Destekleri için başta nişanlıma, emekleri için tüm proje ekibine, birinci yazar olmamı öneren Enes’e, ve diğer tüm emeği geçenlere teşekkür ederim. Duygulandım yaaa =D

Okumak isterseniz işte derginin online linki: Endüstri Mühendisliği / Eylül 2010

Not: Bundan sonra bol bol yazı yazacağım, sahalara dönüyorum =)

Çok güzel bir proje süreci yaşadım (kendi adıma). Araç Rotalama Problemi olarak bilinen (VRP) bir problemin;
-çoklu depo
-çoklu araç çeşidi
-birden fazla araç
-zaman periyodu (periyodik dağıtım)
-kapasite kısıtı
-vagon kısıtı
gibi fazlaca abartılmış bir versiyonunu bir matematiksel model, iki sezgisel yaklaşım metodu, bir simulasyon modeli ve bir Java arayüzü kullanarak çözdük. 80.000 değişken, 90.000 kısıt vardı matematiksel modelimizde ve problemi çözmesi 4 gün falan sürüyor sanırım (doğru di mi Enes). Hatta problemi çözebilmesi için bilgisayarlarımıza ekstradan RAM aldık cebimizdeki parayla. İnanılmaz yoğun bir çalışma dönemi geçirdik, kaç defa buluştuğumuzu sayamıyorum bile. 5 günlük ilkbahar tatilimin dört gününü Tekirdağ’da fabrikada geçirdim en basitinden. Bu dönem 1 defa Ordu’ya ailemin yanına gidemedim.

Tüm bu emeklerimizin sonucu olarak yarışmada 2.olduk. Bundan daha değerlisi şahsen BSH Ev Aletleri Teknoloji Müdürü’nden iş teklifi aldım. Dahası, kendisi başka sektörde çalışmak istersem yardımcı olacağını da söyledi. Zira projemiz hayata geçti, ve memnuniyetle kullanılıyor. Kaliteli bir iş yaptığımıza şahit oldular. Biz de elimizden gelenin fazlasını yaptık. Ve tüm bunları yaparken danışman hocamızdan hiç yardım almadık, gittik paşa paşa kendimiz yaptık. Problemin çözümünü tamamen bitirdik, ek kısımlarını da tamamladıktan sonra belki de 22 proje içinde çözülmesi en zor olan problemi bitirmiş olacağız.

7 geceden fazladır sabahladığımız gece sayısı bu proje için.

Başka bir şey yazacağımı mı sandınız? Yok daha neler.. Ben de Çağın’dan birşeyler öğreniyorum. Ben tüm konuları kapadım, emeğimiz ve başardıklarımız zaten ortada. Beni bilen bilir, kimseyle tartışmaya girmeyi sevmem. İnsanların kalbini kırmayı da sevmem. Ama haksızlığa uğradığımı düşündüğüm zaman sinirleniyorum biraz. İnanın, artık onları da kapadım. Bileğimizin hakkıyla 2.olduk. Diğer projeleri bilmem ama izlediğim kadarıyla arkamızda kalan 20 projenin hepsinden zor bir konuyu, çok daha fazla uğraş vererek çözdüğümüzü düşünüyorum. Çok da sevindik, hatta grupca yemeğe gideceğiz kutlamak için. Bir senelik emeğimizi, başarımızı gururla hatırlayacağım. Tüm proje grubuma teşekkür ediyorum çok.. (Özellikle Enes’e emeklerinden dolayı).. Hepsi bu.

Ha bir de şu var, Çağın ve Feyza’nın çok iyi birer dost olduğunu öğrendim. İkinize de teşekkürler.

Bu da gazete haberi…

Sistem serverlarından Hillbert’le bugün ilk bağlantımı kurdum, dahası web sitesinde küçücük de olsa bir dosya güncellemesi yaptım. Şimdi bana gereken ilk şey daha hızlı bir bilgisayar =) bir de Emre’nin dediklerini kaçırmamak için bir ses kayıt cihazı =)

Ağustos ayı geldiğinde ise güzel bir tatil yapmak var planlarımda. Eğer herşey yolunda giderse güzel bir süreç başlıyor gibi =)

Şu finaller bitsin, daha sık yazı yazacağım =) Mola istiyorum =D

Sonuç: Bir süre daha Bilkent’teyiz sanırım. =) Tübitak bursu da çıkmış, paşa paşa yüksek lisansımı yaparım bildiğim yerde.

Tahmin ettiğim gibi MP sınavım iyi gelmedi, hatta sınıftaki en düşük notu ben aldım. Tarihi anlardan birine şahitlik ettim, bu duyguyu bir de yüz üzerinden on yedi aldığım OR sınavında yaşamıştım. Ama işin açıkçası bu defa üzülmedim kendi notuma. Zira elimizden geldiği kadar çalıştık, tüm ödevlerini teslim ettik, sınava da hazırdık. Ne kadar çalışırsam çalışayım böylesi bir sınavdan iyi alamazdım sanırım. Belki çok çok azıcık daha iyi olabilirdi, ama buna da şükretmek lazım.

Son sınıfın son döneminde olmanın verdiği bir rahatsızlık var ama yine de. “Kötü giderse dersi bırakırım” diyemiyor insan. Öyle ya da böyle geçmeye bakacağız. Perşembe günü yine bir sınavım var, cuma günü 491 için hocayla görüşmem, ve haftasonu bir gün senior proje için kendimi bi yere kapatmam lazım. Tüm bunlar bir tarafa, Boston’dan hala burs konusunda bir haber gelmemesi de ayrı sinir bozuyor. İşte böyle hazırlıyor bizi hayata sevgili okulumuz, biraz yoğunlaştırıp, biraz süründürüp öyle mezun etmek istiyor. Merakla ve sabırla katlanıyoruz…

Şimdi herkesin sorduğu soru “peki gidecek misin?”. Aslında bu soruya tam bir cevap vermedim ama yüzde doksan gideceğim gibi görünüyor. Zaten artık yoldaşım olan Enes’in de Boston’ı benden önce kabul etmiş olması bu ihtimali epey arttırdı. Hiç düşünmezdim aynı yerden kabul alabileceğimizi. Halen üzerimde ilginç bir şaşkınlık da var. Ev tutacak mıyız Enes ya?

Bir de “Special Thanks to” bölümü var. Başta tüm eğitim hayatım boyunca elbette ki en büyük destekçim olan ve beni daha fazla okumam için sürekli teşvik eden anneme ve babama; yine aynı şekilde beni büyüten ve Amerika’ya başvuru konusundaki tereddütlerimi bitiren ablama,benimle beraber oturup, sinirlendiğim zaman alttan alan, tüm başvuru sürecinde benimle birlikte olan ve hakkını ödeyemeyeceğim kardeşim Enes’e; başvurular konusunda ufkumu genişleten ve karar vermemde yardımcı olan Hüseyin’e; tüm hikaye boyunca kabul almamı kendisininmiş gibi isteyen Kenan’a; sıkıntılı zamanlarımda nazımı çeken Olcay, Cansu, Yasemin, Zeynep ve 3lf’ye; belki de hiç tanımamalarına rağmen yorumlarıyla bana destek olan okuyucularıma; üniversite hayatım boyunca yanımda olan ve yardımlarını esirgemeyen Ahmet ve Cabi’ye; eğitimim boyunca üzerimde emeği geçmiş olan tüm hocalarıma (hepsinin adını tek tek yazmam gerekir aslında); ve sabah haberi  paylaştığında duyduğum sevinciyle, benim sevincimi katlamış olan Orihime’ye; az da olsa emeği geçmiş kim varsa hepinize sonsuz teşekkürler. Bu listeyi hazırlarken de unutmuş olduklarım varsa onlardan da önce özür dileyip, sonra sonsuz teşekkürlerimi iletmek istiyorum. Biraz önce de dediğim gibi, sizin desteğinize sahip olmak kabul almaktan çok daha güzel. Hepinizi tebessüm ettirebilmişsem ne mutlu bana

Ya millet çok kabul almaya başladınız. Bundan sonra tek yazıda toplicam bunları ya, habire blog yazdırıyosunuz bana =D