Not: Bundan sonra bol bol yazı yazacağım, sahalara dönüyorum =)

Master görevlerime de pazartesi başlıyorum. Bu arada eve gidip hasret gidereceğim bizimkilerle. Çok fena yorulmuşum bu dönem, iyice bir dinlenmek istiyorum her boşlukta =) Üniversitenin en rahat senesini bu zannediyoduk, ama çok eminim ki en fazla bu dönem yoruldum.

Bu arada yeni bir bilgisayar aldı bizimkiler bana. Toshiba L505 13W. Windows 7′ye alışmaya çalışıyorum, ama bilgisayarın üst üste 10-15 firefox penceresi açabiliyor olması beni mutlu ediyor yeterince =D

Okulun bitmesiyle alakalı bir yazıyı da önümüzdeki günlerde yazacağım sanırım. Zira hayatımın en güzel, en eşsiz zamanlarından birini yaşıyorum =)

Saygılarımla ve en güzel dileklerimle..

Çok güzel bir proje süreci yaşadım (kendi adıma). Araç Rotalama Problemi olarak bilinen (VRP) bir problemin;
-çoklu depo
-çoklu araç çeşidi
-birden fazla araç
-zaman periyodu (periyodik dağıtım)
-kapasite kısıtı
-vagon kısıtı
gibi fazlaca abartılmış bir versiyonunu bir matematiksel model, iki sezgisel yaklaşım metodu, bir simulasyon modeli ve bir Java arayüzü kullanarak çözdük. 80.000 değişken, 90.000 kısıt vardı matematiksel modelimizde ve problemi çözmesi 4 gün falan sürüyor sanırım (doğru di mi Enes). Hatta problemi çözebilmesi için bilgisayarlarımıza ekstradan RAM aldık cebimizdeki parayla. İnanılmaz yoğun bir çalışma dönemi geçirdik, kaç defa buluştuğumuzu sayamıyorum bile. 5 günlük ilkbahar tatilimin dört gününü Tekirdağ’da fabrikada geçirdim en basitinden. Bu dönem 1 defa Ordu’ya ailemin yanına gidemedim.

Tüm bu emeklerimizin sonucu olarak yarışmada 2.olduk. Bundan daha değerlisi şahsen BSH Ev Aletleri Teknoloji Müdürü’nden iş teklifi aldım. Dahası, kendisi başka sektörde çalışmak istersem yardımcı olacağını da söyledi. Zira projemiz hayata geçti, ve memnuniyetle kullanılıyor. Kaliteli bir iş yaptığımıza şahit oldular. Biz de elimizden gelenin fazlasını yaptık. Ve tüm bunları yaparken danışman hocamızdan hiç yardım almadık, gittik paşa paşa kendimiz yaptık. Problemin çözümünü tamamen bitirdik, ek kısımlarını da tamamladıktan sonra belki de 22 proje içinde çözülmesi en zor olan problemi bitirmiş olacağız.

7 geceden fazladır sabahladığımız gece sayısı bu proje için.

Başka bir şey yazacağımı mı sandınız? Yok daha neler.. Ben de Çağın’dan birşeyler öğreniyorum. Ben tüm konuları kapadım, emeğimiz ve başardıklarımız zaten ortada. Beni bilen bilir, kimseyle tartışmaya girmeyi sevmem. İnsanların kalbini kırmayı da sevmem. Ama haksızlığa uğradığımı düşündüğüm zaman sinirleniyorum biraz. İnanın, artık onları da kapadım. Bileğimizin hakkıyla 2.olduk. Diğer projeleri bilmem ama izlediğim kadarıyla arkamızda kalan 20 projenin hepsinden zor bir konuyu, çok daha fazla uğraş vererek çözdüğümüzü düşünüyorum. Çok da sevindik, hatta grupca yemeğe gideceğiz kutlamak için. Bir senelik emeğimizi, başarımızı gururla hatırlayacağım. Tüm proje grubuma teşekkür ediyorum çok.. (Özellikle Enes’e emeklerinden dolayı).. Hepsi bu.

Ha bir de şu var, Çağın ve Feyza’nın çok iyi birer dost olduğunu öğrendim. İkinize de teşekkürler.

Bu da gazete haberi…

Sistem serverlarından Hillbert’le bugün ilk bağlantımı kurdum, dahası web sitesinde küçücük de olsa bir dosya güncellemesi yaptım. Şimdi bana gereken ilk şey daha hızlı bir bilgisayar =) bir de Emre’nin dediklerini kaçırmamak için bir ses kayıt cihazı =)

Ağustos ayı geldiğinde ise güzel bir tatil yapmak var planlarımda. Eğer herşey yolunda giderse güzel bir süreç başlıyor gibi =)

Şu finaller bitsin, daha sık yazı yazacağım =) Mola istiyorum =D

Ey gidi Orwell, seni andık dün gece. 30 gramdan, 20 grama çikolata artışını da sen söylemiştin değil mi =)

İnsanları anladıkça, artık kimseyi anlamamak istiyorum.

Sonuç: Bir süre daha Bilkent’teyiz sanırım. =) Tübitak bursu da çıkmış, paşa paşa yüksek lisansımı yaparım bildiğim yerde.

Futbolda olsun, siyasette olsun, bunları da geçtim, eften püften şeylerde olsun bu durum hep böyle. Biz cidden nasıl farklı fikirler sergilenir bilmiyoruz. İçimizde nasıl bir kin, nasıl bir sinir, nasıl bir ego varsa artık fikirlerimizi karşımızdakinin kafasına vura vura söylüyoruz. Herşeyin doğrusunu sen mi biliyorsun? Dünyayı sen mi kurtarıyorsun, kime bu havan?

Bir de işin komik tarafı, bu tip tartışmalar uzadıkça iki taraf da kendi söylediklerinde tutarsızlık yaşıyor. Çünkü o an tartışmada üstün çıkabilmek için ne gerekiyorsa söylüyor, ama ilk söylediği cümlelerden fersah fersah uzak. Laflar boş yere savruluyor iki taraf arasında. O kadar karmaşıklaşıyor ki sonradan… Bu yüzden iki kişi tartışmaya başlamışlarsa alırım çantamı, uzaklaşırım oradan.

Ne zaman adam oluruz? Kendimizi beğenmişliğimizi aşıp, karşıdakini dinleyip, farklı fikirlerdeysek bile gaza gelip saçma sapan sözler ağzımızdan çıkmadığı zaman…