Gece 02.00′de Bilkent’ten ayrıldık. Bilkent’te epey kar yağdığı için yola çıkarken epey tedirgindik ama şehire indiğimizde kar olmadığını görmek içimizi rahatlattı. Otobüsümüz epeyce güzeldi, yani rahattı. Bölümden arkadaşım Ahmet’le birlikte oturduk, bir süre sohbet muhabbet ettik. Sonra o hangi ara bilemeyeceğim ama bir anda uyudu. Otobüste bir arkadaş daha vardı (Atıf) biz de onunla gece 05.30′a kadar muhabbet ettik. Derslerden, okuldan, hocalardan derken saati farketmemişiz. Saati görünce hemen uyuyalım dedik, ve gözlerimi boğazdan geçerken açtım tam. Sabah sabah o manzarayı görmek nasıl güzel göründü gözüme bilemezsiniz. Çok kısa bir süre sonra da Sütlüce’deki genel merkez binasına ulaştık. Tabaklara konulmuş birkaç kuru pasta ve biraz börek ve çayla birlikte kahvaltı yaptık. Tabi geç yattığım için benim kafa bir milyon. İlk üç konferansta uyumamak için kendimi zor tuttum. Bize şirkette yer alan departmanları tanıttılar. Oldukça hoş ve bilgilendirici bir muhabbet oldu. Bu sene aldığım birkaç dersle çok alakalı olan bölümler hakkında sorular sordum, cidden tatmin edici cevaplar alabildim. Arçelik bir kurum olarak gerçekten başarılı bir grafik çiziyor. Hedefleri Beko’yu 2010 yılında birim satış olarak dünyadaki ilk 10 üreticiden biri yapmak olan kurumun bu hedefine epey yaklaştığını, hatta geçeceğini öğrendik. Hem de bu kriz ortamına rağmen. Cidden şaşırdım diyebilirim.

Öğle yemeği, yine konferans ve bir de küçük yarışmadan sonra Rahmi Koç Müzesi’ne gittik. Ahmet’in dehşete düştüğü bu müze gerçekten hayran olunası bir yer. Otomobiller, bilgisayarlar, trenler, şunlar bunlar derken tüm o bilgi patlaması karşısında beynim iflas etti ve ben de öylesine dinledim rehberi Herşey bir yana, minyatür oda sergisi adında geçici bir sergi vardı ki, akıllara zarar. O nasıl bir sanattır öyle. 20 adet minyatür oda halen müzede sergileniyor. 15 Mart’ta kalkacakmış. İstanbul’lu arkadaşlara bu fırsatı kaçırmadan orayı bir görmelerini öneriyorum.

Biraz rötarlı da olsa Taksim’e bırakıldık, ve çoook eski bir ilkokul arkadaşım olan Zehra tarafından karşılandık. (İlkokul arkadaşım olup eski olmayan yok ama olsun). Yıllardır görüşmüyorduk gerçi ama Zehra epey iyi karşıladı beni Hemen tanıdı mesela. Demek pek değişmemişim. Zehra’nın yaptığı plan çerçevesinde yemek yedik, çay içtik, karşıya geçtik, vapurda üst kata oturup donduk, üsküdarda sahilden yürüyüp bi daha donduk, taksimde bi kere daha Kendimize sıcak bir yer bulmak için o cafeden o cafeye gidince geceyi müthiş bir çay performansıyla tamamladık. Saymadım ama epey bir çay içtim, rekorlarımı kırdım. Gece 02:30′da kalkacak otobüs için başımda bekledi sağolsun Ben onca yılın ardından pek konuşacak birşey bulamayız diye düşünüyordum ama epeyce konuştu. Hep böyleymiş öyle dedi. Bu kadar konuşkan olduğunu hatırlamıyordum gerçi. Benim için iyi oldu aslında çünkü konuşmaya pek mecalim yoktu. Önceki gece az uyuduğum ve gün boyu konferansa katıldığım için uyku epey bastırmıştı. Dediklerine “evet, öyle, bilmem” gibi cevaplar vermem bile yeterli oldu İstanbul gerçekten de güzel bir yer, önceden hakkını yemişim, hakkını teslim ettim dün. Biraz daha vaktim olsa, gezsem daha güzel olurdu sanırım, ama şöyle bir parça tatmak da bence yeterli oldu. Gözümüzde (ve kirli havasıyla burunlarımızda ) hoş bir tat bıraktı.

Geri dönüş yolculuğu da 02.30′daydı. İstanbul’dan çıkmamız da 03.10′u buldu. Birkaç şeye canım sıkkın olduğu için muavin koltuğuna oturup 05.30′a kadar orada oturdum. Biraz sohbet ettik şoförle ama en önemlisi ben “yol izledim.” Bu kadar hoşuma gideceğini bilmiyordum ama karanlığın içinde iki farla yol aça aça gitmek çok farklıydı. Bir yandan müzik dinledim, bir yandan da düşünüp durdum. Aklımdaki iki ucu açık kalmış meseleleri aldım düğümledim. Yol çizgilerini seyrettim. Karşıdan gelen arabaların farlarına bakıp gözümü aldırdım. Güzel bir dönüş oldu benim için. Kocaeli’den geçerken gecenin o saatinde çıkan onca dumana hayran oldum. Hiç İstanbul yolculuklarımda oradan uyanık geçememiştim, bu sefer görmüş oldum. ED’nin memleketini ve özellikle fabrikaları çok beğendim. Bir Endüstri Mühendisi adayı olarak bunları sevmem normal ve uygun sanırım Saat altı gibi uyuyan turuncu balığınız gözünü bilkent’te epeyce yağmış bir kar kütlesi ile açtı. Gözleri kamaştı.

Hayata devam ediyor olmak gerçekten güzel. Yolda kenara çarpıp, uçurumdan yuvarlanmaktan kurtulmuş bir tanker gördük. Acaba dedim patlar mı ki… Hayatta o kadar dert arasında savrulsak da yaşamak yine de güzel, yol çizgilerini izlemek o kadar hoş. Hayattaki yüksek beklentilerimi, kendimi yıpratmak için değil, güzel yaşamak için kullanabileceğimi düşündüm. Bazen bazı meselelere gereksiz yere takılıyoruz. Bazen kendimizi bir hiç gibi gördüğümüz oluyor. Ama hayat ne çok karışık ne çok basit. Hayat tam olarak sizin nasıl yaşadığınıza bağlı. Hayatı ister karışık yaparsınız ister basit. Meseleleri öyle görebilmek lazım. Amerikalıların dedikleri gibi “take it easy dude…”

Virgül: Çok güzel bir gezi oldu, çok iyi vakit geçirdim, süper bir değişiklik oldu. Çay içmek bünyeme zarar verse de, İstanbul’da bir arkadaş görmek beni çok mutlu etti.

Nokta: İlla bir sonuç çıkarmak zorunda gibi hissettim kendimi. Size hep (şu yukarıda yaptığım gibi) işte hayat şöyledir böyledir diyorum ama asıl kendime söylüyorum, düşüncelerimi unutmamak için. Ama illa bir nokta cümlesi gerekirse derim ki; “yâri İstanbul olanın, görmez gözü başka şeyi”

Sağlıcakla kalınız efendim.

Resim: #