Bisiklet: Yol arkadaşım. Bisiklet sürmeyi sevdiğim kızın evinin önünden geçmek için öğrenmiştim, daha ilkokul dördüncü sınıftayken. O zamandan beridir bisiklet en favori ulaşım aracım. Özellikle kampüste, derslere giderken çok kullanıyorum. 7 senelik bisikletimi üniversite 1.sınıfta satıp, kendime yeni bir bisiklet almıştım. İyi ki de almışım. Bilkent’te bisiklet deyince aklıma Emre geliyor sürekli. Zat-ı Alîleri bisiklet manyağı, psikopat bisikletçi, yorulmayan insan. Bisiklet sürerken bana verdiği “SNICKERS SATISFIES” çikolatası hala rüyalarıma giriyor

Şahin: Efsane otomobil. Ankara’ya gelirken yolda bir Şahin gördük. (belki de Doğan’dı, ayırtedemiyorum ki ) Arkadaşımız “Şahin” yazan yerdeki harfleri söktürüp yerine “İSMAİL” yazdırmış hem de orjinaline benzer bir yazı tipi ve metal harflerle Ablam’la gülmekten çatlamıştık. Artık adam “Şahin kim ulen, bu araba benim, yaz koçum oraya İsmail” mi dedi bilemiyoruz. Ayrıca bu arabalar annemin büyük takdirini toplamış “Toroslar Reno 12′ler yolda yok ama Tofaş’ın arabaları hala yolda, bunlar daha dayanıklı heralde” iltifatına nail olmuştur. İsmail YK gençliğinin favorisidir, dediğim gibi efsanedir

İtalyanca: Ömrümden ömür yemiş dildir. Efendim ben 13 yıldır Türkçe dersi almaktayım, bu kadar zorlanmamışımdır Bir arkadaşın gazıyla almıştık, ben vazgeçtim. Dil konusunda gazlı olan bu arkadaş şimdi Türkçe, İngilizce, İtalyanca, Fransızca, Almanca bilmektedir, kendisine “sen şimdi beş insan mı oldun?” dediğimde bana “biz bir adam olabilsek bize yeter” deyip, beni şok etmiştir. İtalyanca öğrenirken hep İtalya’ya gittiğimi hayal ederdim. Aklımda kalan tek cümle “Le presento il signor Rivelli” (Size Senyor Rivelli’yi takdim edeyim) ‘dir. Aslında sadece İtalyanca değil, İngilizce hariç tüm yabancı dillerden uzak durmam lazım bunu anladım. Lazım olursa okul sonrası bir kursa gidip bir dil öğrenmek hedefim, kim bilir belki tekrar barışırım italyanca ile…

Blogumun takipçilerinden birinin annem olduğunu bildiğim için en başta ona seslenmek istiyorum; anne başlığa hasta felan yazdım ama o kadar kötü değilim. Burnum akıyor biraz. Efendim? Doktora mı? Ya anne daha gidemedim ama gideceğim en kısa zamanda. Gerçi sevmiyorum gitmeyi her gidişimde o kocaman tüplere kanımı çekiyolar, sanırsam bunlar vampir. Ama ilginçtir gülümsüyolar kan alırken. Sonbahar hastalığı.. Oooy oy, ne kadar dertliyim ya. Perşembe günü de 2 tane sınav var: İtalyanca ve Tarih. Uzaktan kolay gibi görünen dersler ama inanın ikisi bir olunca Lineer’den zor oluyorlar.

Neden hasta oldum ondan bahsetmek istiyorum. Çok değerli muhterem oda arkadaşım Hüseyin, her yattığımızda camı açıyor. Ben ranzada altta yatıyorum, o üstte. Açık olan pencere, oda kapısının altı ile hava alış verişinde bulunduğu için geceleri esen havanın bir kısmı da bana geliyor doğal olarak. Bunun yanı sıra, Ankara’nın havasının bir anda soğuması, iki gündür aralıklarla devam eden yağmuru yuttuğum için hastalığa davetiye çıkardığımı düşünüyorum. Boğazım hırlamaya başladı, burnum da akmaya… Böyle giderse Sağlık Merkezi’nin yolları gözüküyor. Eh ne yapalım artık.. Ayda bir gitmeye başladık yakında her ay aynı gün beklemeye başlayacaklar.

Son zamanlarda birşey keşfettim; insan kendini yaptığı işe odaklamalı. Masaüstümde 100 tane ayrı dosya olunca bunu düşünmek normal tabi. Yapmak istediğim bir sürü iş var ama dersler de çok ağır bastırıyor. Bazen çok canımı sıkıyor bu durum, arkadaşlara da bazen mahçup oluyoruz. Ders felan demişken aklıma geldi, son zamanlarda en sık işittiğim şikayetlerden birisi bilgisayar yüzünden ders çalışmanın zorlaştığı yönünde. Ben eğer ciddi ciddi ders çalışmaya karar vermişsem bilgisayarı çantasına koyuyorum. Acil bir işim olursa da Hüseyin’in bilgisayarından hallediyorum. Hem eskiden bilgisayar mı varmış pehh…

Bu aralar B.Traven’in Köprü adlı kitabını okuyorum, aynı zamanda internet üzerinden de Mesnevi’ye göz gezdiriyorum. Belki biliyorsunuzdur, Mesnevi’nin giriş kısmındaki ilk 18 beyit kısa bir özeti gibidir Mesnevi’nin. İşte bu 18 beyitin sonuncusunda şöyle diyor Mevlana;

“Ham pişkinin halinden anlamaz, öyle ise söz kısa kesilmelidir vesselam…” #

Hepinize sağlıklı ve güzel günler diliyorum efendim, ayrıca soğuk algınlığı ile ilgili tavsiye ettiğiniz tedavi yöntemlerinizi de not ederseniz çok sevinir şu gariban…

Oldum olası kaçmışımdır alışverişten… Başıma neyin geleceğini bildiğim için galiba Gün boyu gezinmeler, fiyat beğenmemeler, renk seçememeler felan. Tüm mağaza dükkanlar dolaşılır, ondan sonra yine de birşey alınmaz, sadece yorgunluk yanınıza kâr alır, eğer alışverişe bir bayanla çıkmışsanız tabi. İşte ben bugüne kadar böyle düşünüyordum. Meğer erkeklerle çıkmakta da bir fark yokmuş

Şimdii baştan başlayalım, haftanın başından. Bu hafta genel olarak kötü geçti. 25 üzerinden 3 puan beklediğim İtalyanca Quiz’inin ardından Lineer sınavı da çok da iyi geçmedi. Eh, tüm hafta böyle olunca sınav sonrası hem dinlenmek (!) hem de hava almak amacı ile doğruca AnkaMall Migros’a gittik Hüseyin ve Cabi ile ilginç bir gün yaşadık. Zaten saat 10′dan 12′ye kadar sınavdaydık. Sonrasında çıktık yola. İlk başta yemek yedik, zaten üçümüz de sağlam yiyiciyizdir, özellikle Hüseyin. Yüksek bir yemek yeme kapasitesi var sevgili oda arkadaşımın. Duymasın kendisi

Neyse efendim, gittik oraya yemekten sonra kitapçıya saptı Hüseyinler. Ben o ara Collezione’a girdim ve birbirimizi kaybettik. Daha doğrusu ben onları kaybettim. Tüm gün onları aradım mağazada Neden telefonla aramadın diyeceksiniz, valla ben de bilmiyorum . Neyse, sonra AnkaMall çorba ben kaşık dolandım durdum. Kendime pantolon aldım onlar başka yerlerdeyken. Ben epey yoruldum ve en sonunda oturdum. Galiba tüm gün yaptığım en iyi işi yaptım ve onlarca sayfa kitap okudum. Okuduğum kitabın adı Olasılıksız bu arada ekleyeyim dedim.

Herşeye rağmen bu hafta net olarak iyiydi. Yani toplamda. Neyse, Hüseyin tutturdu Kurtlar Vadisi izleyecez diye, şimdilik bırakıyorum burada. Hepinize güzel günler diliyorum.