Bu sabah uyandığımda boğazım ağrıyordu ve öğlen olmasına rağmen ağrı hala geçmedi. Hasta oluyorum sanırım. Yani şu başlangıç evresinde toparladım toparladım, yoksa durum kritik. Tatil bu kadar güzel giderken hasta olursam içine limon sıkmış olurum. Limon dedim de aklıma geldi, bugün işkembe çorbası içtim iyi gelir diye. Seveniniz var mı bilmiyorum ama iyice sevmeye başladım şu çorbayı. Sarımsak ve limon sıkınca ayrı bir tatlı ve hastalığa karşı iyi oluyor. Ümidim onda, yoksa kesin hasta olurum

Notlarımız da açıklandı bu arada, bu dönemki aldığım 7 dersin 5′inin notu çok iyi, bir tanesi orta ve bir tanesi çok kötü geldi. Genel olarak iyi Allah’a şükürler olsun. O kadar gayretimiz sonucu güzel bir karşılık almak sevindirici oldu. Kötü gelen dersimle alaklı bir uyarı da yapayım. Bilkentli sayısal bölümlerdeki biyoloji almayı düşünen arkadaşlar; birçok kişi size Cengiz Yakıcıer hocadan almanızı nasihat edecek. Ben de tavsiyeye uydum, aldım, siz almayın. Bize çok rahat iyi bir not getirirsiniz demişlerdi, sınavlara da çalıştık girdik, ama ilginç şekilde C+ geldi. Üniversitede aldığım en düşük 2.not oldu bu. Hoca kendi kendine rekor kırdı. İşin dahası, hiçbir sınavımızı da okumadı bize. Sınavlara girdik çıktık, sonra transkriptte notu gördük. İşin açıkçası keşke başkasının sözüyle iş yapmasaydım diyorum. Tüm dönemki ortalama yükseltme gayretlerimi suya düşürdü bu not, hem de bana kalırsa haksız bir şekilde. Meseleyi çok da dillendirmek istemiyorum, ama biyoloji alacaksanız 2 defa düşünün. Fen Seçmelisi olarak bir matematik dersi belki daha iyi olabilir. “Bu hoca iyi” dedikleri her hocadan düşük not aldım. Kötü olanlardan kaçın, ama iyi denilenlerin peşinden gitmeyin. 3.sınıf tecrübesi oldu bu da.

Yine Şeref Öğrencisi olduk bu dönem. Yüksek Şeref olamadık Hayırlısı olsun. Gelecek dönem bir nebze daha fazla çalışmak gerek sanırım. Final dönemi iyi çalışmasaydım bu dönem çuvallayabilirdik, Allah’a şükür bir gaz geldi de uyumadan çalışabildim. Darısı sınavları devam eden gençlerin başına. Hadi bakalım, gidin ders çalışın siz de, bi de bana geçmiş olsun demeyi unutmayın…

Bu aralar tavuk gibi erken yatıp erken kalkıyorum. Dünkü ödevim saat 2′de bitti ama normalde saat 23 veya gece 12 olmadan yatakta oluyorum. Haliyle sabahları da 8 bilemedin 9′da uyanıyorum. Halimden şikayetçi miyim peki? Elbette hayır Yıllardan beri ilk defa bu kadar düzenli uyuyorum. Keyfim de yerinde o yüzden.

Bugün bir ödev, bir de quizim vardı. Quiz’im C++ dersindendi. Allah’a şükür güzel geçti. İlk defa böyle ilginç bir quiz yaşadım bu arada. İlk ders asistanımız bir tekrar yaptı. Tekrarda kullandığı soruların neredeyse aynısını onbeş dakika sonra quizde sordu. Erken uyandığıma şükredeyim ki, 8.40′da olmasına rağmen ilk derse gitmeyi başarmışım Bu senenin ilk quizini de böyle güzel bir şekilde atlattık. Bunun dışında bir de ödev vardı ki sormayın. Saatler sürdü yapmam. Genelde geçen seneki bilgilerimizi sormuşlar sorularda. Öğrenci milleti iyi bilir ki, bir yıl önceki bilgiler hatırlamak çok zordur Hatta bırakın bir seneyi, bir dönem önceki öğrendiklerini hatırlayan nadirdir. Peki nedir sorun? Sanki konferans veriyorum ya soruya bak. Sorun eğitim sistemi diyesim geliyor ama demiyorum Mutluyum valla son gece sınava çalışıp iyi notlar alabildiğim için. Zaten bizim okul ödev, proje yönünden Türkiye’de en fazla öğrenciye yüklenen okuldur (sanırım). Neyse bakalım.

Geçen gün yurtdışından alacağım bir şey vardı. Dolar üzerinden alıyorum ürünleri ve bildiğiniz üzere dolar tırmanışa geçti  Ben de işlem yaptığım gün doları 1.40 liradan almak zorunda kaldım. Merkez Bankası’na sesleniyorum; etmeyin eylemeyin. Durdurun şu dolardaki yükselişi. Küçük yatırımcılarla birlikte biz de batıyoruz yahu. (Ekonomi muhabbeti mi yapacaz demişti bir arkadaş. Ben ilkokulda ve ortaokuldayken gazetelere neden ekonomi sayfası koyduklarını merak ederdim ve kızardım. Keşke daha fazla Galatasaray resmi koysalar ya diye düşünürdüm. Hey gidi günler)…

Neyse madem konu değişti, bir daha değiştireyim. Son zamanlarda sürekli Power Turk FM’i dinliyoruz Hüseyin’le odada. (Not: Biz sürekli internetten radyo dinleriz akşamları.) Enteresandır ki, müzik zevklerimiz epey birbirine benziyor. Geçen gün bir şarkı dinledik ve gülmekten çatladık. “Ceketimi alıp gidecem diyorum inanmıyorlar” felan geçiyor şarkıda, adını bilmiyorum ama sahiden gülmekten bir hâl olduk. Nasıl müthiş bir şarkı bu yaa Yalnız son zamanlarda çok boş şarkılar da çıkmıyor değil.

Bu sıralar favori şarkımız, Hadise’nin “Hadi Deli Oğlan”ı. O çıktı mı oynuyoruz valla Hepinize güzel günler

Dipnot: Bi de Gökhan Özen’in güzel bir şarkısı var ama o şarkı yürek dağlıyor yaa…

Daha dip not: Bi de boş duran akvaryumumuza iki tane plati balığı ve bir tane vatoz balığı almak istiyoruz. Akvaryumdan anlayanlar varsa yardımcı olurlarsa sevinirim

Üniversitede okumuş olanınız vardır. Bilirsiniz, zor yer üniversite. Liseye normalde gram benzemeyen bir yer. Çünkü üniversiteye geçmişseniz gününüzün 24 saatini ona teslim etmişsinizdir. (tamam en azından 16 saatini diyelim, çoğu zaman sabahladık ders çalışmak için ama neyse)… Yani benim hayatım artık üniversite. Açılış tarihiyle Ankara’ya gelirim, ödevleri olduğu gün onu yapmak için planlar deviririm, sınav var geceyi sabah ederim. Yani işim gücüm üniversite. Sonra sınavlar gelir, geçer. Notlar verilir. Bir bakarsınız ki hakkettiğinizden az not almışsınız ya da siz hakettiğinizi alırken başkası hak etmediği notu almış. Hak mı şimdi bu? Ben hayatımı bu işe adayayım, ailemden bu yüzden 9 ay ayrı kalayım, tembellik etmiş bile olsam telafisi için o kadar uğraşayım sonra bir hocanın bir haksız notu yüzünden geride kalayım… Hak mı hukuk mu?

İkinci mesele ise staj meselesi. Bizim üniversite 4 üzerinden not veren bir okul. 4 üzerinden genel ortalamam şimdi 3,43. Yani iyi sayılabilecek bir ortalama. E üniversitemiz de Türkiye’nin ilk vakıf üniversitesi, bunun yanı sıra karizmatik bildiğimiz bir okul. Yıl boyunca onlarca yere staj başvurusunda bulundum. Ne oldu? Hemen sıralayayım:

• Başvurunuz firmamızca değerlendirmeye alınmış olup, stajyer kontenjanımızın sınırlı olması nedeni ile size üzülerek olumlu bir cevap veremiyoruz. (mESTEL)
• Yaz Dönemi 2008 stajer kontenjanımız dolmuş olduğundan size bu dönem için olumlu bir yanıt veremiyoruz. (mAT KETÇAP)
• 2008 yılı staj başvuru değerlendirme süreci sonucunda, başvurunuzun olumsuz sonuçlandığını tarafınıza bildirir, çalışmalarınızda başarılar. (TEyİ)

Stajyer mi arıyorsunuz yoksa torpilli iş gücü mü? Hepsinin red cevabı tamamen düzmece bir hikaye. Nasıl oluyor bu staj işleri ben anlatayım. Staj sorumlusu o seneki kontenjanı açıklıyor, sonra şirketin üst düzey yöneticileri (!) hemen bu kontenjanı bölüşüyor: 3 sana 5 bana. Sonra o kontenjanlara ne kadar tanıdık var sokuyorlar. Aynısının iş dünyasında da gerçekleştiğinin altına imzamı atarım. Madem öyle ben niye okuyorum bu okulda? Benim niye alnımdan terler boncuk gibi dökülüyor? Kolay mı sanıyorsunuz şurada okumayı? Ne haliniz varsa görün. Şunun da altını çizerek söylüyorum, eğer o staj yerlerinde 1 gramlık hakkım vardıysa ve yerime torpil yüzünden biri girdiyse sorumlu kimseye de hakkımı helal etmem. Peki ya ben ne yaptım? Ben de bir tanıdık vasıtası ile torpille başka bir yerde staj yeri ayarladım. Sorun bakalım: “Madem karşısın sen niye yaptın?” Ben 13 sene okuyayım, şuraya geleyim, o kadar emekler vereyim, zorunlu yaz stajımı yapamadım diye okul bir sene uzasın mı? Bizi mecbur eden sistem utansın! Kızgınım! Hem hocalara, hem şirketlere… Kızgınım kendime; yukarıdan sağlam bir torpil bulabilmiş olsam her yere girebilirdim, şimdi enayiliğime yanayım.

Normalde ders notlarım iyi geldi. Dönemlik 3,53 ortalama ile yüksek şeref öğrencisi oldum ama inanın hocayla arası iyi diye yüksek not alanları duyunca hakikaten üzüldüm. O 3-5 puan yüzünden yine bölüm değiştiremiyorum. Ben ağlayayım mı yoksa birilerini vurayım mı? Biz hocalarla muhabbetimiz yok diye böyle oluyoruz ya, demin telefonda bir arkadaşımın telefonda dediği gibi “Bir tuzu kurular var, ağacın meyvelerini onlar yiyor, hocalarla arayı iyi tutup iyi not getiriyor. Bir ağacın gövdesine tırmanamamış, dersten kalmakla geçmek arasında olup hiçbirşeyi umursamayanlar var. Bir de ağacın gövdesinde ne meyveye uzanan, ne de köke kadar inen biz varız, ki o biz dediğim iki enayi olan senle benim.” Aynen öyle. Ben küstüm. Hem okula, hem stajımı reddeden kurumlara…..

Geçen gün Bauhaus’ta gezerken gözüme çarpan ve çok hoşuma giden bir çiçek aldık odaya. Cinsi “lale”. Bir saksıda üç tane lale. Henüz çiçeği yok ama yaprakları gayet iyi durumda. Erinmediğim bir vakit fotoğraflarını çekip burada da yayınlarım sanırım. Bu arada hala isim koymadık, isim koyması için Esra’yı beklemekteyiz. Gerçi ben “hale-jale-lale” koyalım diyorum ama önerim pek beğenilmedi. Saksıda bakması biraz zor oluyormuş bu bitkilerin. Toprağının sürekli nemli kalması gerekiyormuş, o yüzden her gün sulanması gerekiyor. Biz şikayetçi değiliz ama Zaten Mahmut‘a bakmaya başladıktan beridir bir tane daha bitki almak istiyorduk. Bu iş gerçekten de çok eğlenceli, çünkü tek yaptığımız su vermek. O bir şekilde büyüyor, çiçek açıyor, ışığa yöneliyor. Seviyorum çiçek bakmayı sanırım. Bu huyun bana annem ve babamdan geçmiş olma ihtimali yüksek. Bizim evin bir odası botanik bahçesidir, her ne kadar annem “misafir odası” dese de, bence o bitkiler pek misafir değil. (Ekleme: Lale yetiştirme ile alakalı olarak bu adresten bilgi alabilirsiniz.)

Neyse günlük, dediğim gibi bitki aldık. Pazar günü ise akşam Ahmet’lerle Humanity (Cultures, Civilizations and Ideas) çalıştık. Eh bu hafta bir quiz (yarın) ve bir de midterm var (cuma günü) bu dersten. Sözel bir ders olduğu için sanırım çok zorlanıyorum. Aslında hocanın ne dediğini takip edersen yapılmayacak ders değil ama bende bu uyuşukluk varken o biraz zor. Dönem başından beri sadece 1 Humanity dersi kaçırmışım ama, aferin bana. Dün gece de sitenin güncellemesi ile uğraştım. Siz her ne kadar farkedemeseniz de site yenilendi, Wordpress’in 2.5 sürümüne geçiş yaptık. Aklıma gelmedi değil aslında temayı da değiştirmek ama şimdilik bi kalsın diyorum.

Bugün Tarih dersinde 5 kişi sunum yapınca kafam bir milyon olmakta zorlanmadı. Öğle yemeğinin ardından İstatistik dersinde iyice uykum geldi. Baktım hoca habire bana soru sorup beni rahat bırakmıyor, kaçtım ikinci dersten Cabi ile kütüphanede temiz bir uyku çektik. (1.5 saat ) Şimdi de odadayım zaten. Yolda gelirken web sitemin (yani buranın) bir yıllık parasını da yatırdım, artık bir sene boyunca daha bu ev bizim

Bugün ayın 7’si. Ayın 19′unda ablamın, 25′inde de Hüseyin’in doğumgünü var. Ne alsam ne alsam diye çok düşünüyorum. Hüseyin’e her durumda bir hediye bulurum da, ablama alacağım hediyeyi iyi seçmem gerekli sanırım. İnşallah ayın 19′unun olduğu haftasonu da Ünye’de evde olacağım. Şöyle derslerin arasında bir kaçamak yapayım diyorum. Bu haftasonu da Blog Yazarları Toplantısı var. Orada da bir konuşma yapacağım Ona da bir ara yazı hazırlamak lazım.

Bu arada ben açım, gidip yemek yapayım. Benden bu günlük bu kadar günlük. Kendine iyi bak, hadi…

]]> http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/sevgili-gunluk-vol1/feed/ 5 http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/okul-hayati/sinav-yemek/ http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/okul-hayati/sinav-yemek/#comments Tue, 01 Apr 2008 17:16:03 +0000 sertalp bilal http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/okul-hayati/sinav-yemek/ Öğrenci kardeşlerim! Hepimiz biliriz ki yemek yemekle göbek arasında bir doğru orantı olduğu gibi, sınavlarımızla yemek yemek arasında da bir doğru orantı vardır, olmuştur, olmaya devam edecektir. Sınavlar başladı mı, her sınavdan bir önceki gece masa başından kalkmayan biz, sık sık ağzımıza bişeyler atarak, zaman kazanmaya, hem de açlığımızı bastırmaya çalışırız. İyi de ederiz, can boğazdan gelir…

Evet ilk vize (midterm) döneminin neredeyse sonuna geldik. Tarih, Optimizasyon, Ekonomi ve İstatistik sınavları bitti (çok şükür). Geriye 2 tane kaldı ama en yakını gelecek Cuma gününe zaten. İstatistik’ten 88, Optimizasyon’dan da 81 aldığım ilk açıklanan sınavlar. Diğerleri pek iyi geçmedi ama inşallah gelir iyi bir şeyler. Bu süre içinde yemeklerle zaten iyi olan aram da iyileşti.

Özellikle sınav dönemlerinde alışveriş için çarşıya çıkacak zaman olmadığından genelde internetten sipariş veriyoruz. Gerçekten çok rahat oluyor. Bu dönemin başından beri bu güzel uygulamayı keşfederek nakit ve vakit kazandırdığım için kendi kendimi kutluyorum. Ankara ve İstanbul’da oturan şanslı kardeşlerimiz buraya tıklayarak, üye olarak sipariş verdirtebilirler. Son verdiğimiz sipariş az önce geldiğinden dolayı bir şey geldi aklıma onu yazmak istedim aslında ama yazı uzadıkça uzadı. Son siparişte 400 gram yufka da aldık. Karar verdim, sigara böreği yapacağım! Hüseyin “rezil oluruz” dediği için az aldım ama azimliyim. Yapamazsak kaybedilecek çok bir şey yok ama yapabilirsek kazanacağımız çok şey var

Dersler de tüm yoğunluğu ile devam ediyor. Humanity dersinde hoca garip garip şeyler anlatıyordu, pek anlamadım (her zamanki gibi ) ama olsun. Bizim Humanity hocası İtalyan aslında (Constantino Constantini) , İngilizce konuşunca anlaması zor oluyor. İtalyanca anlatsa anlarım belki biraz :P  Ya bugün derste farkettim de ben bazı insanlara hakikaten sinir oluyorum. En son katil edecekler beni huleyn. Şöyle burnu havada olan insanların burunlarını alıp sürtesim geliyo. Neyse sinirlendim yine…

Bir dönem daha bitti, yine karnelerimize kavuştuk. Dönemin ortasından beridir aklımda bölüm değiştirmek vardı. Endüstri Mühendisliği’nden, ilgimi daha çok çektiğine inandığım Bilgisayar Mühendisliği’ne geçecektim, bunun için not ortalamam 3.50 veya üzeri olmalıydı… Bir dönem öylece bitti. Yaptığımız hatalarla, pişmanlıklarla artık geri dönüşü yok. 7 tane dersin 6 tanesinin notları açıklandı, diğerinin de eli kulağındadır. Olmadı, yapamadım. Nefesim ancak 3.40 ortalama tutturmaya yetti. 3.51 olan ortalamamı 0.11 puan düşürdüm, aslında bakıyordum da çalışmamış değilim. 7 dersin 4 tanesi A gelmiş. Bir tanesi B, bir tanesi B- ve bir tanesi de D. Şimdi beni daha sıkıntılı olacağını düşündüğüm bir 2,5 sene bekliyor.

Karnemizi de koyalım, belki de hediye alırsınız bana

Hayallerim belki de ilkbahar döneminin bitişine kaldı, bilinmez. Ama net olan şey en az bir dönem daha Endüstri Mühendisliği öğrencisi olacağımı gösteriyor. İkinci dönem herşeye yeni bir solukla başlamak için iyi bir fırsat olacak. 4 tane dersim A gelmişken, ikinci dönem bunların sayısını 5 ya da 6′ya çıkarabileceğime yürekten inanıyorum. Varsın bölümümü değiştiremeyeyim. Herşeyde bir hayır vardır, değil mi?

Dipnot: Resimde görünen kırmızı kısımlar henüz açıklanmadı ama öyle olacağını hesapladığım değerler.

Neyse efendim, bindik otobüse geldik. Yolculukta uyuyamadım ama ne hikmetse. Ben hep gece yolculuk yaparım. Aslında epey de güzel uyurum ama bu sefer nedense saat 4′e kadar uyuyamadım. 4′ten sonra biraz daldım galiba. Ama eve varınca çok uykum vardı, yattım, yatış o yatış. Çarşamba günü öğlene kadar uyuduk, sonra kalktık. Öğleden sonra da annem ve babamla birlikte çarşıya gittik, ben saçımı kestirdim. Uzun zamandır saçımı kestirmeyi düşünüyordum zaten, şimdi epey bi kısa kestirdim. Gözlükle ilgili sorunlar vardı, onları da hallettik şükür.

Bayram sabahı erkenden kalktık, önce sabah namazı, ardından bayram namazına. Bayram sabahları insan erken kalkınca kendini iyi hissediyor. Daha önceki bir yazımda bahsetmiştim bundan sanırım. Güzeldi, özeldi yine bu bayramın ilk sabahı. Kurban kesmeye gittik, kestik, geri geldik. Bol bol güldük, eğlendik. Tüm aile birlikte olmak gerçekten güzel. Genelde insan böyle şeylerin kıymetini kaybedince anlar ama elimden geldiğince değerini anlamaya ve öyle de yaşamaya çalışıyorum.

Radyodaki programda “bayramları çocuklarımıza anlatamadık, biz onlara % 50 aktardık, onlar çocuklarına % 25, onlar da çocuklarına % 12.5 aktardı, bayramların içi boşaldı” diyordu bir kadın. Düşündüm de aslında sadece bayram için değil, biz kültürümüzü de böyle yitiriyoruz. Hatta bence bu konu bayramdan da önemli. Neyse bakalım.

İkinci gün felan derken üçüncü gün de bitti. Artık haftasonuna geldik. Cumartesi, Pazar sonra okul. Ne zaman bitecek yahu bu dönem? Hemen cevabını da vereyim, 19 Ocak’ta bitiyormuş finaller. Sonra 4-5 gün daha bekleyeceğim bölüm değişikliği yapabilmek için. Umarım ortalamam 3,50 üzerinde gelir de beklediğime ve bu dönem uğraştığıma değer. Sabah 8.40 dersleri için alarm kurmalarımızın, lisedeyken araba bulamayınca yürüyerek çıktığımız yokuşların, geceleri üşüyerek ders çalışmalarımızın, her seferinde “bu defa adam gibi çalışmaya başlayacağım”ların umarım meyvesini görürüz. Umarım bu sıkıntılarımız bir değer bulur.

Hepinizin bayramını gönülden kutluyor, büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin de gözlerinden öpüyorum. Nice bayramlara!

7 ders alıyordum bu dönem ama bir tane dersten çekildim şimdi. Yani üniversitede bilinen adıyla “withdraw” ettim. Not ortalamamı etkilemeyecek bu ders ama gelecek dönem almam gerekiyor. Bir arkadaş da etti, onunla birlikte ikinci dönem alırız galiba. Dersin adı mı? “Cultures Civilizations and Ideas I” yani bizim tabirimizle “Humanity”… Yarın advisor’ıma da kağıdı imzalattığımda dersten çekilmiş olacağım. Hayırlısı olmuştur inşallah.

Bugün direksiyon dersim vardı. İlk direksiyon dersim olmasına karşın epey iyi geçti bence. Kalkmayı, durmayı, dönmeyi, basit motor problemlerinin nasıl halledileceğini öğrendim. Bir de U dönüşü yaptım hatta ama hiç sormayın tam anlamıyla rezil oldum . Şimdi efendim 6 tane kutucuk var bu aküde, 2′şer volttan toplam 12 volt enerji üretiyormuş. Akü oksitlenirse de sıcak su ile silmek, sıcak su yoksa zımparalamak gerekiyormuş. Hararet göstergesi yüksekte ise motora ılık su ilave etmek de gerekiyormuş. Arabaya binince de üç tane önemli nokta var: Koltuk ayarı, ayna ayarı ve tabii ki emniyet kemeri. Motoru açmadan göstergeleri de kontrol ediyoruz ki problem olmasın. Sonra arabayı çalıştırıyoruz. Debriyaja sonuna kadar basıyoruz ve gaz ile motor devrini 2000′e getiriyoruz. Sonra ayağımızı yavaşça çekiyoruz debriyajdan… Ve nihayet yoldayız Nasıl durulur anlatmayacam, yazının devamını okuyana kadar sürekli yolda kalın en iyisi :D

Hüseyin’le geçen gün konuşunca yeniden aklıma geldi bu arada, bir konu var ilerde uzun bir yazı yazarım ama şimdilik sadece anafikrini paylaşmak istiyorum. Bilim ve sanat bir arada olmadan bir toplumun ilerlemesi zor. O yüzden bilim ve sanatın aynı anda ilerlemesi lazım. Bakınız Avrupa’ya, Rönesans döneminde bilim ve sanat paralel büyümüştür. Belki de ülkemizin sorunu budur. Biz sanata ve sanatçıya gereken değer ve önemi vermiyoruz. Sanatçı demişken, gerçek sanatçıyı kastediyorum. Müzik kanallarında gördüğünüz, vücudu ile bir yere gelmeye çalışanları değil. Sağolsun medyamız pek bir değer veriyor zaten onlara… Onlar diyorum çünkü sanatçı değiller. Ne demişti Atatürk: “Biz hepimiz milletvekili olabiliriz, bakan olabiliriz, hatta cumhurbaşkanı olabiliriz; ama hiçbirimiz sanatkar olamayız.”

Her telden yazmak istedim, öyle yazdım, siz kusuruma bakmayın. Kafanız iyice karışmıştır ve bilirim, bu tip yazılara yorum yazmak da zordur. Elimden bu kadarı geldi… Gönlünüzce…

Sait Faik (Abasıyanık)’ın sanırım blogcuların hiç dilinden düşürmediği bir yazısı var. 1938 yılında pasaportuna yazılan “mesleksiz” ibaresinden dolayı çok kızmış ve şu satırları karalamıştır:

“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütücüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.”

Eskiden bir kez blog yazarlığını bırakmayı düşünmüştüm. Canım çok sıkılmıştı bazı şeylere. Bir hırs olarak görmüyordum ama insanın kendini böylesine ifade etmesini de açıklayamıyordum. Hâlâ, bana sorulan “neden blog tutuyorsun ki?” sorusuna net bir cevap verebilmiş değilim. Her ne kadar Özel Hayatın Gizliliği Prensibi’nin (ÖHGP ) bir savunucusu olsam da, yine de yazmadan edemiyorum. Yazmak zamanla yapmam gereken bir ödev gibi oldu. Her ne kadar son zamanlarda bilgisayar üzerine “ucuz” yazılar yazdıysam da beni tatmin eden yazı stili onlar değil.

İnsanın yaşamının her anında birşeyleri üretmesi güzel birşey. Yazı yazmanın üzerimde birçok olumlu etkisi olduğuna inanıyorum. Sevincimi, üzüntümü buraya aktarıyor, burada değerli insanların yorumlarını alıyorum. Bu inanın, beni çok ama çok mutlu ediyor. Bazen kelimeler kifayesiz kalıyor, derdimi anlatamıyorum.

Bugüne dönelim, Oper dersinin sınavı vardı. Sene başından beri ısınamamıştım, artık tamamen buz tuttum. 3 saatlik sınavda 1 saat oturmaya ancak dayandım. İşin aslı şu ki, insan yapmak istemediği şeyleri cidden yapamıyor. Hep derler ya başarmanın ilk şartı inanmak diye.. Doğru ama kısmen. İnanmak yeterli değil ama büyük bir yardımcı. Dersi başından beri sevmiyordum, hala da sevmiyorum.

Sınavın kötü geçmesine üzüldüm ama daha çok yaptığıma üzüldüm. Evimden buraya, derslerden kalmak için gelmedim. Üzerimdeki emeğin haddini hesabını tutamıyorum ama nedense ders çalışmada yetersiz kalıyorum. Ne kadar acı… Eğer üzerimdeki şu emeklerden dolayı hesaba çekilirsem inanın ne derim bilmiyorum. Annemin, babamın, ablamın hakkını neyle ödeyebilirim ki? Benden tek beklentileri okulumu tamamlayabilmem şu anda. Öyleyse açık sözlü olayım. Neden çalışamıyorum? Galiba yeteri kadar bu bilince hala kavuşamadığımdan. İç disiplin eksikliğinden ya da… Yani gelip başka biri bana bunu veremeyeceğine göre galiba yavaştan yavaştan şu ders çalışma disiplinimi rayına soksam iyi olacak.

Üzgün müyüm? Biraz. Umutsuz muyum? Henüz değil.

Sizi çok sıktıysam affola. Hayatınızın her gününün, size ayrı bir sevinç ve enerji vermesi dileğiyle…