Neyse boşverelim Manuf’u. Okul bitiyor. 30 Mayıs’ta artık hür ve özgür bir öğrenci olacağım. Aslında bir öğrenci hiçbir zaman özgür olmaz ama neyse. Artık 2.sınıf bitiyor. Şükür vallahi, öğrencilik hayatımın en zor yılı oldu. Buna çatlayana kadar ÖSS çalıştığımız Lise 3 de dahil. Projesiydi, ödeviydi, vizesiydi derken çok yoğun bir senenin bitimine sadece günler kaldı. Tabi o günler de öyle boş günler değil 8 günde tam 6 tane finalim var. 8 gün, 6 sınav, 1 öğrenci! İlk iş olarak Hüseyin’le Eskişehir’e gideceğim finaller bitince. 3-4 gün orada kaldıktan sonra belki Ankara’ya bir uğrayacağım. Nihai hedef tabii ki Ünye Annemi, babamı, evi, yatağımı, sevgili karanfilim Mahmut’u, balkonu, televizyonu ve elbette annemin yemeklerini çok özledim. 1 ay boyunca güzel bir tatilin ardından 1-30 Temmuz arası staj yapmak üzere Ankara’da olacağım. Ve Ağustos’ta tekrar eve dönüp 1 ay daha tatil yapacağım. Bu seneki tatil planım 1+1 şeklinde özetlenebilir Ve unutmadan (babama da mesajen söylüyorum) bu yaz bol bol arabayı kaçıracağım…

En sonunda “sophomore”den “junior”a geçiyoruz. Hiç bitecek gibi gelmeyen seneyi sonlandırdığıma inanın hiç de üzgün değilim Lisede ortaokulda insan üzülüyo biraz ama üniversitede inanın dua ediyor bittiğine senenin. Okulun bitmesinin en zor tarafı ise eşyaları taşımak. O kadar eşyayla nereye kadar gidebilirsem artık

3.sınıf için planları şimdiden yapmaya başladık Hüseyin’le. Tombul’un ölümünden sonra balık almam sanıyordum ama Hüseyin çok ısrar ediyor. Farklı bir tür balık besleyelim akvaryum boş boş durmasın diyor. Bu konuyu daha detaylıca bir düşünmek lazım… Bunun yanı sıra yine aynı yurtta kalacağız gelecek sene Hüseyin’le. Formlarımızı teslim ettik, her ne kadar ben kağıdımı teslim ederken elim titrese de Hüseyin’le aynı odada kalmayı kabul etmek zorunda kaldım Hüseyin hakkaten dağınık (kendine bak deme sakın döverim seni) biraz sorumsuz ama iyi bir oda arkadaşı. En azından fikirlerimiz epey birbirine benzediğinden hiç sıkıntımız yok. Bazen dövesim gelmiyor değil ama gücüm yetmiyo. Bu yaz biraz da kas çalışayım ben

2.Sınıfa dair aklımda kalanları bir özetleyeyim bakalım. Eylül ayında “bu dönem adam gibi çalışalım” diye Cabi’yle konuştuğumu hatırlıyorum. Sonra IE271 projesi için Sincan’a ilk gidişimizin 1.5 saat sürdüğünü. Probability dersinde hocaya “vallaha bugün quiz yok dediniz” diye yemin edip, bizi kurtarmıştı bir kız onu da hatırlıyorum. Ramazan ayında ODTÜ’de yaptığım iftarı zaten hiç unutmadım Sonra Aba Piknik’in Karanfil’deki büyük şubesinde Ahmet’lerle yaşadığımız ilginç olayı (garsonla tartışmıştık) da hatırlamaktayım. Sömestr’da Hüseyin’le puzzle yaptığımız günler de aklımda Eskişehir’deyken. Ne soğuk vardı bir ara Ankara’da yahu… Kaç kat giyiniyorduk öyle 1 hafta beklemiştim Sömestr’da bölüm değişikliği için ama maalesef not ortalamasını tutturamayıp Endüstri Mühendisliği limanına demir attık. Yine sömestrda Mahmut’u eve götürdüm annemin ellerine teslim ettim. Çok büyümüş kerata çok özledik Hüseyin’le onu. Unutmadan benim ehliyet sınavımla matematik sınavımın çakışması Ehliyet sınavına birkaç ay sonra girmem ve sınavdan da birkaç ay sonra gidip ehliyetimi almam… İlk dönemin hemen başında Mustafa Nakeeb’in kahkahaları unutulacak gibi değildi. Ve yine ilk dönemin sonunda bir gecede yazdığımız müthiş IE271 projesi raporu. Cıvatalar, sayılar, Cabi, Ahmet, process chart, flow bilmemne, chart churt İkinci dönem başında ekonomi dersi almaya karar vermemiz… Hep sıkıcı olmasını nasıl başardıklarını bilmediğim Manuf dersleri… Son derslerde sarhoş olduğunu düşündüğüm ekonomi hocası ve onun esprileri. İstatistik ve Tarih’de hocaların arada bir bana soru sormasından duyduğum büyük heyecan ve korku Cabi ile aylar aylar sonra ilk defa Milli Kütüphane’ye gitmemiz… Doğum günümden bir gün önce yediğim müthiş mantının tadı da damağımda hala. Sonra Tombul’un odaya gelmesi, hasta olması… Benim akvaryum arayışlarım, yem almalarım… Tombul’un vefatından sonra odaya lale aldığım günü de hatırlıyorum hala. Sonra ablamın hediyesi fritözün odaya girmesi ile odada patates kızartması fırtınası esmesi Manuf midtermi sonrası çimlere gidip kendi kendimi tartaklamam (nasıl yaptın demeyin hatırlamıyorum detayları ) Sonra birçok şirketten yağmur gibi yağan “Staja kabul edilmediniz” yazıları. Hatta cep telefonuma gönderen bile oldu (Mosch adlı şirket )

Vel hasılı kelam, bir sene acısı çok acı olarak, tatlısı da azcık tatlı olarak bitti.. Umarım daha güzel bir sene bizi bekliyordur. 30 Mayıs’ı iple çekiyorum!

Geçen gün Bauhaus’ta gezerken gözüme çarpan ve çok hoşuma giden bir çiçek aldık odaya. Cinsi “lale”. Bir saksıda üç tane lale. Henüz çiçeği yok ama yaprakları gayet iyi durumda. Erinmediğim bir vakit fotoğraflarını çekip burada da yayınlarım sanırım. Bu arada hala isim koymadık, isim koyması için Esra’yı beklemekteyiz. Gerçi ben “hale-jale-lale” koyalım diyorum ama önerim pek beğenilmedi. Saksıda bakması biraz zor oluyormuş bu bitkilerin. Toprağının sürekli nemli kalması gerekiyormuş, o yüzden her gün sulanması gerekiyor. Biz şikayetçi değiliz ama Zaten Mahmut‘a bakmaya başladıktan beridir bir tane daha bitki almak istiyorduk. Bu iş gerçekten de çok eğlenceli, çünkü tek yaptığımız su vermek. O bir şekilde büyüyor, çiçek açıyor, ışığa yöneliyor. Seviyorum çiçek bakmayı sanırım. Bu huyun bana annem ve babamdan geçmiş olma ihtimali yüksek. Bizim evin bir odası botanik bahçesidir, her ne kadar annem “misafir odası” dese de, bence o bitkiler pek misafir değil. (Ekleme: Lale yetiştirme ile alakalı olarak bu adresten bilgi alabilirsiniz.)

Neyse günlük, dediğim gibi bitki aldık. Pazar günü ise akşam Ahmet’lerle Humanity (Cultures, Civilizations and Ideas) çalıştık. Eh bu hafta bir quiz (yarın) ve bir de midterm var (cuma günü) bu dersten. Sözel bir ders olduğu için sanırım çok zorlanıyorum. Aslında hocanın ne dediğini takip edersen yapılmayacak ders değil ama bende bu uyuşukluk varken o biraz zor. Dönem başından beri sadece 1 Humanity dersi kaçırmışım ama, aferin bana. Dün gece de sitenin güncellemesi ile uğraştım. Siz her ne kadar farkedemeseniz de site yenilendi, WordPress’in 2.5 sürümüne geçiş yaptık. Aklıma gelmedi değil aslında temayı da değiştirmek ama şimdilik bi kalsın diyorum.

Bugün Tarih dersinde 5 kişi sunum yapınca kafam bir milyon olmakta zorlanmadı. Öğle yemeğinin ardından İstatistik dersinde iyice uykum geldi. Baktım hoca habire bana soru sorup beni rahat bırakmıyor, kaçtım ikinci dersten Cabi ile kütüphanede temiz bir uyku çektik. (1.5 saat ) Şimdi de odadayım zaten. Yolda gelirken web sitemin (yani buranın) bir yıllık parasını da yatırdım, artık bir sene boyunca daha bu ev bizim

Bugün ayın 7′si. Ayın 19′unda ablamın, 25′inde de Hüseyin’in doğumgünü var. Ne alsam ne alsam diye çok düşünüyorum. Hüseyin’e her durumda bir hediye bulurum da, ablama alacağım hediyeyi iyi seçmem gerekli sanırım. İnşallah ayın 19′unun olduğu haftasonu da Ünye’de evde olacağım. Şöyle derslerin arasında bir kaçamak yapayım diyorum. Bu haftasonu da Blog Yazarları Toplantısı var. Orada da bir konuşma yapacağım Ona da bir ara yazı hazırlamak lazım.

Bu arada ben açım, gidip yemek yapayım. Benden bu günlük bu kadar günlük. Kendine iyi bak, hadi…

]]> http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/sevgili-gunluk-vol1/feed/ 5 http://www.sertalpbilal.com/denemeler/insanlar-olaylar-ve-fikirler/ http://www.sertalpbilal.com/denemeler/insanlar-olaylar-ve-fikirler/#comments Sun, 16 Dec 2007 20:50:35 +0000 sertalp bilal http://www.sertalpbilal.com/denemeler/insanlar-olaylar-ve-fikirler/ Bugün sevgili Cabi ile birlikte Ümitköy’e doğru gezmeye gittik. Yolda, otobüsle giderken aklımıza bir kaç konu geldi ve birlikte fikir alışverişinde bulunduk. Daha önceden de söylemiştim, farketmese de bu blogun temelinde Cabi’nin değerli fikirleri vardır. Düşünmemi, olaylara farklı açılardan bakmamı sağlayan kişidir Cabi. Belki ilerde onun hakkında uzun bir yazı yazar, hakkını ödemede muvaffak olurum.

Konuştuğumuz konu, dünyada ilgilenmemiz gereken şeylerle ilgiliydi. Yani tanım olarak insana biraz ilginç geliyor aslında ama okuyunca mantık olarak çok zor bir konu olmadığını anlayacaksınız. Düşüncemiz şu; bir insan, diğer insanlar ve olaylar hakkında düşünmektense, fikirler hakkında düşünmelidir. Düşünce kapılarını zorlamalıdır.

İnsanlar, gelip geçer. Sizin, benim geldiğimiz, şu an yaşadığımız gerçeği gibi, bir gün öleceğimiz de bir gerçektir. Haliyle, insanların diğer insanlar hakkında konuşması, düşünmesi sadece günlük hayatta bir işe yarayacaktır. İnsanlar ölüyor ama çok azı hatırlanıyor. Nice başarılı insanlar vardır ki, ismi bir cadde adı olmaktan ötede değildir. Az birşey mi yapmıştır? Hayır, belki de dünyanın sayılı insanlarındandır. Ama insan fanidir. Ölüyor ve yaptıklarının bir kısmı da onunla ölüyor. Bir sanat eseri bırakmanın ölümsüzlük olduğuna dair bir düşünce var. Aslında bakarsanız, mantıklı gözükse bile bunda da mutlak manada bir ölüm var. Değerli olan o eser; yapan da değerli ama bakanların gözünde öyle değil. Belki de bana öyle geliyor.

Chuck Palahniuk’un bir kitabını bitirdim geçen gün; “Ninni”. Orada diyor ki “ne kadar fazla insan ölürse ölsün, her şey yine daha çok aynı kalıyor.” Çünkü dünyanın üzerinde fikirler hakim, insanlar değil. İnsanlar öldükçe, fikirlerin savunucuları yer değiştiriyor o kadar. Bir makam boşalıyor, başka biri geçiyor. Maksat, düşünce hep aynı kalıyor, hep aynı şekilde devam ediyor.

Hayatta yapmak istediğimizin ne olduğuna karar vermemiz gerekir. Tüm dünya için önemli biri mi olmaya çalışıyoruz? Yoksa sadece yaşayacak kadar para kazanıp huzur içinde ölmek mi? Yoksa çok daha farklı bir şey mi? Buna karar vermeden atacağınız her adım, sizi bir yola sürükleyecektir. Ve siz, o adımlar doğrultusunda yaşamaya başlarsınız.

Her halükarda yapılması gereken, fikirleri tartışmaktır. Gelin bir örnek seçelim ve bakalım. 1789 Fransız İhtilali’ni düşünelim. İnsan: II.Leopold ve XVI.Louis, Olay: İhtilal, Düşünce: Eşitlik, Milliyetçilik. İnsanları konuşmak gereksiz, neden, çünkü kral XVI.Louis değil de başka bir Louis olsa durum değişmeyecekti. Çünkü XVI.Louis, bir kral olarak vermek zorunda olduğu kararı vermiştir. Onun yerinde herhangi bir kral olsa da vereceği karar farklı olmayacaktı. Olay, yani ihtilal ise sadece düşüncelerin bir sonucudur. Bu fikirler böylesine yayılmasaydı, ihtilal gerçekleşmeyecekti. Olay sadece düşüncelerin somut bir hal almasından ibarettir. Üzerinde kafa yorulması gereken ise düşüncelerdir: “Eşitlik nedir? Ölçüsü ne olmalıdır? Milliyetçiliğin sınırı nedir? Nelere yol açabilir?” gibi sorular sorulmalı ona göre cevaplar alınmalıdır. Ancak bu soruları sormayı başarabilen insanlar ve milletler ilerleyebilir. Maksat, insanların düşünmesi sağlamaktır.

“Fransız İhtilali, birçok ülkede milliyetçilik duygusunun artmasına sebep olmuştur.” ifadesi bence yanlıştır. Buna yol açan ihtilal değil, ihtilalin arkasındaki fikirlerin dünyaya yayılmasıdır. İhtilal sadece bu fikirlerin yayılmasına hız katmıştır. Bu açıdan incelendiği zaman olaylar insanlara faydalı olacaktır.

Milliyetçiliğin ileri gidilmesi neler yol açar diye önceden konuşulmuş, düşünülmüş olsaydı belki de Hitler gibi bir vicdansız asla böylesine katliamlar yapamayacaktı. Dahası, Almanlar böylesine kullanılmayacaktı. Fikirler, işte insanları böylesine sürüklüyor. Belki de hayatında asla yapmayacağı, yapmaya bile kalkışamayacağı kötülükleri yapmaya sürüklemiştir.

Hayatta ne ile uğraşırsanız uğraşın, amacınızı ne olarak belirlerseniz belirleyin, fikirler hakkkında düşünün. Bu açılması zor olmayan ama size faydası dokunabilecek kapıyı ardına kadar açın.

Medeniyetin ilerlemesi ancak düşünmekle olur. Yazımı, tüm bu yukarıda okuduklarınızın temeli olan, Cabi’den bugün tekrar işittiğim sözle bitirmek isterim: “Küçük insanlar insanları, orta insanlar olayları, büyük insanlar ise fikirleri konuşurlar.”

Sağlıcakla…

#

Merak ve heyecanla beklediğimiz lineer sınavının bitmesi ile birlikte, üzerime tarifi mümkün olmayan bir ağırlık çöktü. Normalde kitap okumak, ders çalışmak, yani vaktimi güzel değerlendirmek istiyordum ama üzerime çöken bu duyguyu atamayarak uykuya boyun eğdim. Kaç haftadır uyku düzenim iyice rayından çıktı. Gerçi yazın evde de geç yatıyordum ama en azından bir düzenim vardı, gece 4′te yatıp 13′te kalkıyordum. Ama maalesef şimdi o ödevdi, bu sınavdı derken mahvoluyorum. İyiden iyiye karıştı her şey. Bi gün 19-23 arası uyuyorum, ertesi gün okuldan çıkınca seriliyorum, bazen gece 1-2 felan… Anlayacağınız iyice karışık bir durum. Uyuyan bir çocuk resmi koymam manidar olmuştur umarım. İşte aynen öyle uyumak istiyorum. Düzenli ve tatlı tatlı…

Emre’nin de yazısında bahsettiği gibi artık her bir tarafımız ders oldu. O sınavdı, bu quizdi, şu ödevdi derken iyice koptuk hayattan. Hüseyin her sabah açıp interneti gazete başlıklarını okumasa, ülkede ne oluyor onu bile bilmeyeceğiz. Hem Hüseyin’in hem de benim canım da iyice sıkıldı. Ama o başlattı.. Kaç gündür bir değişiklik istiyor. Eh, benim elimden gelen birşey yok ki, tatlı sözlerle de avunmuyor bu zibidi. Bugün o sınavdan sonra gezmeye gitti, bense odada öylece kaldım. Ne mi yaptım? Uyudum. Böyle saçma sapan saatlerde uyuyunca da kendime kızıyorum iyice.

Düzen istiyorum. Yatmadan önce dişimi fırçalamak, hergün aynı saatte yatmak, masayı hep toplu bulmak, her sabah kahvaltı yapmak istiyorum. Ya, anlayın halimizi. Kahvaltı yapmadan derse gittiğimiz gün sayısı o kadar fazla ki. Halbuki aç bir insanın kafası çok çalışmaz. Ben bunu bilir, bunu söylerim.

Neyse efendim, durumlar öyle işte. Bugün sınavdan çıkınca başka bir şey daha yaptım azıcık bisiklet sürdüm. Bilkent’in büyük otoparkının orada çok komik bir olaya denk geldik Cabi ile. İki kız (birisinin Jeep’i diğerinin Megané Coupe’u var) peşpeşe otoparka geldiler. Arkadaş olduklarını sonradan anladığımız kızlar arabalarını park etmeye çalışıyorlar. Normalde bir okulda pazar günü ne kadar araba olabilir ki parkta? Çok geniş bir alan var park için. Kızlar arabalarını yan yana parkettiler ama iki arabanın arasında yaklaşık 30 derece fark vardı. Biri sağa yatık, biri sola yatık parkettiler. O kadar komikti ki kendileri bile güldüler. Cabiyle ben de epey bir güldük, özellikle jeep’i olan kızın “ay bu kadar da yamuk parkedilmez ki” demesi duruma son noktayı koydu. Önceki bir hipotezimi şimdi teze dönüştürüyorum: “Bayan sürücülerin geri gitmek ve park etmekle alakalı ciddi sıkıntıları var, sürücü kurslarında buna yönelik fazla ders verilmeli.” Geçen günlerin birinde yolda yürüyorken, arabasını iki arabanın ortasına park etmeye çalışan bir ablamız da vardi ki tam seyirlik. Arabasını arkadaki arabaya öyle bir vurdu ki görmeliydiniz. Bunun nedeni de frenle gazı karıştırmış olması :D

Araba demişken, güzel bir haberim de var sizlere. Annemden gelen talimat sonrası artık ikinci el, güzel bir araba gözetler oldum. Valla şu Aralık’ta ehliyeti de alırsak yaşadık demektir. Eh bundan güzel haber olabilir mi?

Saat de 18′e yaklaşıyor, ben yemek için müsaadenizi isteyeyim. Size anlatacaklarım var daha ama burada bırakayım. Ben de uykudan başladım arabadan çıktım yahu. Öyle saçma bir yazı oldu idare edin artık

Hepinize huzur ve uyku dolu günler efendim.

Üstteki resmin kaynağı

Oldum olası kaçmışımdır alışverişten… Başıma neyin geleceğini bildiğim için galiba Gün boyu gezinmeler, fiyat beğenmemeler, renk seçememeler felan. Tüm mağaza dükkanlar dolaşılır, ondan sonra yine de birşey alınmaz, sadece yorgunluk yanınıza kâr alır, eğer alışverişe bir bayanla çıkmışsanız tabi. İşte ben bugüne kadar böyle düşünüyordum. Meğer erkeklerle çıkmakta da bir fark yokmuş

Şimdii baştan başlayalım, haftanın başından. Bu hafta genel olarak kötü geçti. 25 üzerinden 3 puan beklediğim İtalyanca Quiz’inin ardından Lineer sınavı da çok da iyi geçmedi. Eh, tüm hafta böyle olunca sınav sonrası hem dinlenmek (!) hem de hava almak amacı ile doğruca AnkaMall Migros’a gittik Hüseyin ve Cabi ile ilginç bir gün yaşadık. Zaten saat 10′dan 12′ye kadar sınavdaydık. Sonrasında çıktık yola. İlk başta yemek yedik, zaten üçümüz de sağlam yiyiciyizdir, özellikle Hüseyin. Yüksek bir yemek yeme kapasitesi var sevgili oda arkadaşımın. Duymasın kendisi

Neyse efendim, gittik oraya yemekten sonra kitapçıya saptı Hüseyinler. Ben o ara Collezione’a girdim ve birbirimizi kaybettik. Daha doğrusu ben onları kaybettim. Tüm gün onları aradım mağazada Neden telefonla aramadın diyeceksiniz, valla ben de bilmiyorum . Neyse, sonra AnkaMall çorba ben kaşık dolandım durdum. Kendime pantolon aldım onlar başka yerlerdeyken. Ben epey yoruldum ve en sonunda oturdum. Galiba tüm gün yaptığım en iyi işi yaptım ve onlarca sayfa kitap okudum. Okuduğum kitabın adı Olasılıksız bu arada ekleyeyim dedim.

Herşeye rağmen bu hafta net olarak iyiydi. Yani toplamda. Neyse, Hüseyin tutturdu Kurtlar Vadisi izleyecez diye, şimdilik bırakıyorum burada. Hepinize güzel günler diliyorum.