Gece 02.00′de Bilkent’ten ayrıldık. Bilkent’te epey kar yağdığı için yola çıkarken epey tedirgindik ama şehire indiğimizde kar olmadığını görmek içimizi rahatlattı. Otobüsümüz epeyce güzeldi, yani rahattı. Bölümden arkadaşım Ahmet’le birlikte oturduk, bir süre sohbet muhabbet ettik. Sonra o hangi ara bilemeyeceğim ama bir anda uyudu. Otobüste bir arkadaş daha vardı (Atıf) biz de onunla gece 05.30′a kadar muhabbet ettik. Derslerden, okuldan, hocalardan derken saati farketmemişiz. Saati görünce hemen uyuyalım dedik, ve gözlerimi boğazdan geçerken açtım tam. Sabah sabah o manzarayı görmek nasıl güzel göründü gözüme bilemezsiniz. Çok kısa bir süre sonra da Sütlüce’deki genel merkez binasına ulaştık. Tabaklara konulmuş birkaç kuru pasta ve biraz börek ve çayla birlikte kahvaltı yaptık. Tabi geç yattığım için benim kafa bir milyon. İlk üç konferansta uyumamak için kendimi zor tuttum. Bize şirkette yer alan departmanları tanıttılar. Oldukça hoş ve bilgilendirici bir muhabbet oldu. Bu sene aldığım birkaç dersle çok alakalı olan bölümler hakkında sorular sordum, cidden tatmin edici cevaplar alabildim. Arçelik bir kurum olarak gerçekten başarılı bir grafik çiziyor. Hedefleri Beko’yu 2010 yılında birim satış olarak dünyadaki ilk 10 üreticiden biri yapmak olan kurumun bu hedefine epey yaklaştığını, hatta geçeceğini öğrendik. Hem de bu kriz ortamına rağmen. Cidden şaşırdım diyebilirim.

Öğle yemeği, yine konferans ve bir de küçük yarışmadan sonra Rahmi Koç Müzesi’ne gittik. Ahmet’in dehşete düştüğü bu müze gerçekten hayran olunası bir yer. Otomobiller, bilgisayarlar, trenler, şunlar bunlar derken tüm o bilgi patlaması karşısında beynim iflas etti ve ben de öylesine dinledim rehberi Herşey bir yana, minyatür oda sergisi adında geçici bir sergi vardı ki, akıllara zarar. O nasıl bir sanattır öyle. 20 adet minyatür oda halen müzede sergileniyor. 15 Mart’ta kalkacakmış. İstanbul’lu arkadaşlara bu fırsatı kaçırmadan orayı bir görmelerini öneriyorum.

Biraz rötarlı da olsa Taksim’e bırakıldık, ve çoook eski bir ilkokul arkadaşım olan Zehra tarafından karşılandık. (İlkokul arkadaşım olup eski olmayan yok ama olsun). Yıllardır görüşmüyorduk gerçi ama Zehra epey iyi karşıladı beni Hemen tanıdı mesela. Demek pek değişmemişim. Zehra’nın yaptığı plan çerçevesinde yemek yedik, çay içtik, karşıya geçtik, vapurda üst kata oturup donduk, üsküdarda sahilden yürüyüp bi daha donduk, taksimde bi kere daha Kendimize sıcak bir yer bulmak için o cafeden o cafeye gidince geceyi müthiş bir çay performansıyla tamamladık. Saymadım ama epey bir çay içtim, rekorlarımı kırdım. Gece 02:30′da kalkacak otobüs için başımda bekledi sağolsun Ben onca yılın ardından pek konuşacak birşey bulamayız diye düşünüyordum ama epeyce konuştu. Hep böyleymiş öyle dedi. Bu kadar konuşkan olduğunu hatırlamıyordum gerçi. Benim için iyi oldu aslında çünkü konuşmaya pek mecalim yoktu. Önceki gece az uyuduğum ve gün boyu konferansa katıldığım için uyku epey bastırmıştı. Dediklerine “evet, öyle, bilmem” gibi cevaplar vermem bile yeterli oldu İstanbul gerçekten de güzel bir yer, önceden hakkını yemişim, hakkını teslim ettim dün. Biraz daha vaktim olsa, gezsem daha güzel olurdu sanırım, ama şöyle bir parça tatmak da bence yeterli oldu. Gözümüzde (ve kirli havasıyla burunlarımızda ) hoş bir tat bıraktı.

Geri dönüş yolculuğu da 02.30′daydı. İstanbul’dan çıkmamız da 03.10′u buldu. Birkaç şeye canım sıkkın olduğu için muavin koltuğuna oturup 05.30′a kadar orada oturdum. Biraz sohbet ettik şoförle ama en önemlisi ben “yol izledim.” Bu kadar hoşuma gideceğini bilmiyordum ama karanlığın içinde iki farla yol aça aça gitmek çok farklıydı. Bir yandan müzik dinledim, bir yandan da düşünüp durdum. Aklımdaki iki ucu açık kalmış meseleleri aldım düğümledim. Yol çizgilerini seyrettim. Karşıdan gelen arabaların farlarına bakıp gözümü aldırdım. Güzel bir dönüş oldu benim için. Kocaeli’den geçerken gecenin o saatinde çıkan onca dumana hayran oldum. Hiç İstanbul yolculuklarımda oradan uyanık geçememiştim, bu sefer görmüş oldum. ED’nin memleketini ve özellikle fabrikaları çok beğendim. Bir Endüstri Mühendisi adayı olarak bunları sevmem normal ve uygun sanırım Saat altı gibi uyuyan turuncu balığınız gözünü bilkent’te epeyce yağmış bir kar kütlesi ile açtı. Gözleri kamaştı.

Hayata devam ediyor olmak gerçekten güzel. Yolda kenara çarpıp, uçurumdan yuvarlanmaktan kurtulmuş bir tanker gördük. Acaba dedim patlar mı ki… Hayatta o kadar dert arasında savrulsak da yaşamak yine de güzel, yol çizgilerini izlemek o kadar hoş. Hayattaki yüksek beklentilerimi, kendimi yıpratmak için değil, güzel yaşamak için kullanabileceğimi düşündüm. Bazen bazı meselelere gereksiz yere takılıyoruz. Bazen kendimizi bir hiç gibi gördüğümüz oluyor. Ama hayat ne çok karışık ne çok basit. Hayat tam olarak sizin nasıl yaşadığınıza bağlı. Hayatı ister karışık yaparsınız ister basit. Meseleleri öyle görebilmek lazım. Amerikalıların dedikleri gibi “take it easy dude…”

Virgül: Çok güzel bir gezi oldu, çok iyi vakit geçirdim, süper bir değişiklik oldu. Çay içmek bünyeme zarar verse de, İstanbul’da bir arkadaş görmek beni çok mutlu etti.

Nokta: İlla bir sonuç çıkarmak zorunda gibi hissettim kendimi. Size hep (şu yukarıda yaptığım gibi) işte hayat şöyledir böyledir diyorum ama asıl kendime söylüyorum, düşüncelerimi unutmamak için. Ama illa bir nokta cümlesi gerekirse derim ki; “yâri İstanbul olanın, görmez gözü başka şeyi”

Sağlıcakla kalınız efendim.

Üniversitede okumuş olanınız vardır. Bilirsiniz, zor yer üniversite. Liseye normalde gram benzemeyen bir yer. Çünkü üniversiteye geçmişseniz gününüzün 24 saatini ona teslim etmişsinizdir. (tamam en azından 16 saatini diyelim, çoğu zaman sabahladık ders çalışmak için ama neyse)… Yani benim hayatım artık üniversite. Açılış tarihiyle Ankara’ya gelirim, ödevleri olduğu gün onu yapmak için planlar deviririm, sınav var geceyi sabah ederim. Yani işim gücüm üniversite. Sonra sınavlar gelir, geçer. Notlar verilir. Bir bakarsınız ki hakkettiğinizden az not almışsınız ya da siz hakettiğinizi alırken başkası hak etmediği notu almış. Hak mı şimdi bu? Ben hayatımı bu işe adayayım, ailemden bu yüzden 9 ay ayrı kalayım, tembellik etmiş bile olsam telafisi için o kadar uğraşayım sonra bir hocanın bir haksız notu yüzünden geride kalayım… Hak mı hukuk mu?

İkinci mesele ise staj meselesi. Bizim üniversite 4 üzerinden not veren bir okul. 4 üzerinden genel ortalamam şimdi 3,43. Yani iyi sayılabilecek bir ortalama. E üniversitemiz de Türkiye’nin ilk vakıf üniversitesi, bunun yanı sıra karizmatik bildiğimiz bir okul. Yıl boyunca onlarca yere staj başvurusunda bulundum. Ne oldu? Hemen sıralayayım:

• Başvurunuz firmamızca değerlendirmeye alınmış olup, stajyer kontenjanımızın sınırlı olması nedeni ile size üzülerek olumlu bir cevap veremiyoruz. (mESTEL)
• Yaz Dönemi 2008 stajer kontenjanımız dolmuş olduğundan size bu dönem için olumlu bir yanıt veremiyoruz. (mAT KETÇAP)
• 2008 yılı staj başvuru değerlendirme süreci sonucunda, başvurunuzun olumsuz sonuçlandığını tarafınıza bildirir, çalışmalarınızda başarılar. (TEyİ)

Stajyer mi arıyorsunuz yoksa torpilli iş gücü mü? Hepsinin red cevabı tamamen düzmece bir hikaye. Nasıl oluyor bu staj işleri ben anlatayım. Staj sorumlusu o seneki kontenjanı açıklıyor, sonra şirketin üst düzey yöneticileri (!) hemen bu kontenjanı bölüşüyor: 3 sana 5 bana. Sonra o kontenjanlara ne kadar tanıdık var sokuyorlar. Aynısının iş dünyasında da gerçekleştiğinin altına imzamı atarım. Madem öyle ben niye okuyorum bu okulda? Benim niye alnımdan terler boncuk gibi dökülüyor? Kolay mı sanıyorsunuz şurada okumayı? Ne haliniz varsa görün. Şunun da altını çizerek söylüyorum, eğer o staj yerlerinde 1 gramlık hakkım vardıysa ve yerime torpil yüzünden biri girdiyse sorumlu kimseye de hakkımı helal etmem. Peki ya ben ne yaptım? Ben de bir tanıdık vasıtası ile torpille başka bir yerde staj yeri ayarladım. Sorun bakalım: “Madem karşısın sen niye yaptın?” Ben 13 sene okuyayım, şuraya geleyim, o kadar emekler vereyim, zorunlu yaz stajımı yapamadım diye okul bir sene uzasın mı? Bizi mecbur eden sistem utansın! Kızgınım! Hem hocalara, hem şirketlere… Kızgınım kendime; yukarıdan sağlam bir torpil bulabilmiş olsam her yere girebilirdim, şimdi enayiliğime yanayım.

Normalde ders notlarım iyi geldi. Dönemlik 3,53 ortalama ile yüksek şeref öğrencisi oldum ama inanın hocayla arası iyi diye yüksek not alanları duyunca hakikaten üzüldüm. O 3-5 puan yüzünden yine bölüm değiştiremiyorum. Ben ağlayayım mı yoksa birilerini vurayım mı? Biz hocalarla muhabbetimiz yok diye böyle oluyoruz ya, demin telefonda bir arkadaşımın telefonda dediği gibi “Bir tuzu kurular var, ağacın meyvelerini onlar yiyor, hocalarla arayı iyi tutup iyi not getiriyor. Bir ağacın gövdesine tırmanamamış, dersten kalmakla geçmek arasında olup hiçbirşeyi umursamayanlar var. Bir de ağacın gövdesinde ne meyveye uzanan, ne de köke kadar inen biz varız, ki o biz dediğim iki enayi olan senle benim.” Aynen öyle. Ben küstüm. Hem okula, hem stajımı reddeden kurumlara…..

İşte çizgi romanımız:

Sömestr Başlangıcında

İlk hafta bittiğinde

İkinci hafta bittiğinde

Mid-Term (Vize) Öncesi

Mid-Term Esnasında

Mid-Term Sonrası

Final Sınavları Öncesinde

Final Sınavları Tarihlerini Öğrenince

Finalden 7 gün önce

Finalden 6 gün önce

Finalden 5 gün önce

Finalden 4 gün önce

Finalden 3 gün önce

Finalden 2 gün önce

Finalden 1 gün önce

Final sınavından önceki gece

Final sınavının 1 saat öncesi

Final Sınavında

Final Sınavı binasından çıkarken

Final Sınavı sonrası, tatilde

Şahsen kendimden çok şey buldum bu resimlerde. Hüseyin’in ve diğer tüm öğrenci arkadaşlarımın da birşeyler bulacağını sanıyorum

Bir dönem daha bitti, yine karnelerimize kavuştuk. Dönemin ortasından beridir aklımda bölüm değiştirmek vardı. Endüstri Mühendisliği’nden, ilgimi daha çok çektiğine inandığım Bilgisayar Mühendisliği’ne geçecektim, bunun için not ortalamam 3.50 veya üzeri olmalıydı… Bir dönem öylece bitti. Yaptığımız hatalarla, pişmanlıklarla artık geri dönüşü yok. 7 tane dersin 6 tanesinin notları açıklandı, diğerinin de eli kulağındadır. Olmadı, yapamadım. Nefesim ancak 3.40 ortalama tutturmaya yetti. 3.51 olan ortalamamı 0.11 puan düşürdüm, aslında bakıyordum da çalışmamış değilim. 7 dersin 4 tanesi A gelmiş. Bir tanesi B, bir tanesi B- ve bir tanesi de D. Şimdi beni daha sıkıntılı olacağını düşündüğüm bir 2,5 sene bekliyor.

Karnemizi de koyalım, belki de hediye alırsınız bana

Hayallerim belki de ilkbahar döneminin bitişine kaldı, bilinmez. Ama net olan şey en az bir dönem daha Endüstri Mühendisliği öğrencisi olacağımı gösteriyor. İkinci dönem herşeye yeni bir solukla başlamak için iyi bir fırsat olacak. 4 tane dersim A gelmişken, ikinci dönem bunların sayısını 5 ya da 6′ya çıkarabileceğime yürekten inanıyorum. Varsın bölümümü değiştiremeyeyim. Herşeyde bir hayır vardır, değil mi?

Dipnot: Resimde görünen kırmızı kısımlar henüz açıklanmadı ama öyle olacağını hesapladığım değerler.

Ne diyorum biliyor musunuz, bence direksiyon sınavının adı debriyaj sınavı olmalı. Direksiyon çevirmede pek de bir numara yok, önemli olan debriyaja nerde basacağını bilmek Ciddiyim yahu. Olur olmaz yerde ayağınızı çekerseniz istop ediyor araba. Benden söylemesi, sonra “vay efendim yolda kaldım” demeyin. (Laf aramızda fena da sürmüyorum hani)

Finaller diyoduk, arabaya daldık. Neyse dediğim gibi toplam 6 günde 5 sınav olacağım en nihayetinde. Eh, bir dönemin daha neredeyse sonuna geldik. Dönemin çoğu gitti azı kaldı, finallerin de azı gitti çoğu kaldı. Ayın 19′una bir rahat varabilirsek dileyin benden ne dilerseniz yahu…

Bunaldık ama bir değerlendirmesini yapalım dönemin. 4,5 ay sürdü dönem yani 14 hafta. Bu süre içinde 9 tane vize’ye (nam-ı diğer midterm) girdik. Yaklaşık 25 tane ödev teslim ettik. Bunun yanı sıra 2 tane proje ödevi verdik. Sayılamayacak kadar çok quize girdik. Hepsi ayrı bir heyecan fırtınsaydı yahu Tüm dönem iyice yorulduk, hatta bu yorgunluk şimdi dizlerimize vuruyor. Final çalışırken uff’a dönüşüyor şimdi bunlar. Ama neyse ki artık bitiyor bir dönem daha. Bengi Abla’nın dediği gibi bu dönemin de kendine has güzelliklerinin olduğunun farkındayız gerçekten. Zor ama meyvesinin tatlı olması da buradan gelmiyor mu? Artık 5 yıl süreceğini hesapladığım üniversite hayatımın 2.5 senesi bitmiş olacak. Yani tam olarak yolun yarısındayız. Bundan ötesi epeyce karanlık görünüyor. Bakalım neler bekleyecek bizi 2. dönemde.

Buraya kadar gelmişken içimde kalan bir şeyi de söylemek istiyorum. Yahu biz her dönem sonunda “abi düzenli çalışmadık böyle oldu” diye ağlaşıyoruz. Diyoruz ki gelecek dönem az az ama düzenli çalışacağız, böyle finallerde kurbanlık koyun gibi gezmeyeceğiz kampüste. Ama ne hikmetse hiç olmuyor öyle şeyler. (zaten onlar sadece filmlerde olur ) Hüseyin’le tekrar konuştuk, 2.dönemde yapacağız ama. Film çekmeyeceğiz yahu, düzenli çalışacaz. Cidden bak, gülmesene evladım. Hıh…

Neyse, şu finaller bitsin açıklansın da daha anlatılacak çok şey var yahu. Şimdilik kendinize iyi bakın, ihmal etmeyin süt içmeyi…

7 ders alıyordum bu dönem ama bir tane dersten çekildim şimdi. Yani üniversitede bilinen adıyla “withdraw” ettim. Not ortalamamı etkilemeyecek bu ders ama gelecek dönem almam gerekiyor. Bir arkadaş da etti, onunla birlikte ikinci dönem alırız galiba. Dersin adı mı? “Cultures Civilizations and Ideas I” yani bizim tabirimizle “Humanity”… Yarın advisor’ıma da kağıdı imzalattığımda dersten çekilmiş olacağım. Hayırlısı olmuştur inşallah.

Bugün direksiyon dersim vardı. İlk direksiyon dersim olmasına karşın epey iyi geçti bence. Kalkmayı, durmayı, dönmeyi, basit motor problemlerinin nasıl halledileceğini öğrendim. Bir de U dönüşü yaptım hatta ama hiç sormayın tam anlamıyla rezil oldum . Şimdi efendim 6 tane kutucuk var bu aküde, 2′şer volttan toplam 12 volt enerji üretiyormuş. Akü oksitlenirse de sıcak su ile silmek, sıcak su yoksa zımparalamak gerekiyormuş. Hararet göstergesi yüksekte ise motora ılık su ilave etmek de gerekiyormuş. Arabaya binince de üç tane önemli nokta var: Koltuk ayarı, ayna ayarı ve tabii ki emniyet kemeri. Motoru açmadan göstergeleri de kontrol ediyoruz ki problem olmasın. Sonra arabayı çalıştırıyoruz. Debriyaja sonuna kadar basıyoruz ve gaz ile motor devrini 2000′e getiriyoruz. Sonra ayağımızı yavaşça çekiyoruz debriyajdan… Ve nihayet yoldayız Nasıl durulur anlatmayacam, yazının devamını okuyana kadar sürekli yolda kalın en iyisi :D

Hüseyin’le geçen gün konuşunca yeniden aklıma geldi bu arada, bir konu var ilerde uzun bir yazı yazarım ama şimdilik sadece anafikrini paylaşmak istiyorum. Bilim ve sanat bir arada olmadan bir toplumun ilerlemesi zor. O yüzden bilim ve sanatın aynı anda ilerlemesi lazım. Bakınız Avrupa’ya, Rönesans döneminde bilim ve sanat paralel büyümüştür. Belki de ülkemizin sorunu budur. Biz sanata ve sanatçıya gereken değer ve önemi vermiyoruz. Sanatçı demişken, gerçek sanatçıyı kastediyorum. Müzik kanallarında gördüğünüz, vücudu ile bir yere gelmeye çalışanları değil. Sağolsun medyamız pek bir değer veriyor zaten onlara… Onlar diyorum çünkü sanatçı değiller. Ne demişti Atatürk: “Biz hepimiz milletvekili olabiliriz, bakan olabiliriz, hatta cumhurbaşkanı olabiliriz; ama hiçbirimiz sanatkar olamayız.”

Her telden yazmak istedim, öyle yazdım, siz kusuruma bakmayın. Kafanız iyice karışmıştır ve bilirim, bu tip yazılara yorum yazmak da zordur. Elimden bu kadarı geldi… Gönlünüzce…

• 30 Kasım Cuma: Prob Quizi
• 1 Aralık Cumartesi: Autocad Midterm’ü (Midterm = Vize)
• 2 Aralık Pazar: TDP çerçevesinde Beypazarı Gezisi
• 3 Aralık Pazartesi: Lineer Quizi
• 7 Aralık Cuma: Prob Midterm’ü
• 7-8-9 Aralık: Oper Projesi Çalışmaları
• 14 Aralık: Prob Quizi
• 16 Aralık: TDP
• 19-20-21-22-23 Aralık: Bayraaaaaam
• 28 Aralık: Prob Quizi
• 30 Aralık: TDP

Ve işte finaller:

• 8 Ocak: Computer Aided Manufacturing (yani Autocad)
• 10 Ocak: Linear Algebra & Differential Equations (Lineer)
• 12 Ocak: Operations Analysis and Design (Oper)
• 17 Ocak: Basic Italian I (İtalyanca)
• 17 Ocak: History of Turkish Republic I (Tarih)
• 18 Ocak: Introduction to Probability (Olasılık)

Ve burada daha yerini almamış yaklaşık 8-9 tane daha quiz, 1 tane midterm, 1 tane de final var. Ayrıca Oper projesinin sunumu, İtalyanca Dinleme Sınavı, ve daha verilmemiş yaklaşık 6 ödev daha var.

Yani uzun lafın kısası, bundan sonra çok daha yoğun bir döneme giriyoruz. İkinci vizeler ve final sınavlarının arasında bayram var ama ben eminim ki sevgili hocalarımız eskiden de olduğu gibi bu bayramda da bizi rahat bırakmayacaklar. Bu, nefes almaya bile zor zaman bulduğumuz programın içine, kişisel işlerimi eklemediğimi de önemle not ederim. Bunların bir kısmında çarşıya gidip alışveriş yapılacak (ki sadece gidip gelmek neredeyse 2 saati buluyor), saç kesilecek (ne zamandır kestiremedim şu saçları yahu), web sitesi ile ilgilenilecek, fırsat olunca konsere tiyatroya (artık ne bulursak ) gidilecek.. falan filan…

Aslında eminim benden daha yoğun kişiler vardır. Ama inanın, şu sekiz haftaya bakınca gözüm çok korkuyor. Zaten 3 dersim şu an çok kritik gidiyor (İtalyanca, Humanity ve Oper). İnanın bazen boğulacak gibi oluyorum. Kafam patlayacak gibi oluyor. Geçen gün bir arkadaş hakkında konuşurken 8 ders aldığını duydum. Eh be kardeşim insaf yani. En nihayetinde hepimiz insanız. 8 tane ders (hem de yüksek kredili) nasıl yapılır yahu. 7 tanesiyle baş edemiyorum ben. Hatta 7′yi bırak sadece 4 tanesi iyi gidiyor. Herşeye rağmen deftere gülümseyen adam çizmek hoş Bu resimdekini ben çizmedim ama sınavların yanına gülen adamlar ekliyorum. Nedenini bulamadım, siz karar verin

Allah’ım sen bize yardım et ya Rabbim… Dualarınızı eksik etmeyin, hoşçakalın.