Neyse boşverelim Manuf’u. Okul bitiyor. 30 Mayıs’ta artık hür ve özgür bir öğrenci olacağım. Aslında bir öğrenci hiçbir zaman özgür olmaz ama neyse. Artık 2.sınıf bitiyor. Şükür vallahi, öğrencilik hayatımın en zor yılı oldu. Buna çatlayana kadar ÖSS çalıştığımız Lise 3 de dahil. Projesiydi, ödeviydi, vizesiydi derken çok yoğun bir senenin bitimine sadece günler kaldı. Tabi o günler de öyle boş günler değil 8 günde tam 6 tane finalim var. 8 gün, 6 sınav, 1 öğrenci! İlk iş olarak Hüseyin’le Eskişehir’e gideceğim finaller bitince. 3-4 gün orada kaldıktan sonra belki Ankara’ya bir uğrayacağım. Nihai hedef tabii ki Ünye Annemi, babamı, evi, yatağımı, sevgili karanfilim Mahmut’u, balkonu, televizyonu ve elbette annemin yemeklerini çok özledim. 1 ay boyunca güzel bir tatilin ardından 1-30 Temmuz arası staj yapmak üzere Ankara’da olacağım. Ve Ağustos’ta tekrar eve dönüp 1 ay daha tatil yapacağım. Bu seneki tatil planım 1+1 şeklinde özetlenebilir Ve unutmadan (babama da mesajen söylüyorum) bu yaz bol bol arabayı kaçıracağım…

En sonunda “sophomore”den “junior”a geçiyoruz. Hiç bitecek gibi gelmeyen seneyi sonlandırdığıma inanın hiç de üzgün değilim Lisede ortaokulda insan üzülüyo biraz ama üniversitede inanın dua ediyor bittiğine senenin. Okulun bitmesinin en zor tarafı ise eşyaları taşımak. O kadar eşyayla nereye kadar gidebilirsem artık

3.sınıf için planları şimdiden yapmaya başladık Hüseyin’le. Tombul’un ölümünden sonra balık almam sanıyordum ama Hüseyin çok ısrar ediyor. Farklı bir tür balık besleyelim akvaryum boş boş durmasın diyor. Bu konuyu daha detaylıca bir düşünmek lazım… Bunun yanı sıra yine aynı yurtta kalacağız gelecek sene Hüseyin’le. Formlarımızı teslim ettik, her ne kadar ben kağıdımı teslim ederken elim titrese de Hüseyin’le aynı odada kalmayı kabul etmek zorunda kaldım Hüseyin hakkaten dağınık (kendine bak deme sakın döverim seni) biraz sorumsuz ama iyi bir oda arkadaşı. En azından fikirlerimiz epey birbirine benzediğinden hiç sıkıntımız yok. Bazen dövesim gelmiyor değil ama gücüm yetmiyo. Bu yaz biraz da kas çalışayım ben

2.Sınıfa dair aklımda kalanları bir özetleyeyim bakalım. Eylül ayında “bu dönem adam gibi çalışalım” diye Cabi’yle konuştuğumu hatırlıyorum. Sonra IE271 projesi için Sincan’a ilk gidişimizin 1.5 saat sürdüğünü. Probability dersinde hocaya “vallaha bugün quiz yok dediniz” diye yemin edip, bizi kurtarmıştı bir kız onu da hatırlıyorum. Ramazan ayında ODTÜ’de yaptığım iftarı zaten hiç unutmadım Sonra Aba Piknik’in Karanfil’deki büyük şubesinde Ahmet’lerle yaşadığımız ilginç olayı (garsonla tartışmıştık) da hatırlamaktayım. Sömestr’da Hüseyin’le puzzle yaptığımız günler de aklımda Eskişehir’deyken. Ne soğuk vardı bir ara Ankara’da yahu… Kaç kat giyiniyorduk öyle 1 hafta beklemiştim Sömestr’da bölüm değişikliği için ama maalesef not ortalamasını tutturamayıp Endüstri Mühendisliği limanına demir attık. Yine sömestrda Mahmut’u eve götürdüm annemin ellerine teslim ettim. Çok büyümüş kerata çok özledik Hüseyin’le onu. Unutmadan benim ehliyet sınavımla matematik sınavımın çakışması Ehliyet sınavına birkaç ay sonra girmem ve sınavdan da birkaç ay sonra gidip ehliyetimi almam… İlk dönemin hemen başında Mustafa Nakeeb’in kahkahaları unutulacak gibi değildi. Ve yine ilk dönemin sonunda bir gecede yazdığımız müthiş IE271 projesi raporu. Cıvatalar, sayılar, Cabi, Ahmet, process chart, flow bilmemne, chart churt İkinci dönem başında ekonomi dersi almaya karar vermemiz… Hep sıkıcı olmasını nasıl başardıklarını bilmediğim Manuf dersleri… Son derslerde sarhoş olduğunu düşündüğüm ekonomi hocası ve onun esprileri. İstatistik ve Tarih’de hocaların arada bir bana soru sormasından duyduğum büyük heyecan ve korku Cabi ile aylar aylar sonra ilk defa Milli Kütüphane’ye gitmemiz… Doğum günümden bir gün önce yediğim müthiş mantının tadı da damağımda hala. Sonra Tombul’un odaya gelmesi, hasta olması… Benim akvaryum arayışlarım, yem almalarım… Tombul’un vefatından sonra odaya lale aldığım günü de hatırlıyorum hala. Sonra ablamın hediyesi fritözün odaya girmesi ile odada patates kızartması fırtınası esmesi Manuf midtermi sonrası çimlere gidip kendi kendimi tartaklamam (nasıl yaptın demeyin hatırlamıyorum detayları ) Sonra birçok şirketten yağmur gibi yağan “Staja kabul edilmediniz” yazıları. Hatta cep telefonuma gönderen bile oldu (Mosch adlı şirket )

Vel hasılı kelam, bir sene acısı çok acı olarak, tatlısı da azcık tatlı olarak bitti.. Umarım daha güzel bir sene bizi bekliyordur. 30 Mayıs’ı iple çekiyorum!

Sanatçı olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu anlamak için çok güzel bir örnek bu. Yaptıklarınız, yazdıklarınız, resmettikleriniz insanlar tarafından takip ediliyor. Birçoğumuz hala ders kitaplarımızı bile okumaktan geri kalmışken, bir sanatçının elinden, beyninden çıkan o kelimeleri hazine gibi görüyoruz. Çünkü sanat insana kendisini anlatıyor. Hiçbir ders kitabı verilen sözden geri dönülmemesi gerektiğini, hayatımızdaki insanların bizden daha değerli olduklarını, yaşamaya dair en ufak şeylerin bile ne kadar değerli olduğunu anlatmaz. Bunu anlatmak, insana “insanı” hatırlatmak sanatçının görevi değil mi? Ben yeni anladım bunu. O yüzden anladım sanatçı olmanın ne kadar önemli olduğunu…

Bir ressam, bir müzisyen bile insana farklı şeyler hissettirebilir. Evet belki çoğumuz bir resme bakınca bir şey anlamıyor ama önemli olan resmin bize ne hatırlattığı. Yaşanılan anların o lezzetini bize tattırabildiği ve bunun yanıda bize yeni tatlar öğretebildiği sürece güzel sanat. Yaşamak için bir gereklilik değil, ama güzel yaşamak için sanırım bir gereklilik sanat.

Bu blogda yazdığım yazılarda ben de sizi bir yerlere sürükleyebiliyorsam, size birşeyler düşündürebiliyor, düşünce kapılarınızı zorluyor, yeni duygular keşfetmenizi sağlıyorsam inanın çok mutlu olurum. Çünkü insan düşünmediği zaman yerini kan alıyor, savaş alıyor. Yaşamın tadı hep damaklarınızda olsun, sağlıcakla..

Eğer bilgisayarda matematikle ilgili bir ödev hazırlıyorsunuz mutlaka bir denklem düzenleme programına ihtiyaç duymuşsunuzdur. İntegral, türev gibi işaretleri Word’de veya Powerpoint’te hazırlamak zor olduğundan baya sıkıntı çekmişsinizdir. Zaten birçok Word’de Equation Editor’un yüklü olmaması çok can sıkıyor. Böyle bir durum sonucu rastladığım bir denklem düzenleme programı var. Onu bu sayfaya koyuyorum. Kullanımını biraz kurcalayarak öğrenebilirsiniz. Alfa, beta gibi işaretleri, integral, türev, kök alma gibi denklemleri yazıp, resim olarak kaydedebilirsiniz. Umarım işinize yarar

Ama hiçbirimizin kriteri, kendi öz kriterlerimiz değil. Topluma göre yaşıyoruz hayatlarımızı. Hep başka hayatlara özeniyor, öyle olmaya çalışıyoruz. Kendimiz olduğumuzu sandığımız anda bile sadece bir “koyun”uz şu kocaman sürüde. Kariyeriymiş, mesleğiymiş şimdiden baş ağrıtıcı zaten. Kendimi bildim bileli okuyorum. Yıllar geçtikçe ben de değişiyorum. Çoğu insan aslında değersiz sayıyor beni gibi geliyor. Bunun nedeni de toplumun bazı insanları yükseltmesi. Onların yüksekte olabilmesi için değişmez bir kanun olarak bazılarının da alçakta olması lzım. Anlamak hakikaten zor ama imkansız değil şu gerçeği: Her insan bir hazinedir. Ama ne yaparsa yapsın insan yine de değerli göremiyor kendisini. Bu bizim değil, toplumun takdir edeceği birşey gibi geliyor. Bakışlarımızı yakınlarımızdan kaçırıp topluma bakıyoruz.

Yazdıklarımın tamamını okuyan, beni anlayabilen, benle konuşabilen insanlar benim aradığım. Bana düşünce kapılarını açabilecek, hayata bakışımı değiştirecek güce sahip insanlar. Küçümseyerek değil, karşısına alıp konuşabilecek insanlar. İstiyorum ki benim de gülümsemelerim içten olsun, ağlamalarım sel olsun. İçimden ne geçiyorsa en saf, en yalın şekilde anlatabilmek. Çünkü zaman geçiyor! Bırakın yılları, hangimiz elinde tutabiliyor, geri getirebiliyor bir saniyeciği. Ve insan, gerçekten bir hazine. Hangimizin duyguları yok içinde, hangimizin sevdiği hiç bir kimse yok? İnsanların değerli olduğunu anlayabiliyor musunuz?

Sordukça, düşündükçe yanıt alamıyorum sorularıma. Doğruyu bilsek bile uygulamıyoruz, uygulayanların sayısı çok az. Bile bile yanlış yapıyoruz bazen. Neden peki? Hep bir korku yüzünden, makam sevgisi yüzünden, çıkar beklentisi yüzünden, kişisel kaygılarımız yüzünden… Artık biz, biz miyiz sizce? İnsana değer veren bir sistem içinde yaşamadığımızdan mıdır bilmem, bazen çok boş geliyor hayatlarımız. Boşluk değil ama bu, sadece değersizliğin bir tasviri… Bu sözlerime virgül koyuyorum, az daha düşüneyim ben…

Şu kaşık bükme işi bi kere bir acayip. O kaşığın bükülmesinin bize hiçbir katkısı yok :D  O kaşıkla yemek bile yenmez artık. Zaten ülke ekonomik krizde nedir bu rahatlık canım? Neyse, ama lazım oldu, biri dedi ki “beyefendi şu kaşığı bükmeniz mümkün mü?” Siz de tabi yardımsever kişiliğinizle aldınız elinize kaşığı. Şimdi ne olacak? İşte size taktikler. Bir kere derin bir nefes alın. Bu nefes hem sizi rahatlatır, hem de sizden kaşığı bükmenizi isteyen kişiyi. Zira sizi profesyonel sanacaktır. :roll:  Hiç çaktırmayın siz de. Gözünüzü kapatın, odaklanın, kaşığı okşayın ve kaşığın akışkan bir madde olduğunu düşünün. Kaşık büküldü! Bu cidden bu kadar kolay mı yahu? Eğer bu insanın düşünce gücü ise inanın hiç işe yaramıyor, çünkü kaba kuvvetle 3 saniyede bükmüştünüz. Eğer dünyada “istemenin bir gücü” olmuş olsaydı bence bunun fiziksel kuvvetin önüne geçebilmesi gerekirdi. Yoksa pek de bir anlamı kalmıyor di mi?

Kaşık bükme olayının cidden gerçekten bir hile olup olmadığını merak ediyorum. Eğer hile değilse (ki öyle iddia edenler var) o zaman bu enerji nereden geliyor? Veya bundan bize niye bahsedilmedi? Matrix’i izlemiş olanlar, Neo’nun Büyücü’nün evine gittiği yeri hatırlayacaktır. Orada gördüğü bir çocuk kaşığı büküyordu ve ne diyordu Neo’ya “Do not try and bend the spoon. That’s impossible. Instead… only try to realize the truth. There is no spoon. Then you’ll see, that it is not the spoon that bends, it is only yourself.” Mealini veriyorum: “Kaşığı bükmeyi deneme. Bu imkansızdır.. Bunun yerine, sadece gerçeği anlamaya çalış. Kaşık yok. Görecekesin ki, büktüğün şey kaşık değil, sadece kendin.” Zaten kafam karışıktı, tuz biber oldu ama olsun. Bakın, diyor ki çocuk, hiçbir şey yok (konuşmanın devamında). Yani şu Descartes’in ünlü “Düşünüyorum, varım.” sözüne geldik. Varız ama düşünce olarak. E peki ben size sorarım o zaman bizim bedenimiz ne oluyor? Düşünce olarak varsak, kaşığı bükebiliyorsak, ben ilk baş Humanity sınıfındaki çocuğu bükerim o zaman. Bu arada Descartes’in günahını almayalım, o sonradan bedenin varlığının da ispatını yapmış.

Valla dediğim gibi merak ediyorum şu olayı. Umarım bu olay sadece bir hileden ibarettir (ki James Randi‘nin dediğine göre kesin kesin öyledir). Bu olay hile değilse o zaman aklımın daha da karışacağı muhakkak. En nihayetinde düşündüm de, istemenin bir gücü var, ama bu burada yazılanlar gibi öyle kaşıkla felan alakalı değil. Yaradan’dan istemenin bir gücü var sanki. Ne mutlu dua edince içinde o gücü hissedebilene…

Dip Not: Kendimi nasıl bükeceğim? Yardım edin!
Dip Not 2: Yine de bükmek isterseniz, deneyeyim derseniz buradan buyurun.

Gerçekten başarılı bir uygulama olmuş. Sizinle konuşmak isteyen kişi sizin e-mailinizi öğrenemiyor, kendi isterse hotmail hesabından, isterse de “ziyaretçi” olarak e-mail hesabını gizleyerek sizinle konuşabiliyor. Ayrıca msn’inize spam mesajların gelmesini önlemek amacı ile insan koruması bile yapılmış. Ben de siteme monte ettim. Belki anasayfaya da taşırım ama şimdilik bu aracı iletişim sayfasından görebilirsiniz. Eğer çevrimiçi değilsem ne yazık ki mesaj bırakamıyorsunuz.

Peki siz sayfanıza bunu nasıl koyacaksınız. Bunun için 2 küçük adım var. Öncelikle bir hotmail hesabınızın olması gerekiyor. MSN hesabınızı açıp bu adresteki linke gidin. Bu sayfada “Messenger Durumunuzu Web’de Göster” ayarınızı değiştireceksiniz. Kutunun içini işaretleyip yukarıdaki kaydet tuşuna basın. Daha sonra yan taraftaki “HTML Oluştur” kısmına tıklayın. Burada isterseniz sayfanızın içine direk koyabileceğiniz bir msn penceresi, isterseniz yeni bir sayfada açılan bir düğme seçebilirsiniz. Alt taraftan renk ve boyutu da isteğinize göre ayarlayın. En sonunda en altta çıkan kodu olduğu gibi kopyalayıp sayfanıza yapıştırın. İşte bu kadar

Aklınıza takılan soruları, ve yapamadığınız yerleri yorum yazarak sorabilirsiniz.

Olan bize oldu. Kaç gün boyunca çalışmamızın emeği hayal kırıklığı oldu. Kaç gün derken bunun içinde gittiğimiz dersler, quiz çalışmalarımız, lab assignment’larımız da var. O kadar uğraş, sonra bu kadar düşük almayı bekle. Eğer sınavdan 30′un üzerinde not alırsam kendimi tebrik edeceğim. Çok kötü oldum sınavdan sonra. Zaten 2 saatlik sınavdı, ilk saati bittikten biraz sonra verdim. Dursam ağlayacaktım herhalde. Epey uzun bir zamandır bu kadar kötü bir sınav geçirmemiştim (işin aslı ilk dönemki IE271 dersi de epey kötü gitmişti ama ona pek çalışmadığımdan hakkettim diye düşünüyordum, şimdi gel bunu açıkla…)

O kadar zahmete katlanıyoruz ki okumak için. Liseyi de yatılı okumuş bir öğrenci olarak, aldığım şu eğitimin hakikaten çok büyük zahmetlerle alındığının altını çizmek isterim. Bizim için herşeyin en iyisini isteyen anne-babalarımızdan, hocalarımıza kadar herkes çok emek harcıyor. O yüzden çok üzüldüm bugün sınavın kötü geçmesine. Mesele kötü not almak değil, ama bu emekleri boşa çıkarmak. Ne kadar kendime itiraf etmeye korksam da biraz tembellik var üzerimde. O tembellik beni böyle yaptı diye sınavdan çıkınca çok bozuktu moralim… Her ne kadar bundan sonra dersi toparlarsın felan dense bile, üzerimdeki kötü etkisi çok oldu bu sınavın. Dersi bırakıp seneye almak da mümkün değil, çünkü bu dersi bırakmak okulu bir sene uzatıyor.

Ders hakkında eleştri yapıp kendimi rahatlatayım, bu dersin ne anlatmak istediği belli değil. Normalde Makine Mühendisliği dersi olan bu Manufacturing dersi, bizim üniversitede bizim bölüm tarafından (Endüstri Müh.) veriliyor. İçeriği çok karışık. Her konudan az az ilave etmişler. Sonuç olarak elimizde, labda yaptığımız torna parçasından başka hiçbir şey kalmıyor. Ne anlattığı belli değil, ne istediği belli değil. Sınava çalışırken neye çalışacağımı bile bilemedim…

Pazartesi günü başka bir sınav olmasa Cumartesi gününü üzerimdeki şu depresif havayı atmak için kullanacaktım. Zaten bozuk olan moralimi daha da bozmamak için adam gibi çalışayım hiç olmazsa…

Ben kategorisel olarak kimlere oy verdiğimi (ve birden fazla oy hakkı olsa kime vereceğimi) yazıyorum.
2008 yılının en iyiii;

• Eğlence Blogu: Geyik Mühendisi; tek kelimeyle müthiş bir site. Gerçekten doğal bir espri yeteneği var mühendisimizin. Şahsen pek öyle eğlence blogu takip etmeyen biriydim ama bu siteyi gördükten sonra fikrim değişti. Hem oy vermenizi hem de takip etmenizi tavsiye ederim.
• Kişisel Blogu: Sertalp Bilal yani ben tabii ki Ayrıca Amerikadan bir kişisel blog daha var. Onu da tavsiye ediyorum, Compir
• Haber-Gündem: Tartışmasız Uçan Balık diyorum. İronik yazıları ile gerçekten zevkle okuduğum bir blog. Gerçi şimdi wordpress’teki alanına taşındı, ama yine de oy verilecek bir blog.
• Hobi: Maalesef bu kategoride oy verecek kadar tanıdığım bir blog yok ama olsaydı kesinlikle Bengi Abla’ya oy verirdim.
• Komunite-Topluluk: ilk5.net gerçekten ilginç bir içeriğe sahip. Şahsen gerçekten çok beğendim, tavsiye ediyorum.
• Teknoloji: Bu kategoride oy verilebilecek gerçekten güzel siteler var ama tercihimi blogcublogu.com‘a kullanmayı tercih ettim.

Benim tercihlerim böyle oldu. Göremediğim güzel siteler vardır, göremediğim bloglar için özür diliyorum. Blog tutmak insanın içinden akanı diğerleriyle paylaşması olmalı diye düşünüyorum. Şahsen çok bir iddiam yok ama böyle Türkçe, güzel içerik sağlayan blogları görmek beni mutlu ediyor, bana birşeyler katıyor. Tüm blogcular iyi ki varsınız

Yağmur olsaydım… sonsuza kadar kesişmeyen yer ve gökyüzünü birbirine bağlayan… insanların kalbini birbirine bağlayabilir miydim?

Bu yazı bu site üzerinde yazdığım 100. yazı. Nice yüzüncü yazılarda burada oluruz inşallah. Ayrıca 14 Nisan da blog tutmaya başlamamın yıldönümüydü. Bu akşam ablamın doğumgününü kutlayacağız. Bi de yarın akşam memlekete gidiyorum. Bu kadar haber şimdilik yeterli sanırım.