Neyse boşverelim Manuf’u. Okul bitiyor. 30 Mayıs’ta artık hür ve özgür bir öğrenci olacağım. Aslında bir öğrenci hiçbir zaman özgür olmaz ama neyse. Artık 2.sınıf bitiyor. Şükür vallahi, öğrencilik hayatımın en zor yılı oldu. Buna çatlayana kadar ÖSS çalıştığımız Lise 3 de dahil. Projesiydi, ödeviydi, vizesiydi derken çok yoğun bir senenin bitimine sadece günler kaldı. Tabi o günler de öyle boş günler değil 8 günde tam 6 tane finalim var. 8 gün, 6 sınav, 1 öğrenci! İlk iş olarak Hüseyin’le Eskişehir’e gideceğim finaller bitince. 3-4 gün orada kaldıktan sonra belki Ankara’ya bir uğrayacağım. Nihai hedef tabii ki Ünye Annemi, babamı, evi, yatağımı, sevgili karanfilim Mahmut’u, balkonu, televizyonu ve elbette annemin yemeklerini çok özledim. 1 ay boyunca güzel bir tatilin ardından 1-30 Temmuz arası staj yapmak üzere Ankara’da olacağım. Ve Ağustos’ta tekrar eve dönüp 1 ay daha tatil yapacağım. Bu seneki tatil planım 1+1 şeklinde özetlenebilir Ve unutmadan (babama da mesajen söylüyorum) bu yaz bol bol arabayı kaçıracağım…

En sonunda “sophomore”den “junior”a geçiyoruz. Hiç bitecek gibi gelmeyen seneyi sonlandırdığıma inanın hiç de üzgün değilim Lisede ortaokulda insan üzülüyo biraz ama üniversitede inanın dua ediyor bittiğine senenin. Okulun bitmesinin en zor tarafı ise eşyaları taşımak. O kadar eşyayla nereye kadar gidebilirsem artık

3.sınıf için planları şimdiden yapmaya başladık Hüseyin’le. Tombul’un ölümünden sonra balık almam sanıyordum ama Hüseyin çok ısrar ediyor. Farklı bir tür balık besleyelim akvaryum boş boş durmasın diyor. Bu konuyu daha detaylıca bir düşünmek lazım… Bunun yanı sıra yine aynı yurtta kalacağız gelecek sene Hüseyin’le. Formlarımızı teslim ettik, her ne kadar ben kağıdımı teslim ederken elim titrese de Hüseyin’le aynı odada kalmayı kabul etmek zorunda kaldım Hüseyin hakkaten dağınık (kendine bak deme sakın döverim seni) biraz sorumsuz ama iyi bir oda arkadaşı. En azından fikirlerimiz epey birbirine benzediğinden hiç sıkıntımız yok. Bazen dövesim gelmiyor değil ama gücüm yetmiyo. Bu yaz biraz da kas çalışayım ben

2.Sınıfa dair aklımda kalanları bir özetleyeyim bakalım. Eylül ayında “bu dönem adam gibi çalışalım” diye Cabi’yle konuştuğumu hatırlıyorum. Sonra IE271 projesi için Sincan’a ilk gidişimizin 1.5 saat sürdüğünü. Probability dersinde hocaya “vallaha bugün quiz yok dediniz” diye yemin edip, bizi kurtarmıştı bir kız onu da hatırlıyorum. Ramazan ayında ODTÜ’de yaptığım iftarı zaten hiç unutmadım Sonra Aba Piknik’in Karanfil’deki büyük şubesinde Ahmet’lerle yaşadığımız ilginç olayı (garsonla tartışmıştık) da hatırlamaktayım. Sömestr’da Hüseyin’le puzzle yaptığımız günler de aklımda Eskişehir’deyken. Ne soğuk vardı bir ara Ankara’da yahu… Kaç kat giyiniyorduk öyle 1 hafta beklemiştim Sömestr’da bölüm değişikliği için ama maalesef not ortalamasını tutturamayıp Endüstri Mühendisliği limanına demir attık. Yine sömestrda Mahmut’u eve götürdüm annemin ellerine teslim ettim. Çok büyümüş kerata çok özledik Hüseyin’le onu. Unutmadan benim ehliyet sınavımla matematik sınavımın çakışması Ehliyet sınavına birkaç ay sonra girmem ve sınavdan da birkaç ay sonra gidip ehliyetimi almam… İlk dönemin hemen başında Mustafa Nakeeb’in kahkahaları unutulacak gibi değildi. Ve yine ilk dönemin sonunda bir gecede yazdığımız müthiş IE271 projesi raporu. Cıvatalar, sayılar, Cabi, Ahmet, process chart, flow bilmemne, chart churt İkinci dönem başında ekonomi dersi almaya karar vermemiz… Hep sıkıcı olmasını nasıl başardıklarını bilmediğim Manuf dersleri… Son derslerde sarhoş olduğunu düşündüğüm ekonomi hocası ve onun esprileri. İstatistik ve Tarih’de hocaların arada bir bana soru sormasından duyduğum büyük heyecan ve korku Cabi ile aylar aylar sonra ilk defa Milli Kütüphane’ye gitmemiz… Doğum günümden bir gün önce yediğim müthiş mantının tadı da damağımda hala. Sonra Tombul’un odaya gelmesi, hasta olması… Benim akvaryum arayışlarım, yem almalarım… Tombul’un vefatından sonra odaya lale aldığım günü de hatırlıyorum hala. Sonra ablamın hediyesi fritözün odaya girmesi ile odada patates kızartması fırtınası esmesi Manuf midtermi sonrası çimlere gidip kendi kendimi tartaklamam (nasıl yaptın demeyin hatırlamıyorum detayları ) Sonra birçok şirketten yağmur gibi yağan “Staja kabul edilmediniz” yazıları. Hatta cep telefonuma gönderen bile oldu (Mosch adlı şirket )

Vel hasılı kelam, bir sene acısı çok acı olarak, tatlısı da azcık tatlı olarak bitti.. Umarım daha güzel bir sene bizi bekliyordur. 30 Mayıs’ı iple çekiyorum!

Sait Faik (Abasıyanık)’ın sanırım blogcuların hiç dilinden düşürmediği bir yazısı var. 1938 yılında pasaportuna yazılan “mesleksiz” ibaresinden dolayı çok kızmış ve şu satırları karalamıştır:

“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütücüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.”

Eskiden bir kez blog yazarlığını bırakmayı düşünmüştüm. Canım çok sıkılmıştı bazı şeylere. Bir hırs olarak görmüyordum ama insanın kendini böylesine ifade etmesini de açıklayamıyordum. Hâlâ, bana sorulan “neden blog tutuyorsun ki?” sorusuna net bir cevap verebilmiş değilim. Her ne kadar Özel Hayatın Gizliliği Prensibi’nin (ÖHGP ) bir savunucusu olsam da, yine de yazmadan edemiyorum. Yazmak zamanla yapmam gereken bir ödev gibi oldu. Her ne kadar son zamanlarda bilgisayar üzerine “ucuz” yazılar yazdıysam da beni tatmin eden yazı stili onlar değil.

İnsanın yaşamının her anında birşeyleri üretmesi güzel birşey. Yazı yazmanın üzerimde birçok olumlu etkisi olduğuna inanıyorum. Sevincimi, üzüntümü buraya aktarıyor, burada değerli insanların yorumlarını alıyorum. Bu inanın, beni çok ama çok mutlu ediyor. Bazen kelimeler kifayesiz kalıyor, derdimi anlatamıyorum.

Bugüne dönelim, Oper dersinin sınavı vardı. Sene başından beri ısınamamıştım, artık tamamen buz tuttum. 3 saatlik sınavda 1 saat oturmaya ancak dayandım. İşin aslı şu ki, insan yapmak istemediği şeyleri cidden yapamıyor. Hep derler ya başarmanın ilk şartı inanmak diye.. Doğru ama kısmen. İnanmak yeterli değil ama büyük bir yardımcı. Dersi başından beri sevmiyordum, hala da sevmiyorum.

Sınavın kötü geçmesine üzüldüm ama daha çok yaptığıma üzüldüm. Evimden buraya, derslerden kalmak için gelmedim. Üzerimdeki emeğin haddini hesabını tutamıyorum ama nedense ders çalışmada yetersiz kalıyorum. Ne kadar acı… Eğer üzerimdeki şu emeklerden dolayı hesaba çekilirsem inanın ne derim bilmiyorum. Annemin, babamın, ablamın hakkını neyle ödeyebilirim ki? Benden tek beklentileri okulumu tamamlayabilmem şu anda. Öyleyse açık sözlü olayım. Neden çalışamıyorum? Galiba yeteri kadar bu bilince hala kavuşamadığımdan. İç disiplin eksikliğinden ya da… Yani gelip başka biri bana bunu veremeyeceğine göre galiba yavaştan yavaştan şu ders çalışma disiplinimi rayına soksam iyi olacak.

Üzgün müyüm? Biraz. Umutsuz muyum? Henüz değil.

Sizi çok sıktıysam affola. Hayatınızın her gününün, size ayrı bir sevinç ve enerji vermesi dileğiyle…

Bu hafta gayet dolu bir haftaydı benim için. Özellikle 2-3 güne yığılmış olan işleri bir hafta boyunca yaysam bile, son senelerin en yoğun beş haftası sıralamasında kesin derece alır. Sağa sola bakmayın öyle, yok öyle bir sıralama. Onu ben uydurdum. Kafam zaten bir garip.. Neyse, başlıyorum.

Her şey pazartesi günü başladı.. Pazartesi verilmek üzere bir ödevimiz vardı. Dersimiz, en sevdiğim (!) ders olan IE271 – Operations Analysis and Design. Eh en sonunda doğru yazdım bu dersin adını da holeyyy . Neyse efendim devam ediyorum, pazartesi sağolsun Ahmet ödevi teslim etmiş, iyi güzel hoş. Sonra yanılmıyorsam salı günü üniversitenin her tarafına turuncu balık resimleri astılar. Bak cidden şaka yapmıyorum. Hakikaten dört bir taraf turuncu-beyaz afişlerle donatıldı. Yarışma mı ne varmış… Amaaan neyse ne..

Perşembe günü iki tane midterm (vize) olduğu için Çarşamba akşamını ders çalışarak değerlendirdim. Tarih soru ve cevaplarını temize geçirdim, saat 3-4 gibi uyudum. Sonra Perşembe yani beklenen gün Tarih ve İtalyanca midtermlerini yapıp kurtuldum. Fena değiller onlar da.. Neyse, Cuma günü yani dün, saat 14.40′da Bilkent’ten yola çıktı. Nereye mi gittik? Fabrika’ya.. Ne fabrikası? Civata ve somun.. Ne somunu yahu, o nerden çıktı? Sevgili IE271 (!) dersimizin bizlere naçizane hediyesi. Projemiz için incelemeler yapıyoruz. Evet saat 14.40′da çıktığımız yol 17.20′de sonlandı. Eh helal olsun, neredeyse 3 saatte gitmişiz yahu. Fabrika Sincan’da olunca tabi… Bu arada bu sayede Ankara’nın bittiği yeri gördüm, yani artık ev bitiyor toprak başlıyordu. Hadi canım demeyin ya, hakikaten gördüm

Neyse efendim saat 17.20′de varıp 21.30′a kadar fabrikayı gezdik. Fabrika çok büyük değil ama detayı çok. Sağolsun ustamız bize çok yardımcı oldu, somunun çizimi üzerinde yer alan Mg ifadesinin bile ne olduğunu öğrendik . Fabrika güzel ama maalesef çok sesli. Bikaç defa daha kulaksız gezersem sağır olacağım sonra da sesli konuşmaya başlayacağım, örnekteki gibi. SESİM GELİYOR MUUUUU? NEEE? GELİYOR MUUU? TAMAM O ZAMAAAN!

Valla sağır olmadan oradan kurtulduk şükür. Baya da fotoğraf çektik ama turizm amaçlı olmadığı için yayınlamıyorum, ama çok isterseniz size somun press makina resimleri gönderebilirim İstemez misiniz? Peki

Bugün de sabahtan akşama kadar sevgili (!) IE271 dersimizin ödevi ile uğraştık. 271 dolu bir hafta oldu yahu böyle. İnsana bu kadar da yüklenilmez ki. Bu pazartesiye yine ödev var. Zaten bu dersin ödevleri beni deli edecek. (Bkz.Çakralarım Tütüyor) Eh, gel de deli olma. Neyse efendim, Allah’tan bu seferki ödev zevkli biraz daha. Bu önümüzdeki hafta perşembe gününe bir sunumum, bir de midterm’üm var. Hangi dersten midterm bilin bakalım … Evet, doğru tahmin tebrik ediyorum vallahi…

Ya bu aralar nedense pek yazı yazasım yok.. Eh bu istemeyen halim, şu yukardaki. Geçen gün bir yazı yazdım, sonra yayınlamadım nedense, sonra da yazı yazma isteğim iyice kaçtı. Bu yazıyı da yeniden başlangıç olsun diye yazıyorum. Bu tarafa taşındığımdan beri zaten nerdeyse her gün yazı yazmışım, yazmayınca kendimi dişini fırçalamadn yatağa giren çocuklar gibi hissediyorum.

Hepinize güzel günler diliyorum

Evet, hepinize güneşli bir Ankara gününden.. (devamı neydi yahu) Yok yok ben devamını hatırlıyorum, unutmam öyle hemen ben. İyi günler hepinize. Umarım haftanız iyi gitmeye başlamıştır. Haftayı nerdeyse yarıladık zaten. Haftasonu şöyle uzun uzun hem ders çalışıp hem dinlenmek istiyorum.

Aslında bu tür isteklerin bir gerçelliği olmadığına inanmaya başladım. Geçen haftasonu güya iki gün ders çalışacaktım ama yalan oldu. Yarına okumam gereken sayfalar dolusu yazı var, sonra Operations Analysis and Design (böyleydi sanırım adı) dersi için yazmamız gereken bir araştırma makalesi var, çalışılması gereken lineer var.. İşim çok yani. Bu akşamdan itibaren pazara kadar iyice çalışmak ve dinlenmek gibi “hayallerim” var. İnsan bu konuda çok güçsüz galiba. Hüseyin de epey kararlıydı ama o da ders çalışamadı geçen haftasonu. İnsanın yapmak istediği şeyler ne kadar büyükse, hayal kırıklığı o kadar fazla oluyor, gerçekleştirebildiği takdirde ise dünyalar onun.. Hayat boyunca bazı dönemlerde epey düzgün devam ettiğim olmuştur hayata. Örneğin ÖSS çalışmalarımda neredeyse Eylül’den Nisan’a kadar hiç kopmadan çalışabilmiştim. Üniversitede olmak ise çok daha farklı ve bir o kadar da zor. Oturup çalışılacak dersler değil ki hepsi. Kiminin dersine devam etmek gerekiyor, kimisi için saatlerce bilgisayar ekranına bakmak gerekiyor. Halbuki bir masa başına oturup sabahtan akşama kadar geometri çözdüğüm günler, çok daha tatlı idi.

Resimde gördüğünüz çiçek, odamızda beslediğimiz menekşe, yani Mahmut. Mahmut çok tatlı şirin mi şirin bişey. (Görüldüğü üzere ) Mahmut’un sulamasını 2 günde bir alt tarafından yapıyoruz. İlk başta yaprakları sarardı Mahmut’un. Epeyce telaşlandık birşey olacak diye. Sonra yeni yemyeşil yapraklar açtı Mahmut. 1′i solmuş toplam 3 tane çiçeği var. 2 tanesini neredeyse yeni açtı sayılır. Mahmut bizim rafta duruyor uzun zamandır. Bugün Hüseyin’in işaret etmesiyle bir şeyi gördük ve çok hoşumuza gitti. Mahmut yapraklarını ışık tarafına doğru kaldırmış. Nasıl farketmedik bilmem ama benim çok hoşuma gitti. Lise bilgilerimden hatırladığım kadarıyla güneş ışığının etkisi ile bir tür enzim arkada fazlalaşıp önde azalıyor. Bu sayede arka tarafın büyüme hızı artıyor, ve yaprak kıvrılmış oluyor. Ne kadar güzel di mi? Mahmut’un hepinize çok çok selamları var

Size bir de son bir gelişmeden bahsedeyim. En sonunda bir sürücü kursuna yazıldım. Nasipse 2008 yılında ehliyetli biri olacağım. Eski blogda ilk araba sürme deneyimime dair bir yazı vardı. (Bkz. Balık, Araba, Korku ve Merak) İnşallah kazasız belasız bitiririm şu kursu da ehliyetimi alırım. Daha direksiyon çalışacağız güya ama derslerden ne zaman vakit kalacak hiç bilmiyorum.

Bu arada site daha yeni olduğu için bazı aksaklıklar oluyor. Siz de gördüğünüz aksaklıkları cbox üzerinden bana bildirirseniz sevinirim. Hepiniz için güzel bir hafta temenni ediyorum. Sağlıcakla..

sertalpbilal