Bu yazı bu site üzerinde yazdığım 100. yazı. Nice yüzüncü yazılarda burada oluruz inşallah. Ayrıca 14 Nisan da blog tutmaya başlamamın yıldönümüydü. Bu akşam ablamın doğumgününü kutlayacağız. Bi de yarın akşam memlekete gidiyorum. Bu kadar haber şimdilik yeterli sanırım.

7 ders alıyordum bu dönem ama bir tane dersten çekildim şimdi. Yani üniversitede bilinen adıyla “withdraw” ettim. Not ortalamamı etkilemeyecek bu ders ama gelecek dönem almam gerekiyor. Bir arkadaş da etti, onunla birlikte ikinci dönem alırız galiba. Dersin adı mı? “Cultures Civilizations and Ideas I” yani bizim tabirimizle “Humanity”… Yarın advisor’ıma da kağıdı imzalattığımda dersten çekilmiş olacağım. Hayırlısı olmuştur inşallah.

Bugün direksiyon dersim vardı. İlk direksiyon dersim olmasına karşın epey iyi geçti bence. Kalkmayı, durmayı, dönmeyi, basit motor problemlerinin nasıl halledileceğini öğrendim. Bir de U dönüşü yaptım hatta ama hiç sormayın tam anlamıyla rezil oldum . Şimdi efendim 6 tane kutucuk var bu aküde, 2′şer volttan toplam 12 volt enerji üretiyormuş. Akü oksitlenirse de sıcak su ile silmek, sıcak su yoksa zımparalamak gerekiyormuş. Hararet göstergesi yüksekte ise motora ılık su ilave etmek de gerekiyormuş. Arabaya binince de üç tane önemli nokta var: Koltuk ayarı, ayna ayarı ve tabii ki emniyet kemeri. Motoru açmadan göstergeleri de kontrol ediyoruz ki problem olmasın. Sonra arabayı çalıştırıyoruz. Debriyaja sonuna kadar basıyoruz ve gaz ile motor devrini 2000′e getiriyoruz. Sonra ayağımızı yavaşça çekiyoruz debriyajdan… Ve nihayet yoldayız Nasıl durulur anlatmayacam, yazının devamını okuyana kadar sürekli yolda kalın en iyisi :D

Hüseyin’le geçen gün konuşunca yeniden aklıma geldi bu arada, bir konu var ilerde uzun bir yazı yazarım ama şimdilik sadece anafikrini paylaşmak istiyorum. Bilim ve sanat bir arada olmadan bir toplumun ilerlemesi zor. O yüzden bilim ve sanatın aynı anda ilerlemesi lazım. Bakınız Avrupa’ya, Rönesans döneminde bilim ve sanat paralel büyümüştür. Belki de ülkemizin sorunu budur. Biz sanata ve sanatçıya gereken değer ve önemi vermiyoruz. Sanatçı demişken, gerçek sanatçıyı kastediyorum. Müzik kanallarında gördüğünüz, vücudu ile bir yere gelmeye çalışanları değil. Sağolsun medyamız pek bir değer veriyor zaten onlara… Onlar diyorum çünkü sanatçı değiller. Ne demişti Atatürk: “Biz hepimiz milletvekili olabiliriz, bakan olabiliriz, hatta cumhurbaşkanı olabiliriz; ama hiçbirimiz sanatkar olamayız.”

Her telden yazmak istedim, öyle yazdım, siz kusuruma bakmayın. Kafanız iyice karışmıştır ve bilirim, bu tip yazılara yorum yazmak da zordur. Elimden bu kadarı geldi… Gönlünüzce…

Evet, hepinize güneşli bir Ankara gününden.. (devamı neydi yahu) Yok yok ben devamını hatırlıyorum, unutmam öyle hemen ben. İyi günler hepinize. Umarım haftanız iyi gitmeye başlamıştır. Haftayı nerdeyse yarıladık zaten. Haftasonu şöyle uzun uzun hem ders çalışıp hem dinlenmek istiyorum.

Aslında bu tür isteklerin bir gerçelliği olmadığına inanmaya başladım. Geçen haftasonu güya iki gün ders çalışacaktım ama yalan oldu. Yarına okumam gereken sayfalar dolusu yazı var, sonra Operations Analysis and Design (böyleydi sanırım adı) dersi için yazmamız gereken bir araştırma makalesi var, çalışılması gereken lineer var.. İşim çok yani. Bu akşamdan itibaren pazara kadar iyice çalışmak ve dinlenmek gibi “hayallerim” var. İnsan bu konuda çok güçsüz galiba. Hüseyin de epey kararlıydı ama o da ders çalışamadı geçen haftasonu. İnsanın yapmak istediği şeyler ne kadar büyükse, hayal kırıklığı o kadar fazla oluyor, gerçekleştirebildiği takdirde ise dünyalar onun.. Hayat boyunca bazı dönemlerde epey düzgün devam ettiğim olmuştur hayata. Örneğin ÖSS çalışmalarımda neredeyse Eylül’den Nisan’a kadar hiç kopmadan çalışabilmiştim. Üniversitede olmak ise çok daha farklı ve bir o kadar da zor. Oturup çalışılacak dersler değil ki hepsi. Kiminin dersine devam etmek gerekiyor, kimisi için saatlerce bilgisayar ekranına bakmak gerekiyor. Halbuki bir masa başına oturup sabahtan akşama kadar geometri çözdüğüm günler, çok daha tatlı idi.

Resimde gördüğünüz çiçek, odamızda beslediğimiz menekşe, yani Mahmut. Mahmut çok tatlı şirin mi şirin bişey. (Görüldüğü üzere ) Mahmut’un sulamasını 2 günde bir alt tarafından yapıyoruz. İlk başta yaprakları sarardı Mahmut’un. Epeyce telaşlandık birşey olacak diye. Sonra yeni yemyeşil yapraklar açtı Mahmut. 1′i solmuş toplam 3 tane çiçeği var. 2 tanesini neredeyse yeni açtı sayılır. Mahmut bizim rafta duruyor uzun zamandır. Bugün Hüseyin’in işaret etmesiyle bir şeyi gördük ve çok hoşumuza gitti. Mahmut yapraklarını ışık tarafına doğru kaldırmış. Nasıl farketmedik bilmem ama benim çok hoşuma gitti. Lise bilgilerimden hatırladığım kadarıyla güneş ışığının etkisi ile bir tür enzim arkada fazlalaşıp önde azalıyor. Bu sayede arka tarafın büyüme hızı artıyor, ve yaprak kıvrılmış oluyor. Ne kadar güzel di mi? Mahmut’un hepinize çok çok selamları var

Size bir de son bir gelişmeden bahsedeyim. En sonunda bir sürücü kursuna yazıldım. Nasipse 2008 yılında ehliyetli biri olacağım. Eski blogda ilk araba sürme deneyimime dair bir yazı vardı. (Bkz. Balık, Araba, Korku ve Merak) İnşallah kazasız belasız bitiririm şu kursu da ehliyetimi alırım. Daha direksiyon çalışacağız güya ama derslerden ne zaman vakit kalacak hiç bilmiyorum.

Bu arada site daha yeni olduğu için bazı aksaklıklar oluyor. Siz de gördüğünüz aksaklıkları cbox üzerinden bana bildirirseniz sevinirim. Hepiniz için güzel bir hafta temenni ediyorum. Sağlıcakla..

sertalpbilal