Yağmur sonrası toprağı koklarken,
Gökkuşağını yeniden görür gibi.
Gözlerim güneşten kamaşırken,
Elimdeki uçurtmayı sıkıca tutar gibi..

En sakin notaların arasında,
Üzeri paslı çocukluğumu anımsar gibi..

Gözlerinin içine bakarken,
Zaman çoktan kaybolmuş gibi.
Her bir küçük hatıra anımsanırken,
Aslında en değerli hazineymiş gibi..

En coşkulu notaların arasında,
İçimdeki sevinç ortaya çıkıyor gibi..

Yazıyorum bu satırları sanki,
Seni anlatabilecekmiş gibi…

Burada yaşar, tadar bu sîne lâtenâhi ızdırabı,
Yalnızlık bir kez daha öğrenirken gözyaşını.
Dertler anlatılır, fısıltının bile dışarı taşmadığı.
Ben söyleyemem ama, yalnız siyah-beyazdır,
Bu memlekette ağaçların yaprağı.

Neden bilmem, hep kapalıdır havası,
Hiç bitmez yağmuru, fırtınası.
Burası.. tanıdığınızı sandığınız yazarın,
Kâvi ama mahzun, biraz da küskün dünyası.

Şehirleri ben, en çok geceleri severim,
Kimse dokunmaz bana, öylece seyreylerim.
Aczim hazinemdir, mübtelâsıdır ama sitem’in,
Yağmur tanır beni, hep ıslaktır ellerim.

Herkesten ayrı, bir köşede, rûznamemi işlerim,
Beklemek erdemdir, sabretmeyi bilirim,
Kırmızıdır, kimse bilmese de, iç giryelerim,
Ateş tanır beni, yanmaktadır benim içim.

Paslıdır başkasıyla konuşmaya dilim,
Bakışlarda anlam bulamam, hatemdir ismim.
Gül rengi bir candır benim beklediğim,
Sarhoşlar tanır beni, suskundur yüreğim…

Sertalp Bilal

*Mini Sözlük
âsuman = gökyüzü
rûzname = günlük yazı
girye = gözyaşı
hatem = mühür

Ümitleri başka diyarlarda bırakarak,
Yorulmuşum, zor bilmişim yaşamı.
Tatlı küçük mutluluklarda aramışım,
Elimden kayıp giden zamanı.

Ne mi kalmış şimdi ardımda;
bir kopuk gitar teli,
bir kirli gözlük,
bir şiir mısralarını anlamadığınız,
günlüğümün arasında,
bir de kalem,
size kendimi anlatmaya çalıştığım…

Ben hepinize, ama hepinize çok dargınım…

Uzun bir nağme çınlayan şimdi kulağımda,
Sessiz sedasız beklerken… bir yar başında.
Avuntusu kalmamış bu adamın, en sonunda,
Ey yâr, senin kapında öleceğini bilmez misin…

Hüzüngâhımda beklerim, gelirken sesler kapımda,
Ne zaman ümit etsem, yıkıldı dünya başıma.
İnsanı hayata bağlayan, bir gram umut olsa da,
Bir teveccühün de hayat verir, bilmez misin…

Bir girdâbdır bu yalnızlık, hadsiz efganımla,
Asude beklersin, anlamadan beni başucumda.
Gözlerini aç, beni gör, beni bil, yâr! ..bir kere de olsa,
Failim olacağını ben bilirim, sen bilmez misin?

Resim: #

Bir şarkı var dinlemenizi istediğim. Şarkı da değil aslında bir çizgi film müziği. Biraz hüzünlü ama beğeneceğinizi umuyorum. Dün biri şarkı istemişti benden msn’de iken, ona yollayacak birşey ararken tekrar farkettim bu müziği. Çok ağır değil zaten, öyle gürültülü zangır zangır da değil. Daha çok hüzünlü bir sahnede insanı ağlatmak için yapılmış gibi

Siz şimdi şurada çıkarsa onun play tuşuna basarsınız, ben de yazıma devam edeyim. İnsanların arasındaki en tatsız durumlardan bir tanesi araya buzların girmesi sanırım. Veya anlamamak da sayılabilinir. Birçok kez söylenmesi gereken birşey söylenmediğinden meydana geliyor sanırım bu tür tatsızlıklar. İlacı; dinlemek, konuşmak. Bir şekilde iletişim kurabilmek gerek. Biz çok önemsiyoruz gururmuş felan. Sanki çok da iyi birşey yapıyoruz.

Tek yapmamız gereken şey içimizden geçeni söyleyebilmek, insanlara onları sevip sevmediğimizi söyleyebilecek kadar dürüst olmak.

Dün akşam eski bir blogcu abla ile konuşurken ona da söyledim “artık yazdıklarımdan ben bile birşey anlamıyorum” diye. Giderek kötüleşiyor hakikaten yazılarım sanırım, o bunun yaz rehavetinden olabileceğini söyledi. Bilmiyorum, ama yine de tam anlatamadım anlatacaklarımı, neyse boşlukları siz tamamlayın, size de bulmaca olsun

Yaprak
Bir yaprağım sonbaharda,
Sararmışım, koparılmışım,
Üstüme basmışlar da,
Rüzgârlar arasında yuvarlanmışım.

Ne ağaç sahip çıkmış,
Ne biri yerden kaldırmış,
Gözlerimi gökyüzüne dikip,
Öylece kalakalmışım…

Şimdi diyorum ki acaba,
Biri farkeder mi beni,
Kırılan kalbimi,
Eline alıp beni sever mi ki?
Bahar yağmuru gibi…

Bulmaca çözüyordu karşımdaki,
Kaldırıp gazeteyi diyordu,
“Demek okuyorsun evladım”,
Sıcaktı hava,
Cam açıktı,
Bunalıyordum,
Ama güzeldi yolculuk.
Bilinmezden gelip,
Bilinmeze gidiyorduk.
Kimseye ses etmiyor,
Hayallere dalıyorduk.

Elektrik direkleri vardı yolun kenarında,
Birbirini kovalıyorlardı,
Oyun oynuyorlardı,
Bu sıcak yaz gününde…
Tren yolu çocukları gibi…

Kelimeler dökülüyordu gönlümüze,
İstiyorduk ki o yolculuk,
Hiç ama hiç bitmesin.
Kenetlemiştik ellerimizi,
Tutuyorduk,
Hayatı ellerimizle…
Ve seviyorduk sevebilmeyi,
Sevebildiğimizce…

Güzel günler gelecekti,
Güzel olduğunu anlayacağımız günler.
Ne gri olacaktı gökyüzü,
Ne de üzülmeyecekti artık kimseler.
Oyun oynayacaktık yine,
Sobeler, kutu kutu penseler…

Çocuk olacaktık yine,
Güneş batmayacaktı akşam ezanında,
Anneler çağırmayacaktı evlere çocukları,
Apartman sakinleri, kızmayacaktı,
Arabasına top vurunca, alarmının çalmasına…

Kara bakışlı hocalar olmayacaktı,
Korkarak gitmeyecektik okula,
Her gün zilin çalmasını beklerken,
Koyun gibi kapıyı izlerken,
Yüreğimiz hoplamayacaktı,
Pır pır edecekti gül yüzlü öğretmenle.
Isınacaktı yüreklerimiz…

Yaşamak basit olacaktı,
Suya attığım taşı izler gibi olacaktı…
Sektiremeyecektim taşı defalarca atmama rağmen,
Ama istediğim kadar izleyecektim,
Babamı, suyun üzerinde taş sektirirken…

Güzel olacaktı her şey,
Biz büyüyünce,
Söylesene abla,
Biz ne zaman büyüdük?

Bundan sonra hep hikaye artık gerisi,
Ne hüzün ne özlem! hepsi hikaye,
Hatırlanmayan iki kelimesi bundan ötesi,
Ne özlenesi, ne sevilesi, ne de üzülesi…

Tozlu, silik bir aşk hikayesi,
Tüm bu yaşananların özeti,
Ne bir nâme kaldı geriye,
Ne de bir kalp hâlâ sevmeyi bilen…

Sen…
Aşkların en güzeli…

Bu yalnızlığa çare bulunmaz,
Yaranın böylesine merhem sürülmez,
Ne gece, ne gündüz yol sürülmez,
Yolda kaybolana da yol sorulmaz…

Ne vakit lazım olsa hem-dem bulunmaz,
Ne dert dinleyen, ne teselli eden bulunmaz,
Sonbaharda yaprağa hal sorulmaz,
Dar vakitte güzel günün hayali kurulmaz,
Hayaldeki yâr’e artık varılmaz…