İşin aslı sonbahar hakkında bir yazı yazmak çok ama çok zor. Oturup “yazayım” deyince yazamıyorsunuz çünkü bundan önce başarısız denemelerim olmuştu. Dün servis durağında beklerken düştü satırlar zihnime, önce üzerinde düşündüm, sonra birisiyle paylaştım düşüncelerimi. Çok tatlı bir şeyler oluştu zihnimde, arz ederim efendim.

Durakta beklerken farkettim ki durağın arkasında çok hoş ağaçlar varmış. Yerde sarı yaprakları görünce farkettim bunu. Sarı yapraklar: Sonbahar’ın en büyük temsilcisi…

İlkokuldayken bile öyle ifade ederdik sonbaharı. Yerde uçuşan sarı yapraklar. Tamamen kendini rüzgara bırakmış, hayattan bir beklentisi kalmayan, ama bu beklentisizlik içinde bile dünyayı güzel yapan, sarı renge boyayan yapraklar. Yavaş yavaş soğuyan havaya pek aldırmaz sarı yapraklar. İçinize ‘eğer yapraklara dikkatli bakarsanız’ hafif bir hüzün katar, ne çok fazla, ne de hissedilmeyecek derecede az bir hüzün. Halbuki biz güzellikleri küçük şeylerde aramayı bilmediğimizden, böyle güzellikleri çocukluğumuzdan beri göremediğimizden, belki de sadece yaprakların üzerine basıp gidiyoruz. En son ne zaman sevindik avucumuza aldığımız sarı bir yaprağa? En son ne zaman başımızı kaldırıp şükrettik nefes aldığımıza? Ya da en son hangi sabah uyanınca yaşadığımıza sevindik bir kez daha? Belki de uzun süredir eksikliğini hissettiğimiz şey budur.

Bir büyüğüm bana “hüzünlü kalp daha makbûldür” demişti. Kim bilir, belki mevsimin de makbûlü, hüzünlü olanıdır. Zannediyorum ki çoğu insanın sonbahardan bir yana sevinci yoktur. Çalışma zamanlarının, soğuğun, doğanın dinlenmeye başlamasının başlangıcı ya… Kış’ın habercisi… Ama yine de güzeldi sonbahar, her ne kadar biz işlerimizden başımızı bir defa kaldırıp, o güzelliği seyredemesek de. Kendi halinde dans eden sarı yaprakların şarkısını dinleyemesek de…

Ne acı bir tecrübedir, her güzelliğin bir sonunun olduğunu anladığımız zaman. Aynen öyle de, hayatımızdan bir sonbahar daha geçti, geçiyor. Güzellikleri uzaklarda aramamak daha doğru olur sanki.

Karar verdim, sonbahar ve kış en sevdiğim iki mevsim. İçimdeki durgunluğu en iyi ifade ettiğim, pencerede oturup hayatı izlemekten sıkılmadığım mevsimler bunlar. Birisinin içinde benim doğum günüm de var hem. İlginç geldi düşününce ama insanın durgunluğunu yaşaması, daha doğrusu tekrar keşfetmesi çok güzel. Hayatın süregelen koşuşturması içinde kendimizi ne kadar da az durup dinlediğimizin de bir kanıtı olsa gerek bu. Teşekkürler sonbahar, kendimi dinlememe fırsat verdiğin için… Herkese bundan sonra daha güzel sonbaharlar diliyorum efendim, sessiz, sakin, biraz romantik ve gözünüzün görebildiğine sarı…