Eskiden bloglarda gördüğüm bir mim vardı, herkes kendi masaüstünün resmini çekip bloguna koyuyordu. Bu mim bana ulaşamadı, zaten ulaşsa da masaüstüm çok dağınık olduğu için o resmi hayatta koymazdım. Ben masaüstü resmini sık sık değiştirmeyi seven biriyim. Nasıl müzikler bana birşey hatırlatıyorsa, masaüstü resimlerim de birşeyler çağrıştırıyor. Bugünlerde masaüstümde kullandığım mükemmel bir resim var, bunu sizinle paylaşmak istedim. Bakalım siz beğenecek misiniz “Tavşanların Cenneti“ni? Resim hakkında fikir belirtmek, masal yazmak serbest

Gerçekten başarılı bir uygulama olmuş. Sizinle konuşmak isteyen kişi sizin e-mailinizi öğrenemiyor, kendi isterse hotmail hesabından, isterse de “ziyaretçi” olarak e-mail hesabını gizleyerek sizinle konuşabiliyor. Ayrıca msn’inize spam mesajların gelmesini önlemek amacı ile insan koruması bile yapılmış. Ben de siteme monte ettim. Belki anasayfaya da taşırım ama şimdilik bu aracı iletişim sayfasından görebilirsiniz. Eğer çevrimiçi değilsem ne yazık ki mesaj bırakamıyorsunuz.

Peki siz sayfanıza bunu nasıl koyacaksınız. Bunun için 2 küçük adım var. Öncelikle bir hotmail hesabınızın olması gerekiyor. MSN hesabınızı açıp bu adresteki linke gidin. Bu sayfada “Messenger Durumunuzu Web’de Göster” ayarınızı değiştireceksiniz. Kutunun içini işaretleyip yukarıdaki kaydet tuşuna basın. Daha sonra yan taraftaki “HTML Oluştur” kısmına tıklayın. Burada isterseniz sayfanızın içine direk koyabileceğiniz bir msn penceresi, isterseniz yeni bir sayfada açılan bir düğme seçebilirsiniz. Alt taraftan renk ve boyutu da isteğinize göre ayarlayın. En sonunda en altta çıkan kodu olduğu gibi kopyalayıp sayfanıza yapıştırın. İşte bu kadar

Aklınıza takılan soruları, ve yapamadığınız yerleri yorum yazarak sorabilirsiniz.

Bu yazı bu site üzerinde yazdığım 100. yazı. Nice yüzüncü yazılarda burada oluruz inşallah. Ayrıca 14 Nisan da blog tutmaya başlamamın yıldönümüydü. Bu akşam ablamın doğumgününü kutlayacağız. Bi de yarın akşam memlekete gidiyorum. Bu kadar haber şimdilik yeterli sanırım.

Valla hiç düşünmemiştim blogun neresini seviyorum diye. Öyle sorulunca şaşırdım. 3lf olsa “ben blog sevmem ki” der, sonra da neden blogunu “sevdiğini” uzun uzun anlatırdı. Hakikaten nedendir bilmem bir türlü tam mutlu olamıyorum şu blogda. Ya yazacak birşey bulmakta zorlanıyorum, ya da yazdığım yazı beni tam anlamıyla ifade etmiyor (suçu da yazıya attım, sanki yazan başka biri yahu). Ama ille de cevap vermek gerekirse sağ tarafta bulunan küçük balıkcığı seviyorum. Biraz da Tombul’u hatırlatıyor sanırım bana.. Neyse bakalım…

Bugün şöyle bir blog alemini dolaştım da, bazı insanlar çok kapalı yazılar yazıyorlar. Anlamak için alim ya da takipçi olmak gerekiyor. Acaba diyorum, benim yazdıklarım da dışarıdan bakanlar için öyle mi görünüyor? Neyse bakalım, en heyecanlı yere geldik tekrar, ben kimi mimliyorum? Bu sefer kimseyi…

17 Mart’ta Türkiye’nin en geniş blog sitesi olan “Blograzzi“de Günün Blogu seçilmemde emeği geçen (başta ben ), puan veren ve yorum yazan herkese teşekkür ediyorum. Bunun da ötesinde blogumu zenginleştiren siz değerli ziyaretçilerime de teşekkür ediyorum. Sonuç olarak bol bol teşekkür ediyorum. Yorumlarınızdan mahrum bırakmayınız beni

Sait Faik (Abasıyanık)’ın sanırım blogcuların hiç dilinden düşürmediği bir yazısı var. 1938 yılında pasaportuna yazılan “mesleksiz” ibaresinden dolayı çok kızmış ve şu satırları karalamıştır:

“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da bir hırstan başka ne idi? Burada namuslu insanlar arasında sakin ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütücüye, kalem kağıt aldım. Oturdum. Adanın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.”

Eskiden bir kez blog yazarlığını bırakmayı düşünmüştüm. Canım çok sıkılmıştı bazı şeylere. Bir hırs olarak görmüyordum ama insanın kendini böylesine ifade etmesini de açıklayamıyordum. Hâlâ, bana sorulan “neden blog tutuyorsun ki?” sorusuna net bir cevap verebilmiş değilim. Her ne kadar Özel Hayatın Gizliliği Prensibi’nin (ÖHGP ) bir savunucusu olsam da, yine de yazmadan edemiyorum. Yazmak zamanla yapmam gereken bir ödev gibi oldu. Her ne kadar son zamanlarda bilgisayar üzerine “ucuz” yazılar yazdıysam da beni tatmin eden yazı stili onlar değil.

İnsanın yaşamının her anında birşeyleri üretmesi güzel birşey. Yazı yazmanın üzerimde birçok olumlu etkisi olduğuna inanıyorum. Sevincimi, üzüntümü buraya aktarıyor, burada değerli insanların yorumlarını alıyorum. Bu inanın, beni çok ama çok mutlu ediyor. Bazen kelimeler kifayesiz kalıyor, derdimi anlatamıyorum.

Bugüne dönelim, Oper dersinin sınavı vardı. Sene başından beri ısınamamıştım, artık tamamen buz tuttum. 3 saatlik sınavda 1 saat oturmaya ancak dayandım. İşin aslı şu ki, insan yapmak istemediği şeyleri cidden yapamıyor. Hep derler ya başarmanın ilk şartı inanmak diye.. Doğru ama kısmen. İnanmak yeterli değil ama büyük bir yardımcı. Dersi başından beri sevmiyordum, hala da sevmiyorum.

Sınavın kötü geçmesine üzüldüm ama daha çok yaptığıma üzüldüm. Evimden buraya, derslerden kalmak için gelmedim. Üzerimdeki emeğin haddini hesabını tutamıyorum ama nedense ders çalışmada yetersiz kalıyorum. Ne kadar acı… Eğer üzerimdeki şu emeklerden dolayı hesaba çekilirsem inanın ne derim bilmiyorum. Annemin, babamın, ablamın hakkını neyle ödeyebilirim ki? Benden tek beklentileri okulumu tamamlayabilmem şu anda. Öyleyse açık sözlü olayım. Neden çalışamıyorum? Galiba yeteri kadar bu bilince hala kavuşamadığımdan. İç disiplin eksikliğinden ya da… Yani gelip başka biri bana bunu veremeyeceğine göre galiba yavaştan yavaştan şu ders çalışma disiplinimi rayına soksam iyi olacak.

Üzgün müyüm? Biraz. Umutsuz muyum? Henüz değil.

Sizi çok sıktıysam affola. Hayatınızın her gününün, size ayrı bir sevinç ve enerji vermesi dileğiyle…

Sevgili Hüseyin’in önerisiyle karar verdim bir İngilizce blog açmaya. Bugün gerekli çalışmaları yapmaya vaktim oldu ve en sonunda ilk yazımızla birlikte “Sertalp Bilal in English”i açtık Hepimize hayırlı uğurlu olsun. İşte yeni sitemiz: http://weblog.sertalpbilal.com

Genel olarak burada yazdığım yazılardan oluşacak oradaki yazılar. Farklı bir içerik eklemeyi düşünmüyorum. Bu blogu açmanın hem ingilizce seviyeme katkısı olacağını düşünüyorum hem de yeni insanlarla tanışmama fırsat sağlayacağını. Bakalım ne kadar idare edebileceğiz. Şu açıdan bakıldığında yazıları (özellikle denemeleri) İngilizce’ye çevirmek çok zor geliyor ama belli olmaz, bir bakarsınız çok güzel olur . Neden olmasın di mi?

Nedense bugün pek birşey yazasım yok, burada bırakayım… Bana kızmayın bu kısacık yazı için, hepinize iyi günler dilerim..

Eh malum kiradaydık, kendi evimize çıkalım diye çıktık buraya. Dayadık, döşedik, boyası, badanasını da hallettik. Sonra hep birlikte kolileri çıkarttık. Ne güzel oldu deyip biraz dinleneyim dedim ama nedense çok büyük geldi ev birden bire. O küçücük minicik yerde daha mı mutluydum acaba dedim içimden. Bambaşka bir alemmiş bu blog alemi. Bir sürü yere kayıt felan olduk (Blograzzi, Technoratti vs.) Gerçekten bunlara gerek var mıydı acaba diye düşünüyorum şimdi. Önemli olan çok insana ulaşmak değil, az ama öz insana ulaşabilmek. Blog yolculuğumda çok değerli insanlarla tanıştım, bir kısmı ile arkadaş oldum, bir kısmının sevimli kardeşi. Bundan sonra da yol uzun görünüyor.

Geçen gün Yeldeğirmenlerine Karşı blogunun yazarı Nihat Abi ile konuşurken konusu açıldı. Aslında bir blog yazarı bir kaygı duymadan yazdığı zaman rahat olabilir. İnsanların okuduğunu örnek aldığını düşünürse bir kaygı taşımaya başlar ve bu kaygı zamanla insanı boğar. Bu yüzden blogunu geçici bir süre kapatmış birini tanıyorum hatta. Bu gerçekten insanı rahatsız edebilecek bir durum. Buradaki yazılarımda da biraz rahatlamaya gideceğimi umuyorum. Bu zamana kadar zaten hiçbir yazımı birisi okusun diye yazmadım, ki bu doğallığı kaybettirir. Doğallığını, içtenliğini kaybetmiş bir yazarın işi hakikaten zordur. İçimden ne gelirse yazmıyorum ama istediğim şeyleri içimden geldiği gibi yazıyorum.

Neyse efendim ev büyük felan dedik ya onun hakkında birşey diyecektim. Blogumun bu uzun macerasında bana yardımcı olmayı kabul eden iki arkadaşım var. Birisi Serkan Kılıç. Diğeri Nevrim (Merve Abla). Onlar da artık buranın yazarları. İkisine de hoşgeldiniz diyorum. Farkettiyseniz artık yazıların başında “Yazan: sertalpbilal” yazıyor. Bunu ekledim çünkü artık orada diğer isimleri de görebilirsiniz. Blogumda başka birinin yazı yazması fikri nedense çok hoşuma gidiyor. Umarım çok bekletmezler bizi.

Siteye sık sık uğruyorsanız günden güne olan değişiklikleri görüyorsunuzdur. Her gün bir şeyler eklemeye çalışıyorum siteye. Bu hem yazı olarak, hem de eklentiler olarak. Daha dün son yorumlar kutusunu düzenledim. Sürekli olarak bağlantı eklemekteyim zaten. Yazı geldiğinde haberdar olmak isterseniz diye sağ tarafa da Yeni Yazı Haberdar Olma Şeysi koyduk. Gördüğünüz gibi eşyaları yerleştirmekle uğraşıyoruz hâlâ.

İftara da 1 saat gibi bir süre kaldı, acıktım iyice. Ben burada bırakayım yazıyı, kızmazsınız heralde di mi?