Oda arkadaşım Hüseyin’in şimdi odaya geldiğinde haber verdiği bir olayı yazıyorum. Bilkent’te 1 saat önce oldu. Birkaç saate kadar tüm haber bültenlerinde dönmeye başlar.

S: Hüseyin, yaşadıklarını anlatır mısın?
H: B Binasında elektronik ödevimize bakıyorduk. Hemen ödevi bitirip Tarih dersine inmek istiyorduk. İki defa patlama sesi geldi. Biz başta birinin elinden kitap düştü veya birşey yıkıldı gibi düşündük. Çok önem vermedik. Labdakilerin hiçbiri de önemsemedi. Daha sonra bir iki çığlık duyduk, merak ettik. Bu çığlıktan 2-3 dakika sonra kravatlı bir adam geldi. “Arkadaşlar, binayı boşaltıyoruz, acele edelim” dedi. Herkes bir anda kalkıp, sakin ve hızlı adımlarla labları boşalttı. Biz binadan çıkarken yerde yatan bir kadın gördük. Üzerinde koli bantlı birşeyler vardı. Güvenlik görevlileri yere yatırmış etkisiz hale getirmişti. Biz “ne oluyor” diye sorduk, “bomba var, hızlıca uzaklaşın” dediler. Biz binanın biraz uzağına gittikten sonra hukuk fakültesindeki bir arkadaşımdan saldırının Adalet Eski Bakanı Hikmet Sami Türk’e yapılmak istendiğini, gelen seslerin bakanın korumasının saldırgana ateş etmesiyle oluştuğunu öğrendim. Sonra ben de yurda geldim. Geniş bir alanı boşalttıklarını gördüm.

Ekleme (12:37): Gelen bilgiye göre ikinci canlı bomba yakalanmış, birçok ders ve konferans iptal edilmiş. Üniversite dışında kaçmaya çalışırken yakalandığı söyleniyor.

Ekleme (12:43): 29 Nisan günü olan tüm dersler iptal edilmiştir. (www.bilkent.edu.tr)

Kuvvetler ayrılığı; bir devletin devamını sağlayan “yasama, yürütme, yargı” organlarının birbirinde ayrı kurumlar tarafından yürütülmesini sağlayan sistem adıdır. Demokratik devlet düzeni kuvvetler ayrılığı ilkesi üzerine oturur. Zira meclis yasamadan sorumludur, hükümet yürütmeden. Eğer hükümet yargıdan da sorumlu olsaydı, illegal bir iş yaptığında yargı elinde olduğundan dolayı yargılanamazdı. Yani bu güç odaklarının birbirinden bağımsız çalışması gerekir, ama bağımsız demek uyumsuz demek değildir. Kuvvetler ayrılığı bu karar mekanizmalarının bağımsız işlemesidir, bunların başındaki kişilerin görüşme yapması kuvvetler ayrılığını bozar mı? Elbette bozmaz. Kuvvetler ayrılığı fiziki birşey değil ki?! Okuduğum haber yorumlarından birinde “Görende kuvvetler ayrılığı olması için birbirlerini görünce sırt dönüp kaçmalılar sanır” demiş. Deniz Baykal bunu böyle mi sanıyor? Yargının iktidara mesafeli olması gerektiğini söylemiş. Yani yargı iktidarı sorgulayabilir, mahkeme açıp kapatabilir elbette. Ama illa ters durması gerekmiyor. Tüm bu insanlar Türkiye’de söz sahibi insanlar. Kedi-köpek gibi kavga edeceklerine, iyi anlaşmaları iyi bir şey. Kimse bir yemek yedi diye kuvvetlerini birleştirmiyor ya.

Ben gerçekten bu sözden birşey anlamadım. Ya Baykal daha ileri birşey ifade etti, ya da resmen saçmaladı. Muhalefet yapmak için böyle saçma bir cümle söylemesi gerçekten ilginç. “Ergenekon davası varken, böyle bir görüşme yanlış anlaşılabilinir” dese çok daha tutarlı bir cümle olur. Ama kuvvetler ayrılığını mevzu bahis etmek? Şaka gibi.

Resim: #

Hem Gürcistan, hem Rusya, hem de ABD bu savaştan üçte bir sorumlu. Gürcistan’ın ateşkes sonrası saldırısı, Rusya’nın dağ taş bırakmadan Gürcistan’a hızlı müdahalesi, ABD’nin Gürcistan’a gaz vermesi bir insanlık ayıbıdır. Nasıl açıklayacaklar yürekleri yanan insanlara bunu bilemiyorum. Tabi insan olamayanlar, diğer insanları, insandan sayıyorsa…

Son günlerde artan terör olaylarında, sabrı taşıran damla geldi. 12 tane daha şehit verildiği haberi Türkiye’de yayıldıktan sonra binlerce insan meydanları doldurdu. Bölücü terör örgütü aleyhine sloganlar atıldı, gözyaşları döküldü, yeminler edildi. Şimdi tüm gazetelerde, tüm televizyonlarda ve aklımızda bu konu var. Acaba artık son bulacak mı kan? Artık müdahele edecek miyiz olaylara? Devlet üzerine düşen görevi yerine getirebilecek mi?

PKK’nın son zamanlarda yaptığı eylemlerin hedefinde Türk insanının sabrını taşırmak var. Amaçları kaos yaratıp, halkı galeyana getirip, Türk-Kürt ayrımcılığı tetiklemek. Bunu yapabildikleri takdirde sosyal çözülme yaşanacak ve daha kötü olaylar patlak verecek. Bunların en tehlikelisi şüphesiz PKK yandaşı olmayan Kürt vatandaşlarımızın da desteğini terör örgütüne kaydırması. Şu anda Türkler ve Kürtleri bir arada tutan yegane ve en kuvvetli bağ din kardeşliğidir.

Düşünün Allah aşkına, bizim bu insanlarla Allah’ımız bir, dinimiz bir, peygamberimiz bir. Nasıl bir yöntem izliyorlar ki bize düşman ediyorlar bu insanları. PKK Marksizm tarafarı, din düşmanıdır. Dini inançları boşaltılmış bir toplum olduğumuzdan aradaki tek bağımızı yavaş yavaş kaybediyoruz ve herşey giderek daha kötüye gidiyor. Biz tek yürek, tek vatan, tek bayrak inancına inanan insanlarız. Yapmamız gereken Türk-Kürt ayrımı yapmadan bir araya gelebilmektir. Devletin son yıllarda Güneydoğu’ya yaptığı yatırımları hepimiz biliyoruz. Sağlık, eğitim ve ekonomi alanında aktarılan paraların haddi hesabı yok. İşte bunlar bizim lehimizedir, devletin her vatandaşına nasıl sahip çıktığının belgesidir. Ortalığı karıştırmak yerine, insanlara bunlar anlatılmalıdır. Televizyonlarda böyle birleştirici unsurlar nazara verilmelidir. İnsanları devlet düşmanlığına itmektense, devletin son yıllarda yaptıkları insanların önüne sunulmalıdır. Oradaki vatandaşlarımıza, kardeşlerimize el uzatılmalıdır. Son yıllarda PKK’nın güç kaybetmesinin en önemli sebebi, bölge halkının artık huzur istemesi ve bu huzuru devletin gölgesinde bulabilmeye başlamış olmasıdır.

Şehitlerimiz; gözlerimizde yaş, kalbimizde sızı. Her şehit haberinin ardından mahvolan aileleri düşündükçe insanın içi yanıyor. Daha hayatının baharında, eşinden, annesinden, babasından, kardeşinden koparıyorlar evlatlarımızı. Tüm bunlara rağmen soğukkanlı olmamız lazım. Yapılması gerekileni sakince yapmaya çalışalım. Binaları basmakla değil, devletimizin yapacağı müdahalenin arkasında durarak gösterelim nefretimizi.

Yüce Allah’tan şehit ailelerine başsağlığı, şehitlerimize rahmet diliyorum.

Yuvaları yıkan, yüreğimizi yakan terörü, binlerce kez lanetliyoruz.

Normalde bilirsiniz ben gündem ile alakalı çok yazı yazmam. Ne siyasetle alakalı, ne günlük olaylarla alakalı. Çünkü birçoğunda insanların görüşleri ayrılıyor, ayrılan görüşler ne yazık ki bize fayda değil zarar getiriyor. Ancak bugün beni yazı yazmaya dürtükleyen duygu bambaşka. Bu konuda ne farklı görüşe yer var, ne farklı bir sese. Bu konu millet olarak aynı duyguyu, aynı nefreti taşıdığımız, “artık yeter” dediğimiz bir konu.

Benim küçüklüğümde televizyonlarda çok fazla terör olayı olurdu. Bayrağımıza sarılmış tabutlar geçerdi ekranlardan. Biz büyüdük, büyümemizle birlikte terör olayları biter gibi oldu sanki. Ne zaman ABD, Irak’a girdi, o zaman terör yine güç kazanmaya başladı. Hemen her gün bir terör saldırısı korkusu ile geziyoruz çarşıda, bir terör saldırısı haberi korkusuyla açıyoruz televizyonlarımızı. Her televizyon açışımızda bir şehit yakınını öyle görmenin acısı kaplıyor yüreğimizi. Kimi zaman ağlayan bir anne, kimi zaman daha babasının öldüğünü bile anlayamayan bir masum.

Nasıl oldu, neden oluyor bir anlam veremiyorum. Yani bu nasıl bir beyin yıkamadır böyle. İnsan kendi kardeşini nasıl vurabilir? Dağa çıkmanın, sefalet içinde yaşamanın, bu ülkeye ihanet etmenin mantığı nedir acaba? Bağrımız yanmıyor mu her şehit haberinde. Peki neden bitmiyor şu lanetler yağdırdığımız terör. Annelerin gözünden yaş, şehidimin üzerinde kan neden durmuyor? Sürekli Kuzey Irak’a girileceğinden bahsediliyor, o halde şimdiye kadar neredeydiniz? Neyi bekliyorsunuz ki hâlâ?

Bu konu maalesef yazarken de beni tekrar üzdü. Bunun yanı sıra, anlam veremediğim bir şekilde medyamız terör korkusunu arttırıyor. Ankara’da bulunan bomba şurda patlasaydı şöyle olurdu, şurda şöyle olurdu. Yahu Allah aşkına neden yapıyorsunuz bunu? İnsanlar daha çok korksun diye mi? Kahrolası terör örgütü de bunun istemiyor mu zaten? Siz neden onların ekmeğine yağ sürüyorsunuz ki? Bu meselede hatası olan çok kişi var ama lafı çok uzatmayalım.

Acımız günden güne artıyor. Bu vatanın bir evladı olarak bize düşen onların oyununa gelmemek, korkmamaktır. Biz milyonlarca kişi terörün karşısındayız bu vatanı korumak için. Ekranda yine ağlayan bir şehit annesi gördüm. Bu gözyaşının durup, artık bağrımızı yakmaması dileğiyle…

Bu yazı, geçtiğimiz gün şehit olan 13 askerimize ithaf edilmiştir.

Astsubay Ahmet Sarıoğlu, Er Bayram Güzel, Er Turgay Salgar, Er Mehmet Uyar, Er Seyfi Altuntaş, Er Mehmet Yıldırım, Er Mehmet Uçar, Er Kasım Aksoy, Er A. Şükrü Karataş, Er Emrah Eryılmaz, Er Sıddık Küçükgöz, Er Fetullah Selçuk, Er Mehmet Coşkun