Her neyse efendim ben neler yaptım onları anlatayım. Gece 1.30 gibi Ankara’dan ayrıldık. Yanımda bizim bölümden Enes ve Bay Seyyah Emre Deniz vardı. Otoban gayet rahattı, güzel bir yolculuktan sonra İzmit’e vardık, Emre’yi evine bıraktık. Saatleri tam hatırlamıyorum ama 5 civarıydı tahminimce. Sonra Yalova yolunu takip edip feribotla Gebze’ye geçtik. Orada Arçelik binasının önünde biraz durduk, gördük ki sınav için daha saat 8′de insanlar gelmiş bile. 9.30′da başlayacak sınav için erken gelenler garibime gitmedi değil ama sonuçta ben de saat 8′de oradaydım

İnsanlar genelde siyah giyinmişti. Hatta takım elbiseyle gelen vardı. Ben de bir an “acaba mülakat da olacak mı” diye düşünmeden edemedim. Benim üzerimde mavi kırmızı şeritleri olan beyaz bir gömlek ve krem rengi keten kargo pantolon vardı. Onların arasında epey bir garip durmuşumdur eminim

Sınav salonuna bizi almadan sınava yaklaşık 33 kişi gireceğini öğrendim. 2.turda gireceklerle sayı 60 olacak sanırım. (Belki daha fazla emin değilim.) Sınavdan önce U şeklinde masalara oturduk ve sırayla kendimizi tanıttık. Büyük çoğunluğunu Sabancı, Yıldız Teknik ve İstanbul Üniversitesi öğrencileri oluşturuyordu. İlk defa Bilkent isminin ağırlığını burada hissettim. “Sertalp Bilal Çay. BİLKENT üniversitesi Endüstri Mühendisliği 3.sınıftayım. Orduluyum, Ankara’da kalıyorum.” İnsan Kaynakları departmanından Buket Şahin’in açıklamalarının ve stajla ilgili isteklerimizi yazdığımız kağıtların ardından çok kolay bir sınav başladı. 25 sözel, 25 sayısal soru olan sınav epey epey kolaydı. Hız ölçmek için dediler ama bitirmem 23 dakika sürdü. Salondaki ODTÜ’lü benden sonra bitiren kişi oldu. İngilizce olarak 15 soru sordular ikinci aşamada. Onlar biraz zordu ama Eti Cin’in reklamlarındaki gibi “hani fütursuzca sallarsın da tutar ya” diyerek sallama içgüdülerimizle biraz üfürdük sanırım. Umarım onda da bir problem olmamıştır.

Sınavdan sonra Gebze Organize Sanayii’ndeki firmaları tek tek ziyaret ettik. Siemens’e uğradık ama onlar başvuru almadılar. Ülker ve DHL’ye başvuru yaptık. Birşey eklemek istiyorum: Bu DHL’nin Gebze’deki Lojistik Merkezi tam anlamıyla bir kale gibi. Mükemmel bir yere benziyor. Orası veya Arçelik olsun diye çok istiyorum şimdiden. Lojistiğe bir süredir ilgim vardı zaten, eğer DHL’nin tesisinde yaparsam bana çok şey katacağını düşünüyorum. Hayırlısı bakalım.

Daha sonra İstanbul’a, Levent’e geçtik Enes’le. Orada da başvuru yapmak istedik fakat randevumuz olmadığı için görüşemedik. Sonra akşam yemeği için Beykoz’a geçtik. Gerçekten mükemmel bir sosyal tesis var Beykoz’da. Sanırım bir dahaki İstanbul ziyaretimde oraya uğramadan gitmem Orada oturduk dinlendik, sonra tekrar İzmit’e döndük. Emre’yi de saat 19 gibi aldık sanırım. Tekrar otoban üzerinden döndük, saat 23.30 gibi yurda varmıştık.

Bunların dışında Honda’ya başvuru yapmak istedik, onlar başvuruyu oradan almadılar ama görmeniz lazım oraları. Mükemmel fabrikalar, devasa yapılar. Oraları görünce bir Endüstri Mühendisi adayı olarak heyecanlanmamak elde değil. Enes’in de dediği gibi Türkiye’nin Endüstri kalbi Gebze’de atıyor adeta. Önceleri sadece yolda geçtiğimiz yerleri görüyorduk ama meğerse iç taraflarda da büyük firmalar varmış.

Ve o yorgunlukla yattım, epeyce uyudum yurda gelince. 1 günde yaklaşık 1000 kilometre yol yaptık ama faydalı olduğunu umduğum bir gezi oldu. Tekrar dileklerimi yazayım siz de dua edin; inşallah Arçelik veya DHL’nin IT departmanında bu yaz staj yapabilirim…

Ek: Kısa gezimizin fotoğraflarına buradan bakabilirsiniz.

Kariyer Fuarı: Sanıyorum ki üniversite hayatımda içi dolu birşey zannedip halbuki tamamiyle fasa fiso çıkan organizasyonların başında kariyer fuarları geliyor. Fasa fiso diyorum başka da birşey demiyorum. Sadece eşantiyon toplamaya gidiyoruz fuara. Neden mi? Bir başvuru bile almıyorlar. Neymiş efendim internet sitelerinde varmış da felan da fişman. O zaman ne diye geliyorsunuz, sitenizde olmayan birşey mi var sanki? Bilgi almak için güzel bir yer olabilir ama niyetiniz iş veya staj başvurusu ise bence yanlış yerdesiniz. Şu sözümün altını çiziniz: “Kariyer fuarına CV’lerle gideceğinize, büyükçe bir poşetle gidin.”

Tylol Hot: Sevgili Novartis’in sahibi olduğu, aklı başında tüm TC vatandaşlarının en azından bir kere ismini duymuş olduğu, tozdan ilaç. Efendim ben her zaman yedekte tutarım bu tylol’lardan. Sayım yaptım sanırım 6 tane felan var şu an elimde. Şu küçük hastalığım sırasında da bir tane içtim. Gerçekten iyi geliyor mu gelmiyor mu bilemeyeceğim, ama psikolojik olarak bir rahatlama sağlıyor şöyle ki: “-Annecim, hasta oldum  -Doktora gitmedin mi yavrum daha?  -Yok anne gitmedim ama Tylol Hot içtim ” deyip mesele atlatılabilinir, belki aferin bile alınabilinir.

San Francisco: Hayalimdeki şehir (bkz. yukarıdaki fotoğraf). Ah ulan, birisi elimizden tutsa da bizi şu şehirde bir üniversiteye öğrenci yapsa. Kardeşim İstanbul gibi görünmüyor mu buradan şimdi şu şehir. Bu kadar yıl denizsiz memlekette üniversite okuduktan sonra, artık denizi olan bir yerde eğitim kariyerime devam etmek istiyorum. Olmuşken de güzelinden olsun be, daha kaç yıl okuyabileceğiz sanki, bırakın da iki sene tadını çıkartalım. Aslında SF olması da önemli değil, yurtdışı havasını alabileceğimiz bir ülke olsun, deniz kenarında olsun tamam. Barcelona da olur, Miami de olur hatta Sicilya Mafyası bursuyla Palermo’da bile okurum. Yok mudur sesimi duyan bir eğitim gönüllüsü

Post-It: Aslında şu sarı yapraklı yapışkan şeyleri seviyorum. Ama sevmediğim bir yönleri var, yapışkanını çok kalitesiz yapıyorlar. İlerde çalışmaya başladığımda masamı bu kağıtlarla dolduracağımı düşünüyorum. Aslında iyi yapışsalar şimdi de kullanmak isterim ama bizim çalışma masasının tahtasını tutmuyorlar. Buradan post-it yapımcılarına sesleniyorum; kalitesiz uhu kullanmayın, 404 kullanın! Biz de post-it kullanalım di mi? Bi de delikanlı post-it dediğin sarı renk olur.

Neyse, şimdilik bizim cepheden bu kadar. İyi haftalar efendim.

Bu aralar tavuk gibi erken yatıp erken kalkıyorum. Dünkü ödevim saat 2′de bitti ama normalde saat 23 veya gece 12 olmadan yatakta oluyorum. Haliyle sabahları da 8 bilemedin 9′da uyanıyorum. Halimden şikayetçi miyim peki? Elbette hayır Yıllardan beri ilk defa bu kadar düzenli uyuyorum. Keyfim de yerinde o yüzden.

Bugün bir ödev, bir de quizim vardı. Quiz’im C++ dersindendi. Allah’a şükür güzel geçti. İlk defa böyle ilginç bir quiz yaşadım bu arada. İlk ders asistanımız bir tekrar yaptı. Tekrarda kullandığı soruların neredeyse aynısını onbeş dakika sonra quizde sordu. Erken uyandığıma şükredeyim ki, 8.40′da olmasına rağmen ilk derse gitmeyi başarmışım Bu senenin ilk quizini de böyle güzel bir şekilde atlattık. Bunun dışında bir de ödev vardı ki sormayın. Saatler sürdü yapmam. Genelde geçen seneki bilgilerimizi sormuşlar sorularda. Öğrenci milleti iyi bilir ki, bir yıl önceki bilgiler hatırlamak çok zordur Hatta bırakın bir seneyi, bir dönem önceki öğrendiklerini hatırlayan nadirdir. Peki nedir sorun? Sanki konferans veriyorum ya soruya bak. Sorun eğitim sistemi diyesim geliyor ama demiyorum Mutluyum valla son gece sınava çalışıp iyi notlar alabildiğim için. Zaten bizim okul ödev, proje yönünden Türkiye’de en fazla öğrenciye yüklenen okuldur (sanırım). Neyse bakalım.

Geçen gün yurtdışından alacağım bir şey vardı. Dolar üzerinden alıyorum ürünleri ve bildiğiniz üzere dolar tırmanışa geçti  Ben de işlem yaptığım gün doları 1.40 liradan almak zorunda kaldım. Merkez Bankası’na sesleniyorum; etmeyin eylemeyin. Durdurun şu dolardaki yükselişi. Küçük yatırımcılarla birlikte biz de batıyoruz yahu. (Ekonomi muhabbeti mi yapacaz demişti bir arkadaş. Ben ilkokulda ve ortaokuldayken gazetelere neden ekonomi sayfası koyduklarını merak ederdim ve kızardım. Keşke daha fazla Galatasaray resmi koysalar ya diye düşünürdüm. Hey gidi günler)…

Neyse madem konu değişti, bir daha değiştireyim. Son zamanlarda sürekli Power Turk FM’i dinliyoruz Hüseyin’le odada. (Not: Biz sürekli internetten radyo dinleriz akşamları.) Enteresandır ki, müzik zevklerimiz epey birbirine benziyor. Geçen gün bir şarkı dinledik ve gülmekten çatladık. “Ceketimi alıp gidecem diyorum inanmıyorlar” felan geçiyor şarkıda, adını bilmiyorum ama sahiden gülmekten bir hâl olduk. Nasıl müthiş bir şarkı bu yaa Yalnız son zamanlarda çok boş şarkılar da çıkmıyor değil.

Bu sıralar favori şarkımız, Hadise’nin “Hadi Deli Oğlan”ı. O çıktı mı oynuyoruz valla Hepinize güzel günler

Dipnot: Bi de Gökhan Özen’in güzel bir şarkısı var ama o şarkı yürek dağlıyor yaa…

Daha dip not: Bi de boş duran akvaryumumuza iki tane plati balığı ve bir tane vatoz balığı almak istiyoruz. Akvaryumdan anlayanlar varsa yardımcı olurlarsa sevinirim

Üniversitemi çok sevdiğimi ara ara belirtiyorum sanırım. İnanın, tekrar ÖSS’ye girip yeterli puanım olsa yine Bilkent’i tercih ederdim. Bugün üniversitemizin kıymetini ders kayıtlarında bir kez daha anladık. Çoğu üniversitede dersi başka bir hocadan alabilmek için sayısız imza peşinde koşup, geçerli bir mazaret sunmanız gerekiyor. Biz ise STARS adı verilen bir sistem sayesinde, internete bağlı herhangi bir bilgisayardan istediğimiz hocayı onay gerekmeksizin seçebiliyor, programımızı el verdiği ölçüde kendimiz ayarlıyoruz. Basit bir tabirle ister sabahçı, ister öğlenci oluyoruz.

Bu dönem 3 adet bölüm dersinin yanı sıra Biyoloji, bir adet Genel Mühendislik Dersi ve iki tane de Bilgiayar Mühendisliği dersi alacağım (inşallah). Hallolmayan sadece bir dersim kaldı o da Pazartesi günü belli olacak. Ders yüküm biraz ağır mı oldu acaba diye düşünüyorum ama bir ders sadece konferanslardan oluşuyormuş. Yani adam gibi uğraşacağımız 6 tane ders olacak. İkinci sınıfın ilk dönemi yaşadığım tecrübe bir dönemde 7 ve daha üzeri dersle uğraşmanın ne kadar acı olduğunu göstermişti

Neyse, lafı uzatmayalım. Derslerimize kayıtlarımızı hemen hemen hallettik gibi. Üç senedir almak isteyip de alamadığımız, değiştirmek isteyip de değiştiremediğimiz bir tek ders olmadı. O yüzden üniversiteye ve bilgisayar merkezi çalışanlarına teşekkürü bir borç bilirim. Pazartesi günü ders başı yapıyoruz inşallah. Siz de dualarınızı eksik etmeyin Yeniden Ankara’da ve Bilkent’te olmak güzel. Hepinize güzel bir haftasonu diliyorum efendim.

Ramazan muhabbeti açılmışken size bir anımı anlatayım isterim. Lisedeyken ramazanda aşağı heyecanla inerdik. Yemekler iftardan biraz önce verilmeye başlanırdı. Yatılı lisedekiler bilirler, üst sınıflar yemeğini her zaman önce alır Biz de daha iftar olmadan yemeğimizi almış bekliyorduk. Her zaman birileri dışarıda ezan duymaya giderdi çünkü okulun yakınlarında cami yoktu. Ezanı duymak için dışarıda olmak gerekiyordu. Bazen kandırmak için biri içeri girer, yemeğe başlar gibi yapardı Tabi buna kananların sayısı da az değildi. (Ben uyarayım, ramazandaki en tatsız şaka budur sanırım, günahı da çokçadır diye tahmin ediyorum.) Bir gün ezan okunduktan sonra biri “orucunuzu bozabilirsiniz” demişti. Basit ama ilginç bir nokta. Oruç bozulmaz oruç açılır efendim. Bir de oruçlu olup olmadığını soracağınız birisine “oruç musun?” ya da “oruçlu musun” diye sormak yerine “niyetli misin” diye sormak daha şık geliyor bana. Zaten dünyadaki tek oruç olan insan Oruç Baba’dır

İğrencim kabul, neyse yine ramazanla alakalı birşey diyeyim. Siz de tehlikenin farkında mısınız? Ramazan giderek yaza geliyor. Birkaç sene sonra iyice Ağustos’ta tutacağız orucu. Ben küçükken ramazan hep soğuk olurdu halbuki Biz okuldan eve daha gelmeden iftar olduğu zamanları bile az çok hatırlıyorum. Ama bundan sonra uzuuun upuzuuuun oruçlar bizi bekliyor. Hadi bakalım

Ramazan’da herkes (buna TV kanalları da dahil) daha bir müslümanlaşıyor. Bu konuda yazılacak bir yazım da aklımda zaten. O konuya girmeden söyleyelim: Ramazan’ın kadrini kıymetini bilmek lazım. İnsan oruç tutmasa bile etrafında değişen şeyleri gördükçe düşünmesi lazım. Tefkir, insanı Allah’a yakınlaştıracak şeylerin başında geliyor sanırım. Belki bir daha Ramazan göremeyiz, o yüzden verimli geçirmek gerek.

Hepinize afiyet dolu günler, güzel iftarlar diliyorum

Ziyaretçi bir sitenin gerçekten kanı gibi. Okuyan, yorum yapan olmayınca boş boş bağırmaktan bir farkı yok gibi geliyor. Yorum yapılmadığı zaman da okunduğunu anlayamıyorum :D  Acaba yorum yerindeki sorulardan mı korkuyorsunuz öyle “İsim, Mail, FBI Kod Numaran, Anne Kızlık Soyadı” felan :) Aslında çok da kompleks bir yorum yazma yeri yok ama içinizden gelmiyo sanırım. Neyse, sizden yeni sezonda bol bol yorum bekliyoruz. Buralar kımıl kımıl olsun

İlkokuldayken sınıflarımızda uzuuuuuun bir mevsim tablosu olurdu. Sonbahar (sarı renkte), Kış (beyaz renkte), İlkbahar (yeşil renkte), Yaz (rengini unuttum ama kırmızıdır sanırım ) yazardı kocaman kocaman. Ben de tarihleri hep bu pano (tablo mu demiştim, neyse) üzerinde canlandırırım. Yani Ocak ayı mesela bir yılın ortalarında gibi geliyor bana. Şimdi Ağustos bitince sanki panonun en başına dönüyoruz yani Bir nevi yeni sezonu açıyoruz bu sayede. O yüzden bu yazıyı siz bu sezonun (2007-2008 sezonu diyelim) kapanış yazısı olarak kabul edebilirsiniz.

Bu sezona çok hızlı başlamıştık. 1 Ekim’de açtık bu siteyi, taşınırken yanımızda olanlar hatırlar belki :)  Her gün yazı yazıyorduk, sonraları hızımızdan çok şey kaybettik. Şimdi yeni sezona hızlı bir başlangıç yapmamız olası.

Peki neler oluyor hayatta, efendim son yazıda size küçük bir anket yaptırmak istemiştim. Çok yorum gelmedi ama yorumlayanlara teşekkürlerimi sunuyorum. Bugün Ordu’daydık, sonunda arabamıza kavuştuk. Siyah Renk, Dizel, 1.3 90 Beygir biiiiiiir Fiat Linea aldık :D  Vallahi gözüm kaldı arabada :) Böylece eski arabamız olan ‘99 Megané da ablamla bana kaldı. Yeni sezona dört tekerlek üzerinde giriyoruz yani oleeeey :D Evde büyük bir coşku hakim (ya da bana öyle geliyor). Ben çok sevinçliyim valla. Araba gerçekten çok güzel (nazar değmesin). Ben daha çok anlatırım onu, şimdilik geçelim bu konuyu.

Eylül’ün gelmesi demek okulların da açılması demek. Eh az kaldı Ankara’ya dönüşümüze de. Zor bir seneye benziyor diyorlar bakacağız artık. Bu yıl tatil gerçekten çok hoş geçti. Hem de 1 ay staj yapmamıza rağmen. Epeyce de oyun oynamışım bu arada onu farkettim Commandos: Behind Enemy Lines oyununda (ki epey eski bir oyun bu, bilgisayar yenilerini kaldırmıyor napalım) 16.seviyeye gelmişim

Neyse ya muhabbet dağılmadan yeni sezon için ipuçları vereyim. Yeni sezonda Sözlük adında bir kategori geliyor. Nedir sözlük? Sözlük, bazı kelimelerin, söz ve söz grupcuklarının benim hayatımdaki karşılıklarını yazacağım yazılardan oluşacak. Muhtemelen her yazıda 3-5 kelime yazıp, muhtemelen kısa tanımlamalarını not alacağım. Bu uygulama aslında kendi resmimi çekmek gibi birşey. İlerde bakıp “vay beah” demek için güzel bir uygulama olacağını düşünüyorum. Ayrıca yeni sezonda çok muhtemel bir şablon değişikliği olacak. E yeni sezonda yeni temaya geçmek gerek. Mavi mavi canım sıkıldı. Turuncu veya Beyaz bir şablon sizleri bekliyor. Yeni şablonla beraber sitenin sağı solu da düzene girecek sanırım. Ve yine yeni sezonda bir değişiklik dahaaa :D Farkettim ki tek başıma sitede konuşmak burayı epey soğuk yapıyor. Bazı yazılarda konuk yazarlar olacak Yazdığım yorumları önce onlara yorumlatacak, sonra onlara cevaplarımla birlikte yayına vereceğim. Konuk yazar bulamadığımız vakit internette konu ile yazılmış yazıları tarayıp onları ekleyeceğim.

Bakalım yeni sezon değişiklikleri ne kadar can getirecek buraya :)  Hep birlikte göreceğiz. Hadi bakalım, sağlıcakla, yeni sezona hazırlayın kendinizi

Üniversitede okumuş olanınız vardır. Bilirsiniz, zor yer üniversite. Liseye normalde gram benzemeyen bir yer. Çünkü üniversiteye geçmişseniz gününüzün 24 saatini ona teslim etmişsinizdir. (tamam en azından 16 saatini diyelim, çoğu zaman sabahladık ders çalışmak için ama neyse)… Yani benim hayatım artık üniversite. Açılış tarihiyle Ankara’ya gelirim, ödevleri olduğu gün onu yapmak için planlar deviririm, sınav var geceyi sabah ederim. Yani işim gücüm üniversite. Sonra sınavlar gelir, geçer. Notlar verilir. Bir bakarsınız ki hakkettiğinizden az not almışsınız ya da siz hakettiğinizi alırken başkası hak etmediği notu almış. Hak mı şimdi bu? Ben hayatımı bu işe adayayım, ailemden bu yüzden 9 ay ayrı kalayım, tembellik etmiş bile olsam telafisi için o kadar uğraşayım sonra bir hocanın bir haksız notu yüzünden geride kalayım… Hak mı hukuk mu?

İkinci mesele ise staj meselesi. Bizim üniversite 4 üzerinden not veren bir okul. 4 üzerinden genel ortalamam şimdi 3,43. Yani iyi sayılabilecek bir ortalama. E üniversitemiz de Türkiye’nin ilk vakıf üniversitesi, bunun yanı sıra karizmatik bildiğimiz bir okul. Yıl boyunca onlarca yere staj başvurusunda bulundum. Ne oldu? Hemen sıralayayım:

• Başvurunuz firmamızca değerlendirmeye alınmış olup, stajyer kontenjanımızın sınırlı olması nedeni ile size üzülerek olumlu bir cevap veremiyoruz. (mESTEL)
• Yaz Dönemi 2008 stajer kontenjanımız dolmuş olduğundan size bu dönem için olumlu bir yanıt veremiyoruz. (mAT KETÇAP)
• 2008 yılı staj başvuru değerlendirme süreci sonucunda, başvurunuzun olumsuz sonuçlandığını tarafınıza bildirir, çalışmalarınızda başarılar. (TEyİ)

Stajyer mi arıyorsunuz yoksa torpilli iş gücü mü? Hepsinin red cevabı tamamen düzmece bir hikaye. Nasıl oluyor bu staj işleri ben anlatayım. Staj sorumlusu o seneki kontenjanı açıklıyor, sonra şirketin üst düzey yöneticileri (!) hemen bu kontenjanı bölüşüyor: 3 sana 5 bana. Sonra o kontenjanlara ne kadar tanıdık var sokuyorlar. Aynısının iş dünyasında da gerçekleştiğinin altına imzamı atarım. Madem öyle ben niye okuyorum bu okulda? Benim niye alnımdan terler boncuk gibi dökülüyor? Kolay mı sanıyorsunuz şurada okumayı? Ne haliniz varsa görün. Şunun da altını çizerek söylüyorum, eğer o staj yerlerinde 1 gramlık hakkım vardıysa ve yerime torpil yüzünden biri girdiyse sorumlu kimseye de hakkımı helal etmem. Peki ya ben ne yaptım? Ben de bir tanıdık vasıtası ile torpille başka bir yerde staj yeri ayarladım. Sorun bakalım: “Madem karşısın sen niye yaptın?” Ben 13 sene okuyayım, şuraya geleyim, o kadar emekler vereyim, zorunlu yaz stajımı yapamadım diye okul bir sene uzasın mı? Bizi mecbur eden sistem utansın! Kızgınım! Hem hocalara, hem şirketlere… Kızgınım kendime; yukarıdan sağlam bir torpil bulabilmiş olsam her yere girebilirdim, şimdi enayiliğime yanayım.

Normalde ders notlarım iyi geldi. Dönemlik 3,53 ortalama ile yüksek şeref öğrencisi oldum ama inanın hocayla arası iyi diye yüksek not alanları duyunca hakikaten üzüldüm. O 3-5 puan yüzünden yine bölüm değiştiremiyorum. Ben ağlayayım mı yoksa birilerini vurayım mı? Biz hocalarla muhabbetimiz yok diye böyle oluyoruz ya, demin telefonda bir arkadaşımın telefonda dediği gibi “Bir tuzu kurular var, ağacın meyvelerini onlar yiyor, hocalarla arayı iyi tutup iyi not getiriyor. Bir ağacın gövdesine tırmanamamış, dersten kalmakla geçmek arasında olup hiçbirşeyi umursamayanlar var. Bir de ağacın gövdesinde ne meyveye uzanan, ne de köke kadar inen biz varız, ki o biz dediğim iki enayi olan senle benim.” Aynen öyle. Ben küstüm. Hem okula, hem stajımı reddeden kurumlara…..

Neyse boşverelim Manuf’u. Okul bitiyor. 30 Mayıs’ta artık hür ve özgür bir öğrenci olacağım. Aslında bir öğrenci hiçbir zaman özgür olmaz ama neyse. Artık 2.sınıf bitiyor. Şükür vallahi, öğrencilik hayatımın en zor yılı oldu. Buna çatlayana kadar ÖSS çalıştığımız Lise 3 de dahil. Projesiydi, ödeviydi, vizesiydi derken çok yoğun bir senenin bitimine sadece günler kaldı. Tabi o günler de öyle boş günler değil 8 günde tam 6 tane finalim var. 8 gün, 6 sınav, 1 öğrenci! İlk iş olarak Hüseyin’le Eskişehir’e gideceğim finaller bitince. 3-4 gün orada kaldıktan sonra belki Ankara’ya bir uğrayacağım. Nihai hedef tabii ki Ünye Annemi, babamı, evi, yatağımı, sevgili karanfilim Mahmut’u, balkonu, televizyonu ve elbette annemin yemeklerini çok özledim. 1 ay boyunca güzel bir tatilin ardından 1-30 Temmuz arası staj yapmak üzere Ankara’da olacağım. Ve Ağustos’ta tekrar eve dönüp 1 ay daha tatil yapacağım. Bu seneki tatil planım 1+1 şeklinde özetlenebilir Ve unutmadan (babama da mesajen söylüyorum) bu yaz bol bol arabayı kaçıracağım…

En sonunda “sophomore”den “junior”a geçiyoruz. Hiç bitecek gibi gelmeyen seneyi sonlandırdığıma inanın hiç de üzgün değilim Lisede ortaokulda insan üzülüyo biraz ama üniversitede inanın dua ediyor bittiğine senenin. Okulun bitmesinin en zor tarafı ise eşyaları taşımak. O kadar eşyayla nereye kadar gidebilirsem artık

3.sınıf için planları şimdiden yapmaya başladık Hüseyin’le. Tombul’un ölümünden sonra balık almam sanıyordum ama Hüseyin çok ısrar ediyor. Farklı bir tür balık besleyelim akvaryum boş boş durmasın diyor. Bu konuyu daha detaylıca bir düşünmek lazım… Bunun yanı sıra yine aynı yurtta kalacağız gelecek sene Hüseyin’le. Formlarımızı teslim ettik, her ne kadar ben kağıdımı teslim ederken elim titrese de Hüseyin’le aynı odada kalmayı kabul etmek zorunda kaldım Hüseyin hakkaten dağınık (kendine bak deme sakın döverim seni) biraz sorumsuz ama iyi bir oda arkadaşı. En azından fikirlerimiz epey birbirine benzediğinden hiç sıkıntımız yok. Bazen dövesim gelmiyor değil ama gücüm yetmiyo. Bu yaz biraz da kas çalışayım ben

2.Sınıfa dair aklımda kalanları bir özetleyeyim bakalım. Eylül ayında “bu dönem adam gibi çalışalım” diye Cabi’yle konuştuğumu hatırlıyorum. Sonra IE271 projesi için Sincan’a ilk gidişimizin 1.5 saat sürdüğünü. Probability dersinde hocaya “vallaha bugün quiz yok dediniz” diye yemin edip, bizi kurtarmıştı bir kız onu da hatırlıyorum. Ramazan ayında ODTÜ’de yaptığım iftarı zaten hiç unutmadım Sonra Aba Piknik’in Karanfil’deki büyük şubesinde Ahmet’lerle yaşadığımız ilginç olayı (garsonla tartışmıştık) da hatırlamaktayım. Sömestr’da Hüseyin’le puzzle yaptığımız günler de aklımda Eskişehir’deyken. Ne soğuk vardı bir ara Ankara’da yahu… Kaç kat giyiniyorduk öyle 1 hafta beklemiştim Sömestr’da bölüm değişikliği için ama maalesef not ortalamasını tutturamayıp Endüstri Mühendisliği limanına demir attık. Yine sömestrda Mahmut’u eve götürdüm annemin ellerine teslim ettim. Çok büyümüş kerata çok özledik Hüseyin’le onu. Unutmadan benim ehliyet sınavımla matematik sınavımın çakışması Ehliyet sınavına birkaç ay sonra girmem ve sınavdan da birkaç ay sonra gidip ehliyetimi almam… İlk dönemin hemen başında Mustafa Nakeeb’in kahkahaları unutulacak gibi değildi. Ve yine ilk dönemin sonunda bir gecede yazdığımız müthiş IE271 projesi raporu. Cıvatalar, sayılar, Cabi, Ahmet, process chart, flow bilmemne, chart churt İkinci dönem başında ekonomi dersi almaya karar vermemiz… Hep sıkıcı olmasını nasıl başardıklarını bilmediğim Manuf dersleri… Son derslerde sarhoş olduğunu düşündüğüm ekonomi hocası ve onun esprileri. İstatistik ve Tarih’de hocaların arada bir bana soru sormasından duyduğum büyük heyecan ve korku Cabi ile aylar aylar sonra ilk defa Milli Kütüphane’ye gitmemiz… Doğum günümden bir gün önce yediğim müthiş mantının tadı da damağımda hala. Sonra Tombul’un odaya gelmesi, hasta olması… Benim akvaryum arayışlarım, yem almalarım… Tombul’un vefatından sonra odaya lale aldığım günü de hatırlıyorum hala. Sonra ablamın hediyesi fritözün odaya girmesi ile odada patates kızartması fırtınası esmesi Manuf midtermi sonrası çimlere gidip kendi kendimi tartaklamam (nasıl yaptın demeyin hatırlamıyorum detayları ) Sonra birçok şirketten yağmur gibi yağan “Staja kabul edilmediniz” yazıları. Hatta cep telefonuma gönderen bile oldu (Mosch adlı şirket )

Vel hasılı kelam, bir sene acısı çok acı olarak, tatlısı da azcık tatlı olarak bitti.. Umarım daha güzel bir sene bizi bekliyordur. 30 Mayıs’ı iple çekiyorum!

Eğer bilgisayarda matematikle ilgili bir ödev hazırlıyorsunuz mutlaka bir denklem düzenleme programına ihtiyaç duymuşsunuzdur. İntegral, türev gibi işaretleri Word’de veya Powerpoint’te hazırlamak zor olduğundan baya sıkıntı çekmişsinizdir. Zaten birçok Word’de Equation Editor’un yüklü olmaması çok can sıkıyor. Böyle bir durum sonucu rastladığım bir denklem düzenleme programı var. Onu bu sayfaya koyuyorum. Kullanımını biraz kurcalayarak öğrenebilirsiniz. Alfa, beta gibi işaretleri, integral, türev, kök alma gibi denklemleri yazıp, resim olarak kaydedebilirsiniz. Umarım işinize yarar

Olan bize oldu. Kaç gün boyunca çalışmamızın emeği hayal kırıklığı oldu. Kaç gün derken bunun içinde gittiğimiz dersler, quiz çalışmalarımız, lab assignment’larımız da var. O kadar uğraş, sonra bu kadar düşük almayı bekle. Eğer sınavdan 30′un üzerinde not alırsam kendimi tebrik edeceğim. Çok kötü oldum sınavdan sonra. Zaten 2 saatlik sınavdı, ilk saati bittikten biraz sonra verdim. Dursam ağlayacaktım herhalde. Epey uzun bir zamandır bu kadar kötü bir sınav geçirmemiştim (işin aslı ilk dönemki IE271 dersi de epey kötü gitmişti ama ona pek çalışmadığımdan hakkettim diye düşünüyordum, şimdi gel bunu açıkla…)

O kadar zahmete katlanıyoruz ki okumak için. Liseyi de yatılı okumuş bir öğrenci olarak, aldığım şu eğitimin hakikaten çok büyük zahmetlerle alındığının altını çizmek isterim. Bizim için herşeyin en iyisini isteyen anne-babalarımızdan, hocalarımıza kadar herkes çok emek harcıyor. O yüzden çok üzüldüm bugün sınavın kötü geçmesine. Mesele kötü not almak değil, ama bu emekleri boşa çıkarmak. Ne kadar kendime itiraf etmeye korksam da biraz tembellik var üzerimde. O tembellik beni böyle yaptı diye sınavdan çıkınca çok bozuktu moralim… Her ne kadar bundan sonra dersi toparlarsın felan dense bile, üzerimdeki kötü etkisi çok oldu bu sınavın. Dersi bırakıp seneye almak da mümkün değil, çünkü bu dersi bırakmak okulu bir sene uzatıyor.

Ders hakkında eleştri yapıp kendimi rahatlatayım, bu dersin ne anlatmak istediği belli değil. Normalde Makine Mühendisliği dersi olan bu Manufacturing dersi, bizim üniversitede bizim bölüm tarafından (Endüstri Müh.) veriliyor. İçeriği çok karışık. Her konudan az az ilave etmişler. Sonuç olarak elimizde, labda yaptığımız torna parçasından başka hiçbir şey kalmıyor. Ne anlattığı belli değil, ne istediği belli değil. Sınava çalışırken neye çalışacağımı bile bilemedim…

Pazartesi günü başka bir sınav olmasa Cumartesi gününü üzerimdeki şu depresif havayı atmak için kullanacaktım. Zaten bozuk olan moralimi daha da bozmamak için adam gibi çalışayım hiç olmazsa…