünüyorum. Terfi vermeyecekler diye kendimi değiştirmem mantıklı mı yani? Böyle yaparsam benliğimi iyice kaybetmiş olmaz mıyım? Ben şahsen böyle alınacak terfinin, hiçbir şeye yaramayacağını düşünüyorum. Haksız mıyım?

Askerlik: Her 20 yaşını doldurmuş, sağlıklı Türk gencini beklediği gibi, benim de gelmemi heyecanla bekleyen müessese. Üniversite mezunlarının da süre/rütbe avantajlarının kaldırılmasıyla, herkesin 12 ay boyunca askerlik yapacağı söylendi. Okumaya bir ömür harcayıp, 12 ay boyunca askerlik yapmak, bu ülkenin üniversite bitirmiş gençlerine yazık etmektir diye düşünüyorum. Sadece 1 ay önce aldığımız dersteki şeyleri unutmaya başlıyoruz, 12 ay sonrasını bilemiyorum. Sinir bozucu bir durum.

Cumartesi: Haftanın en güzel günü. Ne yarın pazartesi olduğu için birşey yapmanız gerekiyor, ne de haftasonu için plan yapmanız. Çünkü bizzat haftasonu içinde bulunmuş, ve yapacağınız şeye çoktan başlamış oluyorsunuz. İlerde cumartesi günleri çalıştıran bir yerde çalışmak beni çok üzecek eminim, ama kendimi bu fikre alıştırmaya çalışıyorum Mesela ben bu cumartesi, öğlene kadar uyudum Tüm öğrencilere de uyumalarını salık veriyorum. Üzerinize çöreklenen projelerden, ödevlerden kurtulup, şöyle güzel bir uyku çekmek güzel olmaz mı? Bugün de hava çok güzel. Yatağınızdayken kendinizi bir otelde hayal edin. Ahh, işte aradığım huzur.

Kariyer Fuarı: Sanıyorum ki üniversite hayatımda içi dolu birşey zannedip halbuki tamamiyle fasa fiso çıkan organizasyonların başında kariyer fuarları geliyor. Fasa fiso diyorum başka da birşey demiyorum. Sadece eşantiyon toplamaya gidiyoruz fuara. Neden mi? Bir başvuru bile almıyorlar. Neymiş efendim internet sitelerinde varmış da felan da fişman. O zaman ne diye geliyorsunuz, sitenizde olmayan birşey mi var sanki? Bilgi almak için güzel bir yer olabilir ama niyetiniz iş veya staj başvurusu ise bence yanlış yerdesiniz. Şu sözümün altını çiziniz: “Kariyer fuarına CV’lerle gideceğinize, büyükçe bir poşetle gidin.”

Tylol Hot: Sevgili Novartis’in sahibi olduğu, aklı başında tüm TC vatandaşlarının en azından bir kere ismini duymuş olduğu, tozdan ilaç. Efendim ben her zaman yedekte tutarım bu tylol’lardan. Sayım yaptım sanırım 6 tane felan var şu an elimde. Şu küçük hastalığım sırasında da bir tane içtim. Gerçekten iyi geliyor mu gelmiyor mu bilemeyeceğim, ama psikolojik olarak bir rahatlama sağlıyor şöyle ki: “-Annecim, hasta oldum  -Doktora gitmedin mi yavrum daha?  -Yok anne gitmedim ama Tylol Hot içtim ” deyip mesele atlatılabilinir, belki aferin bile alınabilinir.

San Francisco: Hayalimdeki şehir (bkz. yukarıdaki fotoğraf). Ah ulan, birisi elimizden tutsa da bizi şu şehirde bir üniversiteye öğrenci yapsa. Kardeşim İstanbul gibi görünmüyor mu buradan şimdi şu şehir. Bu kadar yıl denizsiz memlekette üniversite okuduktan sonra, artık denizi olan bir yerde eğitim kariyerime devam etmek istiyorum. Olmuşken de güzelinden olsun be, daha kaç yıl okuyabileceğiz sanki, bırakın da iki sene tadını çıkartalım. Aslında SF olması da önemli değil, yurtdışı havasını alabileceğimiz bir ülke olsun, deniz kenarında olsun tamam. Barcelona da olur, Miami de olur hatta Sicilya Mafyası bursuyla Palermo’da bile okurum. Yok mudur sesimi duyan bir eğitim gönüllüsü

Post-It: Aslında şu sarı yapraklı yapışkan şeyleri seviyorum. Ama sevmediğim bir yönleri var, yapışkanını çok kalitesiz yapıyorlar. İlerde çalışmaya başladığımda masamı bu kağıtlarla dolduracağımı düşünüyorum. Aslında iyi yapışsalar şimdi de kullanmak isterim ama bizim çalışma masasının tahtasını tutmuyorlar. Buradan post-it yapımcılarına sesleniyorum; kalitesiz uhu kullanmayın, 404 kullanın! Biz de post-it kullanalım di mi? Bi de delikanlı post-it dediğin sarı renk olur.

Neyse, şimdilik bizim cepheden bu kadar. İyi haftalar efendim.

Fotoğraf: Dondurulmuş bir hayat parçasından çok daha öte birşey. Bazı fotoğraflar görürsünüz gerçekmiş gibi durur. Sanki içeridekiler sizden daha hayat dolu, daha canlı, daha gerçektir. İşte bir fotoğraf karesi, bin kelimeden daha etkili olabilir. Aynen bir müzik gibi, fotoğraf da aslında sanatın ta kendisi. Bunları fotoğraf kursuna başladığım için değil, kursta fotoğrafın değerini anladığım için yazıyorum. Dua edin de meşhur bir fotoğrafçı olayım ya

Neo Kart: İnsana Matrix’teki Neo hissini veremese de, ismini veren kart. Geçenlerde kayboldu maalesef, sevgili bankamı arayıp iptal ettirdim. Herhalde bir insanı en çok telaşlandıran şeylerden birisi bu kart kaybetme işi. İşte o kadar bağımlıyız ki paraya, şu ilginç düzene, bir kartımız kaybolunca yüreğimiz hop ediyor. Neyse karttan başka bir çekim işlemi yapılmadığı için şanslıyım sanırım

Vefa: Sandığınız gibi İstanbul’da bir semt adıdır demeyeceğim Bence bir insan için en önemli değerlerden biri vefadır. Halbuki o kadar vefasız oluyoruz ki çoğu zaman, bunu itiraf etmekten bile kaçıyoruz. “Meşguldüm, şuydu, buydu, şöyleydi…” derken hayatımıza renk katan insanları unutuyoruz, sonra da hayıflanıyoruz neden hayatımızda renk yok diye. Bu konuda kulağı çekilesi insanlardanım, ama şunu da söylemeliyim ki, birçok eski arkadaşım benden çok daha vefasız.

UFO: Küçüklüğümüzden beridir bi UFO muhabbeti gidiyo ya, ne olduğunu bilmek istedim. Ben UFO’yu uzaylı zannederdim, meğerse onların yuvarlak araçlarına diyorlarmış UFO diye. Nasıl mı anladım? Açılımı “Undefined Flying Object (Tanımlanamayan Uçan Zımbırtı)”ymış da o yüzden. Yani biz kısaltarak TUZ diyebiliriz Asıl merak ettiğim bu TUZ’lar neden hep yuvarlak oluyor? Yani en verimli öyle uçuluyosa bizimkilerin neden hala kanadı felan var? Bölümü bitirip mühendis olunca yuvarlak hava araçları tasarlayıp adını da TUZ-1 koymak istiyorum. Özellikle köylerin üzerinden uçup masum köylüleri korkutmak istiyorum. Hell Yeah! Yaşasın Kötülük!

Lafalimpics Olimpiyatları: Bunu da isminden hatırlaması zor ama anlatınca herkes biliyor Evladım izlediğiniz şeylerin ismine bakmıyor musunuz benim gibi Hani şu Ayı Yogi, Scooby-Doo (böyle mi yazılıyodu bu) ve Gerçek Kötülerin yarıştığı olimpiyatlar var ya, işte o çizgi film adı bu. Gerçeği Laff-A-Lympics diye yazılıyor. Her neyse, hepinizin gerçek kötülerin bir kere kazanmasını istediğinizi biliyorum. Zira bir kere kazanmışlar da heralde. Ama ben izlerken genelde Scooby-Doo ekibini, ablam da Yogi ekibini tutardı. Bölümlerini bulsam tekrar izlerim aslında, yahu ne keyifliydi. Bence çizgi filmciler bu sese kulak vermeli; böyle değişik çizgi filmlerden karakterleri bir araya getirmek çok güzel birşey. Mesela Naruto ve Ichigo bir araya gelse tadından yenmez

İşkembe Çorbası: Bahsi daha yeni geçtiği için bir açıklama yapayım dedim. Ben bu işkembe çorbasını eskiden hiç sevmezdim. Bi gün uzun bir yolculuktan dönüyorduk, yıl ’99, gece bir yerde mola verdik, çorba olarak bir tek işkembe vardı, ilk orada yemiş ve beğenmiştim. Ama asıl yemeye başlamam lisede olmuştu sanırım. Önyargıyla yaklaştığım bu çorba beni utandırmıştı. Şimdi epeyce seviyorum. Dün de annem yaptı evde, çok güzel olmuştu. Ellerine sağlık annecim

Up on the Ladder: Radiohead’in son çıkardığı albüm olan In Rainbows’taki bence kulağa en güzel gelen şarkı. Melodisi çok hoş. Sözleri da aynı güzellikte. Hele şarkının orta kısmındaki “so long, so long” diye hafifçe söylenmesi var ki kesinlikle dinlenilmeli. Şarkıyı dinleyince kendimi daha başka bir şehirde hissediyorum nedense hep. Sanki bu günkü kaygılarımdan başka kaygılarım varmış gibi. Bir kitap okumuştum Kaybedenler Kulübü diye, onu hatırlatıyor, nasıl da bir bağlantı kurdum bilmiyorum Bu albümde MK 1 ve MK 2 diye de iki tane şarkı var. Onlar da bu şarkının yardımcıları gibi geldi bana. Onlar da dinlenmeli…

Daha iyi sözlük yazılarında beraber olmak dileğiyle, hadi sağlıcakla kalın

Kürdan: Birkaç gündür ağzımdan düşürmediğim nesne. Cabi deyince farkettim aslında. Bir film vardı Arabulucu diye, orada sniper kullanan genç arkadaşımızın ağzında olurmuş hep kürdan, belki de oradan aklımda kalmış böyle. Cabi’nin de çok hoşuna gitti, ama dişler için zararlıymış, duyurulur.

Fındık: Bu sene memleketten gelirken, odaya getirmeyi unutmadığım, ve aslen Trakya’lı, manen Eskişehirli olan Hüseyin arkadaşımın yemekten yakında krize gireceği yiyecek. Her gün bir değil, üç beş avuç yiyoruz sanki. Fındık deyince aslında aklıma fındığın toplanması meselesi gelip bir fena oluyorum ama işin o tarafına hiç girmeyeceğim. Biz satıcı değil, yiyiciyiz; bak yiyoruz Odada kısa zamanda her bir köşe bucak fındık kabuğu olmasa ben de seviyorum aslında yemesini ama.. neyse bakalım..

Dolardaki Yükseliş: Ben çocukken doların düştüğünü hiç hatırlamıyorum, ne zaman bir şey olsa yükseliyor bu dolar. Şimdi de 1,50′yi aşmış. Vallahi ne yalan söyleyeyim hiç anlamıyorum bazen bu para ekonomi işlerinden. Neye göre iniyor neye göre çıkıyor muallak (bilen arkadaşlar; “bak şimdi …” diye başlamasınlar cümlelerine, zira pek ilgi duymuyorum). Bir de enflasyon canavarı vardı, gazetelerde boy boy resmi çıkardı eskiden. Hani yeşil renk (gerçi ekonomi sayfaları renksiz olur ama ben hep öyle hayal ettim) sırtında çıkıntılar olan uzun kuyruklu bi canavar. He bi de aklıma geldi, acaba Enflasyon Canavarı ile Van Gölü Canavarı’nın akrabalığı var mı, yoksa isim benzerliği mi

Hepinize güzel günler dilerim, esen kalın efendim.

Bal-Tereyağı: Ramazan ramazan bahsetmek istemiyorum aslında acıkırsınız diye ama söylemeden de duramıyorum. Biz lisedeyken (ben yatılı öğrenciydim not edeyim) bize kahvaltıda sık sık yağ ve bal verirlerdi. İlk başta alışamamıştım ben bu duruma, sadece balı yiyordum. Sonra arkadaşlarımın bal ve yağı karıştırdığını görünce bende ampuller yandı tabi Bir kahvaltıda en sevdiğim şeylerden biri artık tereyağı ve bal karıştırmak. Normalde sadece bal yiyen bir insan çok az yediği zaman kesiliyor, daha yiyemiyor. Ama yağ, balı öyle hafifletip güzelleştiriyor ki, yeme de yanında yat Bu efsane kombinasyonu kim bulduysa alnından öpmek lazım. Dün akşam Hüseyin’le yaptık aynı karışımı, tabak tabak yedik.

Ring: Bilkent’te geç farkettiğim, ama değerini hızlı anladığım taşıt servisi. Üniversite etrafında fır fır dönen küçük minübüsler var. Bunlar üniversitenin ücretsiz arabaları. Sürekli aynı yol üzerinde turladıklarından olsa gerek adlarına “ring” deniyor. (Ring; halka, daire anlamına geliyor.) Yurtta kalan bir öğrenci, saat buçuk olduğunda ringe binip, istediği fakültedeki 40 geçe dersine çok rahat yetişebiliyor. Gerçi ben bisiklet kullanıyordum üniversitede ama, dün acı bir şekilde zinciri kırıldı bisikletimin. (Hayır, kilolu olduğumdan kırılmadı!!) Rİng’leri benle tanıştıran Hüseyin de tam bir ring manyağı. Kaç dakika olursa olsun gelmesini bekliyor. Tabi bu ring işi, bizim fazla kilocuklarımız için pek de iyi olmadı işin açıkçası

Şom ağız: Biraz önce yaptığım şey Yağmur yağsa felan dedim ve daha yazı bitmeden şakır şukur yağmur yağmaya başladı. Umarım dışarıda birileri yoktur şu yağmur altında…

Hepinize tatlı ve güzel bayramlar diliyorum şimdiden. Bizim üniversite hafta içini tamamen tatil ettiğinden 9 gün tatil yapacağım. Gerçi staj raporu yazarken nası bi tatil olacak bilemiyorum ama…