Bisiklet: Yol arkadaşım. Bisiklet sürmeyi sevdiğim kızın evinin önünden geçmek için öğrenmiştim, daha ilkokul dördüncü sınıftayken. O zamandan beridir bisiklet en favori ulaşım aracım. Özellikle kampüste, derslere giderken çok kullanıyorum. 7 senelik bisikletimi üniversite 1.sınıfta satıp, kendime yeni bir bisiklet almıştım. İyi ki de almışım. Bilkent’te bisiklet deyince aklıma Emre geliyor sürekli. Zat-ı Alîleri bisiklet manyağı, psikopat bisikletçi, yorulmayan insan. Bisiklet sürerken bana verdiği “SNICKERS SATISFIES” çikolatası hala rüyalarıma giriyor

Şahin: Efsane otomobil. Ankara’ya gelirken yolda bir Şahin gördük. (belki de Doğan’dı, ayırtedemiyorum ki ) Arkadaşımız “Şahin” yazan yerdeki harfleri söktürüp yerine “İSMAİL” yazdırmış hem de orjinaline benzer bir yazı tipi ve metal harflerle Ablam’la gülmekten çatlamıştık. Artık adam “Şahin kim ulen, bu araba benim, yaz koçum oraya İsmail” mi dedi bilemiyoruz. Ayrıca bu arabalar annemin büyük takdirini toplamış “Toroslar Reno 12′ler yolda yok ama Tofaş’ın arabaları hala yolda, bunlar daha dayanıklı heralde” iltifatına nail olmuştur. İsmail YK gençliğinin favorisidir, dediğim gibi efsanedir

İtalyanca: Ömrümden ömür yemiş dildir. Efendim ben 13 yıldır Türkçe dersi almaktayım, bu kadar zorlanmamışımdır Bir arkadaşın gazıyla almıştık, ben vazgeçtim. Dil konusunda gazlı olan bu arkadaş şimdi Türkçe, İngilizce, İtalyanca, Fransızca, Almanca bilmektedir, kendisine “sen şimdi beş insan mı oldun?” dediğimde bana “biz bir adam olabilsek bize yeter” deyip, beni şok etmiştir. İtalyanca öğrenirken hep İtalya’ya gittiğimi hayal ederdim. Aklımda kalan tek cümle “Le presento il signor Rivelli” (Size Senyor Rivelli’yi takdim edeyim) ‘dir. Aslında sadece İtalyanca değil, İngilizce hariç tüm yabancı dillerden uzak durmam lazım bunu anladım. Lazım olursa okul sonrası bir kursa gidip bir dil öğrenmek hedefim, kim bilir belki tekrar barışırım italyanca ile…

Ramazan muhabbeti açılmışken size bir anımı anlatayım isterim. Lisedeyken ramazanda aşağı heyecanla inerdik. Yemekler iftardan biraz önce verilmeye başlanırdı. Yatılı lisedekiler bilirler, üst sınıflar yemeğini her zaman önce alır Biz de daha iftar olmadan yemeğimizi almış bekliyorduk. Her zaman birileri dışarıda ezan duymaya giderdi çünkü okulun yakınlarında cami yoktu. Ezanı duymak için dışarıda olmak gerekiyordu. Bazen kandırmak için biri içeri girer, yemeğe başlar gibi yapardı Tabi buna kananların sayısı da az değildi. (Ben uyarayım, ramazandaki en tatsız şaka budur sanırım, günahı da çokçadır diye tahmin ediyorum.) Bir gün ezan okunduktan sonra biri “orucunuzu bozabilirsiniz” demişti. Basit ama ilginç bir nokta. Oruç bozulmaz oruç açılır efendim. Bir de oruçlu olup olmadığını soracağınız birisine “oruç musun?” ya da “oruçlu musun” diye sormak yerine “niyetli misin” diye sormak daha şık geliyor bana. Zaten dünyadaki tek oruç olan insan Oruç Baba’dır

İğrencim kabul, neyse yine ramazanla alakalı birşey diyeyim. Siz de tehlikenin farkında mısınız? Ramazan giderek yaza geliyor. Birkaç sene sonra iyice Ağustos’ta tutacağız orucu. Ben küçükken ramazan hep soğuk olurdu halbuki Biz okuldan eve daha gelmeden iftar olduğu zamanları bile az çok hatırlıyorum. Ama bundan sonra uzuuun upuzuuuun oruçlar bizi bekliyor. Hadi bakalım

Ramazan’da herkes (buna TV kanalları da dahil) daha bir müslümanlaşıyor. Bu konuda yazılacak bir yazım da aklımda zaten. O konuya girmeden söyleyelim: Ramazan’ın kadrini kıymetini bilmek lazım. İnsan oruç tutmasa bile etrafında değişen şeyleri gördükçe düşünmesi lazım. Tefkir, insanı Allah’a yakınlaştıracak şeylerin başında geliyor sanırım. Belki bir daha Ramazan göremeyiz, o yüzden verimli geçirmek gerek.

Hepinize afiyet dolu günler, güzel iftarlar diliyorum