Uzun bir zamandır kitap okumalarıma hiç ara vermedim. Haziran ayından beri bir kitabı bitirir bitirmez yenisine başladım. Elimdeki kitabı okumadığım günler oldu tabi ama bu daha farklı birşey. Nedense okumak istemiyor canım, daha doğrusu yeni bir kitaba başlamak istemiyor. Zaten öyle pek de keyfim yok son günlerde.

Havalar ısınsa keşke de bisiklet sürsem yine. Bugün okul tekrar başladı, ben de kendime renk renk defterler aldım. Öyle abarttığım da 3 tane defter yani. Yine de çok hoşuma gidiyor defterler. Daha önceden keşfetmiştim bunu sanırım, bana depresyondayken en iyi gelen şey yeni bir defter almaktır. Hala aklımdadır hazırlıktayken aldığım defteri aldığım gün. Masaya koyup boş bir sayfa açmıştım, öylece bakmıştım. Ne yazmak istediğime bir türlü karar verememiştim. Resim mi yapsam dedim ama o kadar yetenekli değilim bu konuda. Mektup mu yazsam dedim ondan da vazgeçtim. İnsanın önünde boş bir sayfa olması ne kadar da güzel. İstediğini yazar, istediğini çizer insan.

O gün o deftere kısa bir şiir yazmıştım. Çok keyifsiz olduğum başka bir gün o kağıdı bir çöpe attım. Çok merak ediyorum ne geldi başına diye, kim bilir belki bir yerden düşmüştür, birisi bulmuştur, okumuştur, sonra o da buruşturup tekrar çöpe atmıştır Olabilir di mi?

Neyse okuma demiştik, oraya geri dönelim. Kendime okuma tatili ilan ettim. Bir kitapçıya gidip güzel bir kitap seçinceye kadar şimdilik tatildeyim. He aklıma gelmişken yarın erken kalkabilirsem ehliyet almaya da gideceğim, nihayet kavuşacağım inşallah.

Can sıkıcı olan durum her yerde aynı şeylerin konuşulması. İnsanların akılları nasıl kilitleniyor bilmiyorum. Bu medya epey güçlü cidden, herkes her yerde aynı konuyu konuşuyor. Heralde çoğu insanın konuşacak pek birşeyi yok, gazetede neyi okuduysa ondan konuşuyor. Etrafımda köşe yazarları ile geziyorum. Köşe yazısı okumayanların hali daha vahim (benim gibi) mesele hakkında konuşacak pek bir şeyleri yok.

Tekrar Ankara’da olmak güzel bir duygu sanırım, gerçi Mahmut’u evde bırakmak zorunda kaldığıma üzülmüyor değilim. Eve gidince bir yeşerdi ki sormayın. Ben de anneme emanet ettim, zira benden 3 kat daha güzel bakıyor Kısa bir tatilde eve gidip getireceğim yine de, zira bizi odaya biraz daha bağlayan, hayatımızı düzene sokan Mahmut’tu sanırım.

Yine çok mu konuştum nedir, sürç-ü lisan ettiysek affola. He bi de aklıma gelmişken bu aralar Radiohead’in “OK Computer” adlı albümünü çok sık dinliyorum, tavsiyemdir…

Etiketler: depresyon, Gündem'den, kitap, Mahmut, okul, yazmak