Kariyer Fuarı: Sanıyorum ki üniversite hayatımda içi dolu birşey zannedip halbuki tamamiyle fasa fiso çıkan organizasyonların başında kariyer fuarları geliyor. Fasa fiso diyorum başka da birşey demiyorum. Sadece eşantiyon toplamaya gidiyoruz fuara. Neden mi? Bir başvuru bile almıyorlar. Neymiş efendim internet sitelerinde varmış da felan da fişman. O zaman ne diye geliyorsunuz, sitenizde olmayan birşey mi var sanki? Bilgi almak için güzel bir yer olabilir ama niyetiniz iş veya staj başvurusu ise bence yanlış yerdesiniz. Şu sözümün altını çiziniz: “Kariyer fuarına CV’lerle gideceğinize, büyükçe bir poşetle gidin.”

Tylol Hot: Sevgili Novartis’in sahibi olduğu, aklı başında tüm TC vatandaşlarının en azından bir kere ismini duymuş olduğu, tozdan ilaç. Efendim ben her zaman yedekte tutarım bu tylol’lardan. Sayım yaptım sanırım 6 tane felan var şu an elimde. Şu küçük hastalığım sırasında da bir tane içtim. Gerçekten iyi geliyor mu gelmiyor mu bilemeyeceğim, ama psikolojik olarak bir rahatlama sağlıyor şöyle ki: “-Annecim, hasta oldum  -Doktora gitmedin mi yavrum daha?  -Yok anne gitmedim ama Tylol Hot içtim ” deyip mesele atlatılabilinir, belki aferin bile alınabilinir.

San Francisco: Hayalimdeki şehir (bkz. yukarıdaki fotoğraf). Ah ulan, birisi elimizden tutsa da bizi şu şehirde bir üniversiteye öğrenci yapsa. Kardeşim İstanbul gibi görünmüyor mu buradan şimdi şu şehir. Bu kadar yıl denizsiz memlekette üniversite okuduktan sonra, artık denizi olan bir yerde eğitim kariyerime devam etmek istiyorum. Olmuşken de güzelinden olsun be, daha kaç yıl okuyabileceğiz sanki, bırakın da iki sene tadını çıkartalım. Aslında SF olması da önemli değil, yurtdışı havasını alabileceğimiz bir ülke olsun, deniz kenarında olsun tamam. Barcelona da olur, Miami de olur hatta Sicilya Mafyası bursuyla Palermo’da bile okurum. Yok mudur sesimi duyan bir eğitim gönüllüsü

Post-It: Aslında şu sarı yapraklı yapışkan şeyleri seviyorum. Ama sevmediğim bir yönleri var, yapışkanını çok kalitesiz yapıyorlar. İlerde çalışmaya başladığımda masamı bu kağıtlarla dolduracağımı düşünüyorum. Aslında iyi yapışsalar şimdi de kullanmak isterim ama bizim çalışma masasının tahtasını tutmuyorlar. Buradan post-it yapımcılarına sesleniyorum; kalitesiz uhu kullanmayın, 404 kullanın! Biz de post-it kullanalım di mi? Bi de delikanlı post-it dediğin sarı renk olur.

Neyse, şimdilik bizim cepheden bu kadar. İyi haftalar efendim.

Gece 02.00′de Bilkent’ten ayrıldık. Bilkent’te epey kar yağdığı için yola çıkarken epey tedirgindik ama şehire indiğimizde kar olmadığını görmek içimizi rahatlattı. Otobüsümüz epeyce güzeldi, yani rahattı. Bölümden arkadaşım Ahmet’le birlikte oturduk, bir süre sohbet muhabbet ettik. Sonra o hangi ara bilemeyeceğim ama bir anda uyudu. Otobüste bir arkadaş daha vardı (Atıf) biz de onunla gece 05.30′a kadar muhabbet ettik. Derslerden, okuldan, hocalardan derken saati farketmemişiz. Saati görünce hemen uyuyalım dedik, ve gözlerimi boğazdan geçerken açtım tam. Sabah sabah o manzarayı görmek nasıl güzel göründü gözüme bilemezsiniz. Çok kısa bir süre sonra da Sütlüce’deki genel merkez binasına ulaştık. Tabaklara konulmuş birkaç kuru pasta ve biraz börek ve çayla birlikte kahvaltı yaptık. Tabi geç yattığım için benim kafa bir milyon. İlk üç konferansta uyumamak için kendimi zor tuttum. Bize şirkette yer alan departmanları tanıttılar. Oldukça hoş ve bilgilendirici bir muhabbet oldu. Bu sene aldığım birkaç dersle çok alakalı olan bölümler hakkında sorular sordum, cidden tatmin edici cevaplar alabildim. Arçelik bir kurum olarak gerçekten başarılı bir grafik çiziyor. Hedefleri Beko’yu 2010 yılında birim satış olarak dünyadaki ilk 10 üreticiden biri yapmak olan kurumun bu hedefine epey yaklaştığını, hatta geçeceğini öğrendik. Hem de bu kriz ortamına rağmen. Cidden şaşırdım diyebilirim.

Öğle yemeği, yine konferans ve bir de küçük yarışmadan sonra Rahmi Koç Müzesi’ne gittik. Ahmet’in dehşete düştüğü bu müze gerçekten hayran olunası bir yer. Otomobiller, bilgisayarlar, trenler, şunlar bunlar derken tüm o bilgi patlaması karşısında beynim iflas etti ve ben de öylesine dinledim rehberi Herşey bir yana, minyatür oda sergisi adında geçici bir sergi vardı ki, akıllara zarar. O nasıl bir sanattır öyle. 20 adet minyatür oda halen müzede sergileniyor. 15 Mart’ta kalkacakmış. İstanbul’lu arkadaşlara bu fırsatı kaçırmadan orayı bir görmelerini öneriyorum.

Biraz rötarlı da olsa Taksim’e bırakıldık, ve çoook eski bir ilkokul arkadaşım olan Zehra tarafından karşılandık. (İlkokul arkadaşım olup eski olmayan yok ama olsun). Yıllardır görüşmüyorduk gerçi ama Zehra epey iyi karşıladı beni Hemen tanıdı mesela. Demek pek değişmemişim. Zehra’nın yaptığı plan çerçevesinde yemek yedik, çay içtik, karşıya geçtik, vapurda üst kata oturup donduk, üsküdarda sahilden yürüyüp bi daha donduk, taksimde bi kere daha Kendimize sıcak bir yer bulmak için o cafeden o cafeye gidince geceyi müthiş bir çay performansıyla tamamladık. Saymadım ama epey bir çay içtim, rekorlarımı kırdım. Gece 02:30′da kalkacak otobüs için başımda bekledi sağolsun Ben onca yılın ardından pek konuşacak birşey bulamayız diye düşünüyordum ama epeyce konuştu. Hep böyleymiş öyle dedi. Bu kadar konuşkan olduğunu hatırlamıyordum gerçi. Benim için iyi oldu aslında çünkü konuşmaya pek mecalim yoktu. Önceki gece az uyuduğum ve gün boyu konferansa katıldığım için uyku epey bastırmıştı. Dediklerine “evet, öyle, bilmem” gibi cevaplar vermem bile yeterli oldu İstanbul gerçekten de güzel bir yer, önceden hakkını yemişim, hakkını teslim ettim dün. Biraz daha vaktim olsa, gezsem daha güzel olurdu sanırım, ama şöyle bir parça tatmak da bence yeterli oldu. Gözümüzde (ve kirli havasıyla burunlarımızda ) hoş bir tat bıraktı.

Geri dönüş yolculuğu da 02.30′daydı. İstanbul’dan çıkmamız da 03.10′u buldu. Birkaç şeye canım sıkkın olduğu için muavin koltuğuna oturup 05.30′a kadar orada oturdum. Biraz sohbet ettik şoförle ama en önemlisi ben “yol izledim.” Bu kadar hoşuma gideceğini bilmiyordum ama karanlığın içinde iki farla yol aça aça gitmek çok farklıydı. Bir yandan müzik dinledim, bir yandan da düşünüp durdum. Aklımdaki iki ucu açık kalmış meseleleri aldım düğümledim. Yol çizgilerini seyrettim. Karşıdan gelen arabaların farlarına bakıp gözümü aldırdım. Güzel bir dönüş oldu benim için. Kocaeli’den geçerken gecenin o saatinde çıkan onca dumana hayran oldum. Hiç İstanbul yolculuklarımda oradan uyanık geçememiştim, bu sefer görmüş oldum. ED’nin memleketini ve özellikle fabrikaları çok beğendim. Bir Endüstri Mühendisi adayı olarak bunları sevmem normal ve uygun sanırım Saat altı gibi uyuyan turuncu balığınız gözünü bilkent’te epeyce yağmış bir kar kütlesi ile açtı. Gözleri kamaştı.

Hayata devam ediyor olmak gerçekten güzel. Yolda kenara çarpıp, uçurumdan yuvarlanmaktan kurtulmuş bir tanker gördük. Acaba dedim patlar mı ki… Hayatta o kadar dert arasında savrulsak da yaşamak yine de güzel, yol çizgilerini izlemek o kadar hoş. Hayattaki yüksek beklentilerimi, kendimi yıpratmak için değil, güzel yaşamak için kullanabileceğimi düşündüm. Bazen bazı meselelere gereksiz yere takılıyoruz. Bazen kendimizi bir hiç gibi gördüğümüz oluyor. Ama hayat ne çok karışık ne çok basit. Hayat tam olarak sizin nasıl yaşadığınıza bağlı. Hayatı ister karışık yaparsınız ister basit. Meseleleri öyle görebilmek lazım. Amerikalıların dedikleri gibi “take it easy dude…”

Virgül: Çok güzel bir gezi oldu, çok iyi vakit geçirdim, süper bir değişiklik oldu. Çay içmek bünyeme zarar verse de, İstanbul’da bir arkadaş görmek beni çok mutlu etti.

Nokta: İlla bir sonuç çıkarmak zorunda gibi hissettim kendimi. Size hep (şu yukarıda yaptığım gibi) işte hayat şöyledir böyledir diyorum ama asıl kendime söylüyorum, düşüncelerimi unutmamak için. Ama illa bir nokta cümlesi gerekirse derim ki; “yâri İstanbul olanın, görmez gözü başka şeyi”

Sağlıcakla kalınız efendim.

Bu sabah uyandığımda boğazım ağrıyordu ve öğlen olmasına rağmen ağrı hala geçmedi. Hasta oluyorum sanırım. Yani şu başlangıç evresinde toparladım toparladım, yoksa durum kritik. Tatil bu kadar güzel giderken hasta olursam içine limon sıkmış olurum. Limon dedim de aklıma geldi, bugün işkembe çorbası içtim iyi gelir diye. Seveniniz var mı bilmiyorum ama iyice sevmeye başladım şu çorbayı. Sarımsak ve limon sıkınca ayrı bir tatlı ve hastalığa karşı iyi oluyor. Ümidim onda, yoksa kesin hasta olurum

Notlarımız da açıklandı bu arada, bu dönemki aldığım 7 dersin 5′inin notu çok iyi, bir tanesi orta ve bir tanesi çok kötü geldi. Genel olarak iyi Allah’a şükürler olsun. O kadar gayretimiz sonucu güzel bir karşılık almak sevindirici oldu. Kötü gelen dersimle alaklı bir uyarı da yapayım. Bilkentli sayısal bölümlerdeki biyoloji almayı düşünen arkadaşlar; birçok kişi size Cengiz Yakıcıer hocadan almanızı nasihat edecek. Ben de tavsiyeye uydum, aldım, siz almayın. Bize çok rahat iyi bir not getirirsiniz demişlerdi, sınavlara da çalıştık girdik, ama ilginç şekilde C+ geldi. Üniversitede aldığım en düşük 2.not oldu bu. Hoca kendi kendine rekor kırdı. İşin dahası, hiçbir sınavımızı da okumadı bize. Sınavlara girdik çıktık, sonra transkriptte notu gördük. İşin açıkçası keşke başkasının sözüyle iş yapmasaydım diyorum. Tüm dönemki ortalama yükseltme gayretlerimi suya düşürdü bu not, hem de bana kalırsa haksız bir şekilde. Meseleyi çok da dillendirmek istemiyorum, ama biyoloji alacaksanız 2 defa düşünün. Fen Seçmelisi olarak bir matematik dersi belki daha iyi olabilir. “Bu hoca iyi” dedikleri her hocadan düşük not aldım. Kötü olanlardan kaçın, ama iyi denilenlerin peşinden gitmeyin. 3.sınıf tecrübesi oldu bu da.

Yine Şeref Öğrencisi olduk bu dönem. Yüksek Şeref olamadık Hayırlısı olsun. Gelecek dönem bir nebze daha fazla çalışmak gerek sanırım. Final dönemi iyi çalışmasaydım bu dönem çuvallayabilirdik, Allah’a şükür bir gaz geldi de uyumadan çalışabildim. Darısı sınavları devam eden gençlerin başına. Hadi bakalım, gidin ders çalışın siz de, bi de bana geçmiş olsun demeyi unutmayın…

Eveeet çocuklar, bir final döneminin daha sonuna gelmiş bulunmaktayım. Önceki zamanlarda ne hissediyordum hatırlamıyorum ama kendimi çok çok iyi hissediyorum. Neydi o öyle, 7 final, 2 proje gösterimi, 1 ödevi tam 10 günde yaptık. Birçok öğrenci yurdun muhtelif yerlerinde bunun gibi, belki bundan daha zor programlara sahipler ama inanın bu tempo benim tüm enerjimi bitirdi. Finallere iyi başladım, ortaya doğru batırıyorum derken, son bir kuvvetle toparlamayı başardım.

Bu dönem aldığım 2 tane bilgisayar mühendisliği (CS) dersi epey iyi geçti. Onun dışında aldığım üç bölüm dersinin 1 tanesi çok fena patladı (stokastik). Aslında sene başında en rahat yapabileceğim dersin bu olduğunu düşünüyordum. Finallere çalışırken bir konu açılmıştı daha önce bir final yüzünden ağlayıp ağlamadığımızla alakalı. Orada aklıma geldi, ikinci sınıfın ikinci dönemindeyken manufacturing adlı dersin vizesi epey kötü geçmişti, sınavdan çıkınca geniş bir çimenlik alana gidip (bilkenti bilenler için, MSSF-Merkez Kampüs arasındaki yer) biraz ağlamıştım sanırım. Yok canım, öyle çok fazla da değil, birazcık Epeyce kızmıştım kendime. Adam gibi derslere gitme, çalışmayı (her zamanki gibi) son geceye bırak, sonra sınav kötü geçince üzül. Çok kötü olmuştum o gün. İşte bu stokastik sınavı da ondan sonra en kötü geçen sınavım oldu sanırım. Bu sınavdan sonra da epey sinirlendim kendime.

Optimization sınavı öncesi sadece 2 saat, production sınavı öncesi hiç uyumayarak yeni rekorlara imza attık Ahmet’le. Final dönemi boyunca Ahmet’le birlikte çalıştık ve benim için epey verimli oldu. Ahmet’lerin evini kendi evim gibi kullandım tabi bu arada. İnsanın yerini değiştirmesi çalışması açısından güzel birşey(miş). Tebdil-i mekanda ferahlık varmış hakikaten.

Acısı ve tatlısıyla bir final dönemi daha geride kaldı Allah’a şükürler olsun. Bu arada bir süredir ticaretle ilgileniyordum, biriktirdiklerimle kendime bir T-Mobile G1 aldım Bu dönemdeki benim açımdan güzel olan nadir şeylerden birisi bu sanırım. Android isimli açık kaynaklı bir işletim sistemi var ve tatil boyunca telefona program yazmayı düşünüyorum. İşte benden şimdilik bu kadar. Yarın eve döneceğim, ama bir yazı yazmayı da ihmal etmem. Sağlıcakla.

Resim: #

Bu aralar tavuk gibi erken yatıp erken kalkıyorum. Dünkü ödevim saat 2′de bitti ama normalde saat 23 veya gece 12 olmadan yatakta oluyorum. Haliyle sabahları da 8 bilemedin 9′da uyanıyorum. Halimden şikayetçi miyim peki? Elbette hayır Yıllardan beri ilk defa bu kadar düzenli uyuyorum. Keyfim de yerinde o yüzden.

Bugün bir ödev, bir de quizim vardı. Quiz’im C++ dersindendi. Allah’a şükür güzel geçti. İlk defa böyle ilginç bir quiz yaşadım bu arada. İlk ders asistanımız bir tekrar yaptı. Tekrarda kullandığı soruların neredeyse aynısını onbeş dakika sonra quizde sordu. Erken uyandığıma şükredeyim ki, 8.40′da olmasına rağmen ilk derse gitmeyi başarmışım Bu senenin ilk quizini de böyle güzel bir şekilde atlattık. Bunun dışında bir de ödev vardı ki sormayın. Saatler sürdü yapmam. Genelde geçen seneki bilgilerimizi sormuşlar sorularda. Öğrenci milleti iyi bilir ki, bir yıl önceki bilgiler hatırlamak çok zordur Hatta bırakın bir seneyi, bir dönem önceki öğrendiklerini hatırlayan nadirdir. Peki nedir sorun? Sanki konferans veriyorum ya soruya bak. Sorun eğitim sistemi diyesim geliyor ama demiyorum Mutluyum valla son gece sınava çalışıp iyi notlar alabildiğim için. Zaten bizim okul ödev, proje yönünden Türkiye’de en fazla öğrenciye yüklenen okuldur (sanırım). Neyse bakalım.

Geçen gün yurtdışından alacağım bir şey vardı. Dolar üzerinden alıyorum ürünleri ve bildiğiniz üzere dolar tırmanışa geçti  Ben de işlem yaptığım gün doları 1.40 liradan almak zorunda kaldım. Merkez Bankası’na sesleniyorum; etmeyin eylemeyin. Durdurun şu dolardaki yükselişi. Küçük yatırımcılarla birlikte biz de batıyoruz yahu. (Ekonomi muhabbeti mi yapacaz demişti bir arkadaş. Ben ilkokulda ve ortaokuldayken gazetelere neden ekonomi sayfası koyduklarını merak ederdim ve kızardım. Keşke daha fazla Galatasaray resmi koysalar ya diye düşünürdüm. Hey gidi günler)…

Neyse madem konu değişti, bir daha değiştireyim. Son zamanlarda sürekli Power Turk FM’i dinliyoruz Hüseyin’le odada. (Not: Biz sürekli internetten radyo dinleriz akşamları.) Enteresandır ki, müzik zevklerimiz epey birbirine benziyor. Geçen gün bir şarkı dinledik ve gülmekten çatladık. “Ceketimi alıp gidecem diyorum inanmıyorlar” felan geçiyor şarkıda, adını bilmiyorum ama sahiden gülmekten bir hâl olduk. Nasıl müthiş bir şarkı bu yaa Yalnız son zamanlarda çok boş şarkılar da çıkmıyor değil.

Bu sıralar favori şarkımız, Hadise’nin “Hadi Deli Oğlan”ı. O çıktı mı oynuyoruz valla Hepinize güzel günler

Dipnot: Bi de Gökhan Özen’in güzel bir şarkısı var ama o şarkı yürek dağlıyor yaa…

Daha dip not: Bi de boş duran akvaryumumuza iki tane plati balığı ve bir tane vatoz balığı almak istiyoruz. Akvaryumdan anlayanlar varsa yardımcı olurlarsa sevinirim

Evet, eve geri geldik. 9 günlük tatilimize başladık. Ablamla birlikte, arabayla döndük eve. Yola gece çıktık, sabah varıp annemlere süpriz yaptık Evde olmak güzel, insana rahatlık veriyor.  Annemi, babamı, evi ve Karadeniz’i görebilmek de güzel. Ama her zamanki gibi öyle yatarak geçireceğimiz bir tatil değil bu da. Bu sefer de dönüş için 10 sayfalık bir staj raporu hazırlamam gerekiyor. Önceden hazırlığını yaptığım için çok uğraşmayacağım (inşallah) ama yine de insanın gözünde büyüyor.

Bugün güzel bir haber daha aldım. Ayın 1′inde bir navigasyon cihazı siparişi vermiştim (yurtdışından). Dün İstanbul’a ulaşmıştı ve gümrükten sorun çıkmadan geçmişti, şimdi de Ordu’ya doğru kargolamışlar. Gerçekten de çok heyecanlıyım, bunun yanında bir şeyi daha ekleyeceğim. Kargo DHL ile dünyanın öbür ucundan yollandı. 25 Eylül’de yola çıkan kargo, 26 Eylül’de Almanya’ya, 27 Eylül’de Belçika’ya ve dün İstanbul’a ulaştı. Bir durum için DHL’ye mail attım ve pazar günü olmasına rağmen ışık hızında bir cevap aldım. Karşılık maillerimiz sonucu sorunu çözdük. Gerçekten de DHL’yi çok takdir ettim. Benimle ilgilenen kişi gerçekten de elinden geleni yaptı. Kendilerine de bir teşekkür maili gönderdim zaten. Epey bir zamandır ileride bir kargo şirketinde görev yapmak istiyordum, DHL’yi de hemen listenin üst sıralarına yazıverdim.

Bunu yazınca aklıma başka bir şey daha geldi. Biliyorsunuz, ben Endüstri Mühendisliği’nde okuyorum. Bizim bölümümüz epeyce geniş bir çalışma sahasına sahip. Düzenlenecek konferanslar için bize çalışmayı düşündüğümüz sektörleri (3 adet) sordular. 9-10 adet şık vardı sanırım, ben Üretim-Lojistik-Tedarik Zinciri sektörlerini işaretledim. Kağıdı verince farkettim de gerçekten de okulun neredeyse sonuna geldik. 3.sınıf olduk, sadece 2 sene kaldı. Her zaman olduğu gibi bu sene de hızlı geçecek sanırım ve kendimi bir anda dördüncü sınıf olarak bulacağım. Bakalım o zaman ne yapacağız…

Yine aklıma gelmişken ekleyeyim, bizim bölüm bu sene ABET akreditasyonu aldı. Yani 6 yıl süreyle, bölüm mezunları Profesyonel Mühendis lisansı gibi birşey alacakmış. Yani alacakmışız. Bu lisans sayesinde ABD’de mühendis olarak çalışma fırsatımız olacakmış. Zaten bu lisans ABD üniversitelerinin mühendislik bölümünün akreditasyonu oluyor, yani Amerikan mühendisi gibi olacakmışız. İşimize yarayacak mı bilemiyorum ama bizim bölümü sevince boğdu bu haber Hürriyet’te de yer almış, bakmak isterseniz linki burada. İşte şimdilik de benden bu kadar, herkese şimdiden iyi bayramlar, bugün iftarda Ramazan’ı yolcu etmeyi unutmayın

Bal-Tereyağı: Ramazan ramazan bahsetmek istemiyorum aslında acıkırsınız diye ama söylemeden de duramıyorum. Biz lisedeyken (ben yatılı öğrenciydim not edeyim) bize kahvaltıda sık sık yağ ve bal verirlerdi. İlk başta alışamamıştım ben bu duruma, sadece balı yiyordum. Sonra arkadaşlarımın bal ve yağı karıştırdığını görünce bende ampuller yandı tabi Bir kahvaltıda en sevdiğim şeylerden biri artık tereyağı ve bal karıştırmak. Normalde sadece bal yiyen bir insan çok az yediği zaman kesiliyor, daha yiyemiyor. Ama yağ, balı öyle hafifletip güzelleştiriyor ki, yeme de yanında yat Bu efsane kombinasyonu kim bulduysa alnından öpmek lazım. Dün akşam Hüseyin’le yaptık aynı karışımı, tabak tabak yedik.

Ring: Bilkent’te geç farkettiğim, ama değerini hızlı anladığım taşıt servisi. Üniversite etrafında fır fır dönen küçük minübüsler var. Bunlar üniversitenin ücretsiz arabaları. Sürekli aynı yol üzerinde turladıklarından olsa gerek adlarına “ring” deniyor. (Ring; halka, daire anlamına geliyor.) Yurtta kalan bir öğrenci, saat buçuk olduğunda ringe binip, istediği fakültedeki 40 geçe dersine çok rahat yetişebiliyor. Gerçi ben bisiklet kullanıyordum üniversitede ama, dün acı bir şekilde zinciri kırıldı bisikletimin. (Hayır, kilolu olduğumdan kırılmadı!!) Rİng’leri benle tanıştıran Hüseyin de tam bir ring manyağı. Kaç dakika olursa olsun gelmesini bekliyor. Tabi bu ring işi, bizim fazla kilocuklarımız için pek de iyi olmadı işin açıkçası

Şom ağız: Biraz önce yaptığım şey Yağmur yağsa felan dedim ve daha yazı bitmeden şakır şukur yağmur yağmaya başladı. Umarım dışarıda birileri yoktur şu yağmur altında…

Hepinize tatlı ve güzel bayramlar diliyorum şimdiden. Bizim üniversite hafta içini tamamen tatil ettiğinden 9 gün tatil yapacağım. Gerçi staj raporu yazarken nası bi tatil olacak bilemiyorum ama…

Sorularınız “balık sen onu biliyoruz da, papatya kim” şeklindeydi. Aslında siz bilmeseniz de ablam, annem bu sorunun cevabını biliyorlar Zaten az çok benim için ne anlam ifade ettiği ipuçlarından belli oluyor (missing iyi yakalamıştı ipuçlarını) zaten bu kadarı da size yeter. Hayatımda, hayatımı değerli kılan birinin var olduğunu bilseniz umarım sorularınızın cevabını almış olursunuz. Gerçi bu yeni birşey değil, ama sizin öğrenmeniz geç oldu sanırım biraz. Zaten özel hayatın gizliliği diye birşey var kardeşim, bu konuda sorduğunuz diğer sorulara cevap vermeyeceğim. 1-2-3 Tıp!

Son günlerde avatarımı bana benzeten ve beğenen arkadaşlar oldular. Şu yukarıdaki resim de işte o avatar. Bu resmin, papatyacık tarafından gönderildiğinin altını çizer, ters yorum yapacak olan arkadaşların alnını karışlayacağımı da ayrıca not ederim

Bugün Bilkent’te Trafik Oryantasyonuna katıldık. Bizi sınav yaptılar üniversiteye arabayla girebilmeye izin almamız için. Enteresan sorular yok muydu, vardı. Biraz zorlandım, inşallah geçeriz şu sınavı. Eğer başıma gelmeyecekse size birşey anlatayım. Ya da neyse anlatmayayım, geç oldu. Sonra anlatırım yorumlarda. Efendim sohbetinize doyum olmuyor ama bugünlük bu kadar olsun. Selametle