Üstüne üstlük, insanları anlamak zor, onları sindirmek de zor. Her gün trafikte önüne direksiyon kıran adamlara sövmek bile zor geliyor bir müddet sonra. Nasıl düzeleceğiz ki böyle… Of!

Son günlerdeki gelişmelerle alakalı olarak bir iki kelam edeceğim. Terör olaylarını konuşa konuşa bitiremiyoruz zaten. Allah rahmet eylesin şehitlerimize, ama bu daha ne kadar böyle devam edecek diye üzülüyorum. Toplumca koyun gibi güdülmeye alışık olduğumuzdan eskiden beridir hep birbirimizin aynı tepkileri veriyoruz. Son zamanlarda da “eski liderlerin hep aynı şeyi söylediklerini söylemek” moda oldu. Çözüm bu değil ki. Ne zamandır bilmiyor muyuz bunun böyle olduğunu. Eğer terör biz yürüdüğümüz için bitecek olsa çoktan biterdi. Demek ki mevzu derin. Ülkemin böyle acılar içinde kıvranması ve bu konuda elimden birşey gelmemesi üzüyor beni. Ama kimbilir kimin kuklalığını yapıyor benim güzel devletim.

Kaddafi’nin öldürülüş biçimi hepimizin yüreğini sızlattı sanırım. Yazık oldu. Ölüsüyle fotoğraf çektirmek için sıraya girenlere birşey diyemiyorum zaten. Ne oldu sizin vicdanlarınıza. Ve görünen o ki Araplar yine Batı rüzgarına kapıldı, mis kokusunu içine çekti, ama içinde zehir olduğunu yine anlayamadı. Yazık…

Deprem için de Allah yardımcıları olsun diyorum. Orada yapılan programlara göz attım, bazı yerlerde cidden üzücü manzaralar var. Yardım kampanyaları için koşturan insanların ve özellikle orada ellerinden geleni yapan insanların da ellerinden öpüyorum. Kurtarılan bir canın değeri herşeye bedel değil mi…

Umarım daha aydınlık günler görürüz de güzel şeylerden bahsederiz.

Yani ülkede doğru düzgün çakılmış bir tek çivi olmadığı için bu da size garip gelmesin.

Bir garip nokta daha; ünlü deprembilimcilerimiz Türkiye’de ne zaman deprem olacak diye tahmini zaman söylüyorlar. 2 gün önce National Geographic’te izlediğim belgesele göre depremi bilebilmek saatler öncesinden bile “düşük bir ihtimal” ve bu konuda çalışan adam “hayalimiz, bir depremi aylar öncesinden bilebilmek” diyor. Bizimkiler yıllar öncesinden biliyor. Ohooo, teknolojide çığır atlamışız, haberimiz yokmuş….

Bir aileye sahip olmak hakikaten işin ciddiyetini daha çok kavratıyor. Kendim kadar eşim için de endişe ediyorum her gün.

Demek ki hayat, bu koşullara rağmen hayata devam edebilmeyi test eden birşeymiş…

Dönemin telaşı yüzünden birçok diğer iş yarım yamalak gitti. İnşallah ikinci dönem az ders alıp rahat edeceğim. Çok yorulduk, çok gerildik, çok telaş yaptık. Neyse ama, hayat bir şekilde devam ediyor. Hayatta güzellik dolu birçok şey var hala. Onlara tutunmak güzel. Hele bir de düzenimi oturtabilirsem… İple çekiyorum düzenli bir hayatı. Mesela ne zamandır kitap okuyamamışım.

Veee son olarak, bu yazı bekar olarak yazdığım son yazı galiba… En sonunda -inşallah- muradıma eriyorum Gökten düşen elmaların hepsi sizin başınıza

Bundan sonra ne olsa şaşırmam…

Allah’ım ben mi hep böyle kişilere denk geliyorum, yoksa dünya böyle insanlarla mı dolu? İnsanoğlu neden yıkmayı, parçalamayı, işini en zottirik yoldan yapmayı seviyor. Neden üçkağıtçıyız, neden düzenbazız, neden kindarız, neden kolaycıyız… Hadi diyelim ki şöyle düşünüyorsun, “ben ölümden sonra hayata inanmıyorum, ne yaşarsam kâr”. Peki yavrum, güzel evladım yok mu bu yaptığın gıcık hareketlerin ruhuna bir zararı? Daha yaşarken hem de! İçin kötülükle doluyor, insanlar arkandan konuşuyor haberin yok. Sen kendini bişey sanıyosun ama hâlâ. Hayret!

Demek insan kendisinin ne kadar sevildiğini, kendisine ne kadar hayran olunduğunu düşünüyosa, meğerse o kadar tersi durumda aslında. Valla bu böyle bence. Teorem yapsınlar bunu, yazsınlar psikologlar falan. İnsan kendini büyük görünce, küçüklüğünü anlayamıyor şu koca dünyada.

Bak mesela Okan Bayülgen. Herkesi aşağılamaya bayılıyor ya kendileri, şimdi çıkıp programında biri İngilizce konuşsa, hemen saçma sapan konuşur, dalga geçer. Ama beyefendi programın sonunda bi şarkı söylüyor ingilizce bağıra bağıra, buna ne diyeceksiniz. Kendisine de hayran olunduğunu düşünüyordur eminim “benim kadar dili sivri şovmen yok” diye. Aferin sana.

Ne yapmış olursan ol, var mı farkımız? Ben terliyorum, sen terlemiyor musun? Ben korkuyorum, sen korkmuyor musun? Ben her gün yemek yemezsem, tuvalete gidemezsem yaşayamıyorum, sen yaşayabiliyor musun? Ben sinirleniyorum, sen sinirlenmiyor musun? Ben unutuyorum, sen hiç unutmuyor musun? Aaa pardon, ben senin yüce bir varlık olduğunu unutmuşum ya. Sen uçuyorsun ya beybileyd sabri gibi…

Offf of.. İnsanlar olarak kendi kendimize zindan ediyoruz dünyayı. O kadar kızıyoruz ya Amerikaya falan ülkemizi, dilimizi, kültürümüzü soğana çeviriyor diye, asıl biz yapıyoruz onu. İnsanın elinin değip de mahvetmediği bir tek şey var mı?