Hani çok tuttum kendimi ama yine de birkaç satır yazmadan edemeyeceğim. Herkes gibi ben de “bu yorumu yapıp bu konuyu kapatıyorum” :D Ne bitmez konuymuş, ne büyük bir olay varmış kaç yorumdur kapanamadı. Neyse efendim, mesele şu ki, Endüstri Mühendisliği bölümümüz her sene bitirme projelerinden oluşan bir fuar yapıyor. Belli sayıda proje final sunumuna davet ediliyor ve bir yarışma yapılıyor. En güzel poster, mansiyon ve ilk üç derece ödülleri veriliyor. Ödüllerin dağılımı konusunda garip bir durum oldu, ama önce bizden bahsedeyim.

Çok güzel bir proje süreci yaşadım (kendi adıma). Araç Rotalama Problemi olarak bilinen (VRP) bir problemin;
-çoklu depo
-çoklu araç çeşidi
-birden fazla araç
-zaman periyodu (periyodik dağıtım)
-kapasite kısıtı
-vagon kısıtı
gibi fazlaca abartılmış bir versiyonunu bir matematiksel model, iki sezgisel yaklaşım metodu, bir simulasyon modeli ve bir Java arayüzü kullanarak çözdük. 80.000 değişken, 90.000 kısıt vardı matematiksel modelimizde ve problemi çözmesi 4 gün falan sürüyor sanırım (doğru di mi Enes). Hatta problemi çözebilmesi için bilgisayarlarımıza ekstradan RAM aldık cebimizdeki parayla. İnanılmaz yoğun bir çalışma dönemi geçirdik, kaç defa buluştuğumuzu sayamıyorum bile. 5 günlük ilkbahar tatilimin dört gününü Tekirdağ’da fabrikada geçirdim en basitinden. Bu dönem 1 defa Ordu’ya ailemin yanına gidemedim.

Tüm bu emeklerimizin sonucu olarak yarışmada 2.olduk. Bundan daha değerlisi şahsen BSH Ev Aletleri Teknoloji Müdürü’nden iş teklifi aldım. Dahası, kendisi başka sektörde çalışmak istersem yardımcı olacağını da söyledi. Zira projemiz hayata geçti, ve memnuniyetle kullanılıyor. Kaliteli bir iş yaptığımıza şahit oldular. Biz de elimizden gelenin fazlasını yaptık. Ve tüm bunları yaparken danışman hocamızdan hiç yardım almadık, gittik paşa paşa kendimiz yaptık. Problemin çözümünü tamamen bitirdik, ek kısımlarını da tamamladıktan sonra belki de 22 proje içinde çözülmesi en zor olan problemi bitirmiş olacağız.

7 geceden fazladır sabahladığımız gece sayısı bu proje için.

Başka bir şey yazacağımı mı sandınız? Yok daha neler.. Ben de Çağın’dan birşeyler öğreniyorum. Ben tüm konuları kapadım, emeğimiz ve başardıklarımız zaten ortada. Beni bilen bilir, kimseyle tartışmaya girmeyi sevmem. İnsanların kalbini kırmayı da sevmem. Ama haksızlığa uğradığımı düşündüğüm zaman sinirleniyorum biraz. İnanın, artık onları da kapadım. Bileğimizin hakkıyla 2.olduk. Diğer projeleri bilmem ama izlediğim kadarıyla arkamızda kalan 20 projenin hepsinden zor bir konuyu, çok daha fazla uğraş vererek çözdüğümüzü düşünüyorum. Çok da sevindik, hatta grupca yemeğe gideceğiz kutlamak için. Bir senelik emeğimizi, başarımızı gururla hatırlayacağım. Tüm proje grubuma teşekkür ediyorum çok.. (Özellikle Enes’e emeklerinden dolayı).. Hepsi bu.

Ha bir de şu var, Çağın ve Feyza’nın çok iyi birer dost olduğunu öğrendim. İkinize de teşekkürler.

Bu da gazete haberi…

Bu yazıyı paylaşın