sertalp bilal » Günlük Hayat

Zor

sertalp bilal — Fri, 09 Dec 2011 00:54:07 +0000

Zaman az, iş çok, sabır yok..Yetişemiyorum işlere, habire de yenileri geliyor.

Üstüne üstlük, insanları anlamak zor, onları sindirmek de zor. Her gün trafikte önüne direksiyon kıran adamlara sövmek bile zor geliyor bir müddet sonra. Nasıl düzeleceğiz ki böyle… Of!

Japon Yapmış

sertalp bilal — Wed, 26 Oct 2011 11:59:22 +0000

Epey bir zamandır fırsat bulup kitap okuyamıyordum, ya da okuduğum kitap içimi bayıyordu. D&R’dan defalarca eli boş çıktıktan sonra geçenlerde bir kitap aldım. Adı “Japon Yapmış”. Japonya’da görev yapmış bir Türk diplomatın oradaki gözlemlerini anlatıyor. Kitap, Japonları ve Japonyayı merak edenler için oldukça okunaklı yazılmış. Satır aralarında yazarın zekasını da hissedebiliyorsunuz. Kitabın yazarı ODTÜ Endüstri Mühendisliği mezunuymuş, okuyunca hoşuma gitti meslektaş olmamız

Son günlerdeki gelişmelerle alakalı olarak bir iki kelam edeceğim. Terör olaylarını konuşa konuşa bitiremiyoruz zaten. Allah rahmet eylesin şehitlerimize, ama bu daha ne kadar böyle devam edecek diye üzülüyorum. Toplumca koyun gibi güdülmeye alışık olduğumuzdan eskiden beridir hep birbirimizin aynı tepkileri veriyoruz. Son zamanlarda da “eski liderlerin hep aynı şeyi söylediklerini söylemek” moda oldu. Çözüm bu değil ki. Ne zamandır bilmiyor muyuz bunun böyle olduğunu. Eğer terör biz yürüdüğümüz için bitecek olsa çoktan biterdi. Demek ki mevzu derin. Ülkemin böyle acılar içinde kıvranması ve bu konuda elimden birşey gelmemesi üzüyor beni. Ama kimbilir kimin kuklalığını yapıyor benim güzel devletim.

Kaddafi’nin öldürülüş biçimi hepimizin yüreğini sızlattı sanırım. Yazık oldu. Ölüsüyle fotoğraf çektirmek için sıraya girenlere birşey diyemiyorum zaten. Ne oldu sizin vicdanlarınıza. Ve görünen o ki Araplar yine Batı rüzgarına kapıldı, mis kokusunu içine çekti, ama içinde zehir olduğunu yine anlayamadı. Yazık…

Deprem için de Allah yardımcıları olsun diyorum. Orada yapılan programlara göz attım, bazı yerlerde cidden üzücü manzaralar var. Yardım kampanyaları için koşturan insanların ve özellikle orada ellerinden geleni yapan insanların da ellerinden öpüyorum. Kurtarılan bir canın değeri herşeye bedel değil mi…

Umarım daha aydınlık günler görürüz de güzel şeylerden bahsederiz.

Deprem Döngüsü

sertalp bilal — Sun, 13 Mar 2011 11:06:46 +0000

Dünyanın bir yerinde şiddetli bir deprem olur.
Milletçe bir kulağımız deprem haberlerinde olduğu için dikkatle takip ederiz.
Ünlü(?) bir deprembilimciyi televizyona çıkartır “ya bizde olsaydı” analizi yaptırırız.
Felaket senaryolarıyla herkesi depreme karşı uyarırız.
Yaklaşık 3-4 gün sonra herşeyi unutur aynen devam ederiz.
Belli bir süre sonra ilk maddeye döneriz.

Yani ülkede doğru düzgün çakılmış bir tek çivi olmadığı için bu da size garip gelmesin.

Bir garip nokta daha; ünlü deprembilimcilerimiz Türkiye’de ne zaman deprem olacak diye tahmini zaman söylüyorlar. 2 gün önce National Geographic’te izlediğim belgesele göre depremi bilebilmek saatler öncesinden bile “düşük bir ihtimal” ve bu konuda çalışan adam “hayalimiz, bir depremi aylar öncesinden bilebilmek” diyor. Bizimkiler yıllar öncesinden biliyor. Ohooo, teknolojide çığır atlamışız, haberimiz yokmuş….

En Sonunda

sertalp bilal — Thu, 13 Jan 2011 01:51:34 +0000

Stres dolu bir dönemin son günü bugün. Yüksek lisansın abartılmış zorlaştırılmış, hatta yanlış planlanmış ilk dönemini Allah’a şükür bugün tamamlıyoruz. Son final sınavımızın ardından kuş gibi olacağız sanırım. Hocalarımız sağolsun, sanki hayatta başka bir işimiz yokmuş gibi dersleri kafamıza çiviyle çaktılar. Yüzde seksenbeşini gelecek döneme unutacağımız bilgileri boşu boşuna öğrendik. Emin olun boşu boşuna, şahsen ben öyle inanıyorum. Bir şekilde hallettik belki hepsini ama zorlamalarını unutmayacağım. Allah nasip ederse bu dönemki hocalardan ders almaya niyetim yok. Mümkünse biraz daha yüksek lisans okuyanın sadece bir öğrenci olmadığını bilen hocalardan ders almak istiyorum.

Dönemin telaşı yüzünden birçok diğer iş yarım yamalak gitti. İnşallah ikinci dönem az ders alıp rahat edeceğim. Çok yorulduk, çok gerildik, çok telaş yaptık. Neyse ama, hayat bir şekilde devam ediyor. Hayatta güzellik dolu birçok şey var hala. Onlara tutunmak güzel. Hele bir de düzenimi oturtabilirsem… İple çekiyorum düzenli bir hayatı. Mesela ne zamandır kitap okuyamamışım.

Veee son olarak, bu yazı bekar olarak yazdığım son yazı galiba… En sonunda -inşallah- muradıma eriyorum Gökten düşen elmaların hepsi sizin başınıza

Başkentin Ortasında Cahil Kalmak

sertalp bilal — Thu, 18 Nov 2010 23:32:31 +0000

Bi kitapçıya gittim bugün. İçimden “bi dergi al da oku, ne zamandır dergi almıyorsun eline” dedim. Herhangi bir tür kısıtım yoktu, ilgimi çeken dergiyi alacaktım. Ben onlara baktım, onlar bana baktı. Hiçbiri bir mânâ içermedi gözümde; siyasi, mizah, gezi, tasarım, doğa, vahşi yaşam, ekonomi, erkek, kadın, fotoğraf, spor, sinema… Hiçbir dergi türü… Sonra yine içimden “ne kadar da boş bi adamsın ya” dedim, o kadar boşum ki zihnimde ilişkilendirebildiğim bir dergi türü yok… Neyse deyip rastgele iki tane aldım. Kendimi cidden ödev + sınav + bilgisayardan başka birşey hissetmiyormuşum uzun zamandır, onu da anlamış oldum.

Cehalet fena şey…

İlk Makalem =)

sertalp bilal — Thu, 04 Nov 2010 17:05:03 +0000

Geçen sene boyunca “bitirme projesi bizi böyle yordu, şöyle yordu” diyip durdum bu siteden. Daha sonrasında YAEM 2010′da Türkiye çapındaki proje yarışmasında ikinci olduğumuzu da söylemiştim sanırım. İşte bu yarışmada ilk üçe giren projeler için “Endüstri Mühendisliği” dergisi özel bir sayı yayınladı, ve bizim de makalemiz yayınlandı =) Akademik dünyadaki ilk makalemi de böylece yayınlamış oldum =)

Destekleri için başta nişanlıma, emekleri için tüm proje ekibine, birinci yazar olmamı öneren Enes’e, ve diğer tüm emeği geçenlere teşekkür ederim. Duygulandım yaaa =D

Okumak isterseniz işte derginin online linki: Endüstri Mühendisliği / Eylül 2010

Yeni Başlangıçlar

sertalp bilal — Sat, 30 Oct 2010 02:02:14 +0000

Bleach diye bir manga (çizgi roman) var, birkaç defa bahsetmiştim, yıllar süren sayıların ardından 2 hafta ara verilmişti, şimdi hikaye en başa döndü gibi. Yazarı-çizeri olan eleman bi baştan başlayayım dedi heralde. Çok yeni bir başlangıç yaptı hatta bu hafta. Forumlarda geziniyordum, insanlar ne düşünüyor bu yeni başlangıç üzerine diye merak ettim. Seveni var, sevmeyeni var, herşeyde olduğu gibi

1 Ekim 2007′de başlamıştım bu siteyi doldurmaya, o günden bugüne 315 yazı yazmışım. 5 aydan fazla süredir boşta beklettiğim siteyi doldurmak için enerji topladım sanırım ben de. Kafamı doldurdum, zira dördüncü sınıf o kadar silkeledi ki beni.. Ne tempoydu ama, hala hatırladıkça içim bir fena oluyor. Hele mayıs ayının biteceğine ihtimal vermiyordum, ama hepsi bitti. Diplomayı elimize aldık, afalladık şimdi napıcaz diye. Yüksek lisansa Bilkent’te devam edeyim dedim, yurtdışı işi yatınca Ama nasip, derler ya “şer gibi görünen şeylerin içinde hayır, hayır gibi görünen şeyler içinde şer olabilir” diye, biraz öyle oldu sanırım. Burada olmak gerçekten güzel, kendimi biraz daha büyümüş, daha fazla sorumluluk yüklenmiş, artık bir yetişkin birey olmuş hissediyorum. Galiba çocukluk dönemini kapadık. Ama elbette arada sırada kaçamak yapılabilinir

Temmuz ayında hayat gidişatımın en güzel dönüm noktalarından birini yaşadım, nişanlandım. Ama sitedeki bu uzun suskunluk bundan dolayı değildi Hamdolsun, işler gayet yolunda.

Masterda şimdi üç ders alıyoruz. Benim için üçü de çok zor. Her hafta ödevleri oluyor, ki birini bile yapabilmek için hocaların asistanların peşinde koşturuyoruz. Biraz yorucu, ama güzel. Çünkü en iyi yapabildiğimi düşündüğüm işi yapıyorum: öğreniyorum. Aynı zamanda tez çalışmama da başladım. O da epey yorucu devam ediyor. Yedek parça envanteri konusunda bir çalışma yapıyoruz. Haftada bir rapor hazırlamam gerekiyor ama çok zevk alıyorum. Çünkü yeni şeyler düşünmemi sağlıyor. Endüstri mühendisliği aslında dünyadaki en güzel meslek hakikaten Oldukça dinamik, yeni düşünceye açık, ezber değil, bilgiye ve mantığa dayanıyor. Daha ne isterim

Yazın 2 aylık bir staj dönemi geçirdim diyebilirim. Ama geri dönüşü oldukça güzel oldu bana. Javascript’te var olan bilgimi ilerlettim, ama asıl önemlisi PHP’imi sıfırdan ileri düzeye getirdim, SQL bilgimi de tekrar hatırladım. Şimdi PHP’le oynamak çok zevkli geliyor. Yeni projeler, yeni kodlamalar oldukça heyecanlanıyorum.

Bu arada fotoğraf blogunu kapatmak zorunda kaldım, sitemin bant genişliği yetmiyordu spam ataklarından dolayı. Bir süre sonra tekrar sahalara döndürürüz umarım =) Sitemin temasını da değiştirsem mi diye düşünüyorum bu arada.

Umarım başlangıcı tuttururum bu defa. Çünkü yazmayı hakikaten özledim. RSS okuyucularında bu yazıyı görenler inanamayacaklar gibime geliyor, çünkü ben olsam 4.5 aydır yazmayan birinden ümit keserdim, heheh =) Haydi, tekrardan merhaba dünya!

Bilkent’e Noktalı Virgül

sertalp bilal — Tue, 15 Jun 2010 15:38:33 +0000

Bugün karşınızda bir Endüstri Mühendisi duruyor. Mezuniyet törenimizle birlikte resmi diplomamı elime aldım. 5 seneyi bitirdim, ama Bilkent’i bitiremedim =) Elimde diplomamın, yüreğimde bu haklı gururun olmasını sağlayan aileme, arkadaşlarıma, hocalarıma ve herkese ayrı ayrı ve tüm kalbimle teşekkür ediyorum. Diplomada “yüksek şeref” yazıyor, ama bu şeref size ait =) Hepinizi çok seviyorum. Benim yaşadığımdan daha güzel günler geçirmeniz dileğiyle.. =)

Not: Bundan sonra bol bol yazı yazacağım, sahalara dönüyorum =)

Bitti Gitti =)

sertalp bilal — Tue, 25 May 2010 16:22:29 +0000

Herkes gibi şu yazıyı yazabilmeyi istiyordum ben de. Üniversitede lisans hayatımın son sınavından çıktım. Orta geçti, ama önemli olan geçip gitmesiydi zaten. Şu an çok mutluyum. Çok da rahatladım.

Master görevlerime de pazartesi başlıyorum. Bu arada eve gidip hasret gidereceğim bizimkilerle. Çok fena yorulmuşum bu dönem, iyice bir dinlenmek istiyorum her boşlukta =) Üniversitenin en rahat senesini bu zannediyoduk, ama çok eminim ki en fazla bu dönem yoruldum.

Bu arada yeni bir bilgisayar aldı bizimkiler bana. Toshiba L505 13W. Windows 7′ye alışmaya çalışıyorum, ama bilgisayarın üst üste 10-15 firefox penceresi açabiliyor olması beni mutlu ediyor yeterince =D

Okulun bitmesiyle alakalı bir yazıyı da önümüzdeki günlerde yazacağım sanırım. Zira hayatımın en güzel, en eşsiz zamanlarından birini yaşıyorum =)

Saygılarımla ve en güzel dileklerimle..

Bu Konuyu Kapatıyorum – Proje Fuarı ve Yarışması

sertalp bilal — Mon, 24 May 2010 17:04:50 +0000

Hani çok tuttum kendimi ama yine de birkaç satır yazmadan edemeyeceğim. Herkes gibi ben de “bu yorumu yapıp bu konuyu kapatıyorum” Ne bitmez konuymuş, ne büyük bir olay varmış kaç yorumdur kapanamadı. Neyse efendim, mesele şu ki, Endüstri Mühendisliği bölümümüz her sene bitirme projelerinden oluşan bir fuar yapıyor. Belli sayıda proje final sunumuna davet ediliyor ve bir yarışma yapılıyor. En güzel poster, mansiyon ve ilk üç derece ödülleri veriliyor. Ödüllerin dağılımı konusunda garip bir durum oldu, ama önce bizden bahsedeyim.

Çok güzel bir proje süreci yaşadım (kendi adıma). Araç Rotalama Problemi olarak bilinen (VRP) bir problemin;
-çoklu depo
-çoklu araç çeşidi
-birden fazla araç
-zaman periyodu (periyodik dağıtım)
-kapasite kısıtı
-vagon kısıtı
gibi fazlaca abartılmış bir versiyonunu bir matematiksel model, iki sezgisel yaklaşım metodu, bir simulasyon modeli ve bir Java arayüzü kullanarak çözdük. 80.000 değişken, 90.000 kısıt vardı matematiksel modelimizde ve problemi çözmesi 4 gün falan sürüyor sanırım (doğru di mi Enes). Hatta problemi çözebilmesi için bilgisayarlarımıza ekstradan RAM aldık cebimizdeki parayla. İnanılmaz yoğun bir çalışma dönemi geçirdik, kaç defa buluştuğumuzu sayamıyorum bile. 5 günlük ilkbahar tatilimin dört gününü Tekirdağ’da fabrikada geçirdim en basitinden. Bu dönem 1 defa Ordu’ya ailemin yanına gidemedim.

Tüm bu emeklerimizin sonucu olarak yarışmada 2.olduk. Bundan daha değerlisi şahsen BSH Ev Aletleri Teknoloji Müdürü’nden iş teklifi aldım. Dahası, kendisi başka sektörde çalışmak istersem yardımcı olacağını da söyledi. Zira projemiz hayata geçti, ve memnuniyetle kullanılıyor. Kaliteli bir iş yaptığımıza şahit oldular. Biz de elimizden gelenin fazlasını yaptık. Ve tüm bunları yaparken danışman hocamızdan hiç yardım almadık, gittik paşa paşa kendimiz yaptık. Problemin çözümünü tamamen bitirdik, ek kısımlarını da tamamladıktan sonra belki de 22 proje içinde çözülmesi en zor olan problemi bitirmiş olacağız.

7 geceden fazladır sabahladığımız gece sayısı bu proje için.

Başka bir şey yazacağımı mı sandınız? Yok daha neler.. Ben de Çağın’dan birşeyler öğreniyorum. Ben tüm konuları kapadım, emeğimiz ve başardıklarımız zaten ortada. Beni bilen bilir, kimseyle tartışmaya girmeyi sevmem. İnsanların kalbini kırmayı da sevmem. Ama haksızlığa uğradığımı düşündüğüm zaman sinirleniyorum biraz. İnanın, artık onları da kapadım. Bileğimizin hakkıyla 2.olduk. Diğer projeleri bilmem ama izlediğim kadarıyla arkamızda kalan 20 projenin hepsinden zor bir konuyu, çok daha fazla uğraş vererek çözdüğümüzü düşünüyorum. Çok da sevindik, hatta grupca yemeğe gideceğiz kutlamak için. Bir senelik emeğimizi, başarımızı gururla hatırlayacağım. Tüm proje grubuma teşekkür ediyorum çok.. (Özellikle Enes’e emeklerinden dolayı).. Hepsi bu.

Ha bir de şu var, Çağın ve Feyza’nın çok iyi birer dost olduğunu öğrendim. İkinize de teşekkürler.

Bu da gazete haberi…