Bir aileye sahip olmak hakikaten işin ciddiyetini daha çok kavratıyor. Kendim kadar eşim için de endişe ediyorum her gün.

Demek ki hayat, bu koşullara rağmen hayata devam edebilmeyi test eden birşeymiş…

Allah’ım ben mi hep böyle kişilere denk geliyorum, yoksa dünya böyle insanlarla mı dolu? İnsanoğlu neden yıkmayı, parçalamayı, işini en zottirik yoldan yapmayı seviyor. Neden üçkağıtçıyız, neden düzenbazız, neden kindarız, neden kolaycıyız… Hadi diyelim ki şöyle düşünüyorsun, “ben ölümden sonra hayata inanmıyorum, ne yaşarsam kâr”. Peki yavrum, güzel evladım yok mu bu yaptığın gıcık hareketlerin ruhuna bir zararı? Daha yaşarken hem de! İçin kötülükle doluyor, insanlar arkandan konuşuyor haberin yok. Sen kendini bişey sanıyosun ama hâlâ. Hayret!

Demek insan kendisinin ne kadar sevildiğini, kendisine ne kadar hayran olunduğunu düşünüyosa, meğerse o kadar tersi durumda aslında. Valla bu böyle bence. Teorem yapsınlar bunu, yazsınlar psikologlar falan. İnsan kendini büyük görünce, küçüklüğünü anlayamıyor şu koca dünyada.

Bak mesela Okan Bayülgen. Herkesi aşağılamaya bayılıyor ya kendileri, şimdi çıkıp programında biri İngilizce konuşsa, hemen saçma sapan konuşur, dalga geçer. Ama beyefendi programın sonunda bi şarkı söylüyor ingilizce bağıra bağıra, buna ne diyeceksiniz. Kendisine de hayran olunduğunu düşünüyordur eminim “benim kadar dili sivri şovmen yok” diye. Aferin sana.

Ne yapmış olursan ol, var mı farkımız? Ben terliyorum, sen terlemiyor musun? Ben korkuyorum, sen korkmuyor musun? Ben her gün yemek yemezsem, tuvalete gidemezsem yaşayamıyorum, sen yaşayabiliyor musun? Ben sinirleniyorum, sen sinirlenmiyor musun? Ben unutuyorum, sen hiç unutmuyor musun? Aaa pardon, ben senin yüce bir varlık olduğunu unutmuşum ya. Sen uçuyorsun ya beybileyd sabri gibi…

Offf of.. İnsanlar olarak kendi kendimize zindan ediyoruz dünyayı. O kadar kızıyoruz ya Amerikaya falan ülkemizi, dilimizi, kültürümüzü soğana çeviriyor diye, asıl biz yapıyoruz onu. İnsanın elinin değip de mahvetmediği bir tek şey var mı?

İnsan yaşarken farkedemiyor, ama hep geriye dönüp bakınca farkediyor. En güzel yıllarımız, hep daha azıyla mutlu olmayı bilebildiğimiz zamanlar oluyor. Ve elimizdeki tüm güzellikler için teşekkür etmek, tüm bu tabloyu eksiksiz tamamlıyor.

Yani bi de bilip bilmeden müdahele etmeye çalışıyorlar ya uyuz oluyorum. “Şunun şöyle olması lazım, orada böyle durulur, bence onu öyle yapma, bıdı bıdı şunu şöyle yapmak daha doğru dedi” vs… Hayır bunları söyleyince ya da fiziksel olarak müdahele edince kendi hayatındaki bir eksikliği mi örtmeye çalışıyorsun. Şahsen benim eksik hissettiğim birşey olsa kendimi, o konu açıldığı zaman oradan sıvışmaya bakarım. Kalkıp da fetva vermeye kalkmam. Ha şu yazıyı yazan benim hatam yok mu, elbette var. Hepimiz yanlışlarımızı (kime göre, neye göre) kendi çapımızda düzeltmeye çalışıyoruz. Ama herkesin yolu kendine…

En fenası da bi de böyle alaycı baktıklarını zannedip aslında boş boş bakmıyorlar mı, kalkıp kesesim geliyor. Neyse, sinirlenmek yok…

Not: Babacığım anjiyo geçirdi bu akşam, yanında olamadım, iyi sesini duydum ama bir kez daha geçmiş olsun diyorum, bir de buradan. Çok değerlisin bizim için, seni çok seviyoruz

İnsanları anladıkça, artık kimseyi anlamamak istiyorum.

Futbolda olsun, siyasette olsun, bunları da geçtim, eften püften şeylerde olsun bu durum hep böyle. Biz cidden nasıl farklı fikirler sergilenir bilmiyoruz. İçimizde nasıl bir kin, nasıl bir sinir, nasıl bir ego varsa artık fikirlerimizi karşımızdakinin kafasına vura vura söylüyoruz. Herşeyin doğrusunu sen mi biliyorsun? Dünyayı sen mi kurtarıyorsun, kime bu havan?

Bir de işin komik tarafı, bu tip tartışmalar uzadıkça iki taraf da kendi söylediklerinde tutarsızlık yaşıyor. Çünkü o an tartışmada üstün çıkabilmek için ne gerekiyorsa söylüyor, ama ilk söylediği cümlelerden fersah fersah uzak. Laflar boş yere savruluyor iki taraf arasında. O kadar karmaşıklaşıyor ki sonradan… Bu yüzden iki kişi tartışmaya başlamışlarsa alırım çantamı, uzaklaşırım oradan.

Ne zaman adam oluruz? Kendimizi beğenmişliğimizi aşıp, karşıdakini dinleyip, farklı fikirlerdeysek bile gaza gelip saçma sapan sözler ağzımızdan çıkmadığı zaman…

Son sınıf olduğumuz için mi içimizdeki bu değişim? Yıllar önce liseye başlarken yaşadığım ruhsal değişikliği şimdi tekrar yaşamaya başlamanın tek nedeni, gelecek sene bu yurt odasında olmayacağımdan dolayı mı? Madem yerin değişecek, ben de mi değişeyim diyor ruhum?

İnsanları anlamayı sevmiyorum bazen. Anlamamazlıktan gelemiyorum, ama bazen keşke anlayamasam. Kulaklarımı kapasam, kendi istediğimi yapsam. Başkalarının istediklerini de kendi fonksiyonuma dahil ediyorum, evet bunu kendim bilerek bizzati yapıyorum. Ama bundan emin misin Sertalp? Kendi yiyip bitirdikten sonra, iyi birisi olabilmiş olmayı sahiden istiyor musun? Maalesef evet mi cevabın? Aylar, yıllar sonra yüzünü yana çevirdiğinde iyi insan olmanı takdir eden birisi olacak mı sence yanında? Ama tüm bu soruların cevaplarını tek başına veremeyeceğinden dolayı, yukarıya sevk etmek en mantıklısı sanırım. İnşallah hayırlısı diyeyim, öyle olsun.

Kafam karışık ama ders durumları da en az bir o kadar karışık. Sürekli bir gün sonraya yetiştirmem gereken bir sürü iş oluyor. Allah’a şükür yetiştiriyorum, ama yaşlandırıyor beni bu okul sanırım. Düzenli bir insan olmayı da başaramadığım için artık bu durumdan şikayetçi de değilim. Ben böyleyim yani. Son dakikaya bırakıyorum işleri, ama yapıyorum da sonuçta.

Hayırlısı Sertalp, hayırlısı…

Sorun; belki de hayallerine kendini çok inandırmasında.

İlk üniversite başvuru sonucum geldi, University of Southern California’dan red cevabı aldım. Tek derdim bu değil tabi, ama üzüldüm. Burası olabilir diyordum çünkü. Şimdi açıkça UPENN ve UCLA’dan kabul alma şansım kalmadı. Belki Purdue veya Ohio State olabilir. Ama bu red cevabı sarstı beni biraz, oraların da olacağına inancım kalmadı pek. Bekliyoruz bakalım…

Fotoğraf: Deviantart