Gece 02.00′de Bilkent’ten ayrıldık. Bilkent’te epey kar yağdığı için yola çıkarken epey tedirgindik ama şehire indiğimizde kar olmadığını görmek içimizi rahatlattı. Otobüsümüz epeyce güzeldi, yani rahattı. Bölümden arkadaşım Ahmet’le birlikte oturduk, bir süre sohbet muhabbet ettik. Sonra o hangi ara bilemeyeceğim ama bir anda uyudu. Otobüste bir arkadaş daha vardı (Atıf) biz de onunla gece 05.30′a kadar muhabbet ettik. Derslerden, okuldan, hocalardan derken saati farketmemişiz. Saati görünce hemen uyuyalım dedik, ve gözlerimi boğazdan geçerken açtım tam. Sabah sabah o manzarayı görmek nasıl güzel göründü gözüme bilemezsiniz. Çok kısa bir süre sonra da Sütlüce’deki genel merkez binasına ulaştık. Tabaklara konulmuş birkaç kuru pasta ve biraz börek ve çayla birlikte kahvaltı yaptık. Tabi geç yattığım için benim kafa bir milyon. İlk üç konferansta uyumamak için kendimi zor tuttum. Bize şirkette yer alan departmanları tanıttılar. Oldukça hoş ve bilgilendirici bir muhabbet oldu. Bu sene aldığım birkaç dersle çok alakalı olan bölümler hakkında sorular sordum, cidden tatmin edici cevaplar alabildim. Arçelik bir kurum olarak gerçekten başarılı bir grafik çiziyor. Hedefleri Beko’yu 2010 yılında birim satış olarak dünyadaki ilk 10 üreticiden biri yapmak olan kurumun bu hedefine epey yaklaştığını, hatta geçeceğini öğrendik. Hem de bu kriz ortamına rağmen. Cidden şaşırdım diyebilirim.

Öğle yemeği, yine konferans ve bir de küçük yarışmadan sonra Rahmi Koç Müzesi’ne gittik. Ahmet’in dehşete düştüğü bu müze gerçekten hayran olunası bir yer. Otomobiller, bilgisayarlar, trenler, şunlar bunlar derken tüm o bilgi patlaması karşısında beynim iflas etti ve ben de öylesine dinledim rehberi Herşey bir yana, minyatür oda sergisi adında geçici bir sergi vardı ki, akıllara zarar. O nasıl bir sanattır öyle. 20 adet minyatür oda halen müzede sergileniyor. 15 Mart’ta kalkacakmış. İstanbul’lu arkadaşlara bu fırsatı kaçırmadan orayı bir görmelerini öneriyorum.

Biraz rötarlı da olsa Taksim’e bırakıldık, ve çoook eski bir ilkokul arkadaşım olan Zehra tarafından karşılandık. (İlkokul arkadaşım olup eski olmayan yok ama olsun). Yıllardır görüşmüyorduk gerçi ama Zehra epey iyi karşıladı beni Hemen tanıdı mesela. Demek pek değişmemişim. Zehra’nın yaptığı plan çerçevesinde yemek yedik, çay içtik, karşıya geçtik, vapurda üst kata oturup donduk, üsküdarda sahilden yürüyüp bi daha donduk, taksimde bi kere daha Kendimize sıcak bir yer bulmak için o cafeden o cafeye gidince geceyi müthiş bir çay performansıyla tamamladık. Saymadım ama epey bir çay içtim, rekorlarımı kırdım. Gece 02:30′da kalkacak otobüs için başımda bekledi sağolsun Ben onca yılın ardından pek konuşacak birşey bulamayız diye düşünüyordum ama epeyce konuştu. Hep böyleymiş öyle dedi. Bu kadar konuşkan olduğunu hatırlamıyordum gerçi. Benim için iyi oldu aslında çünkü konuşmaya pek mecalim yoktu. Önceki gece az uyuduğum ve gün boyu konferansa katıldığım için uyku epey bastırmıştı. Dediklerine “evet, öyle, bilmem” gibi cevaplar vermem bile yeterli oldu İstanbul gerçekten de güzel bir yer, önceden hakkını yemişim, hakkını teslim ettim dün. Biraz daha vaktim olsa, gezsem daha güzel olurdu sanırım, ama şöyle bir parça tatmak da bence yeterli oldu. Gözümüzde (ve kirli havasıyla burunlarımızda ) hoş bir tat bıraktı.

Geri dönüş yolculuğu da 02.30′daydı. İstanbul’dan çıkmamız da 03.10′u buldu. Birkaç şeye canım sıkkın olduğu için muavin koltuğuna oturup 05.30′a kadar orada oturdum. Biraz sohbet ettik şoförle ama en önemlisi ben “yol izledim.” Bu kadar hoşuma gideceğini bilmiyordum ama karanlığın içinde iki farla yol aça aça gitmek çok farklıydı. Bir yandan müzik dinledim, bir yandan da düşünüp durdum. Aklımdaki iki ucu açık kalmış meseleleri aldım düğümledim. Yol çizgilerini seyrettim. Karşıdan gelen arabaların farlarına bakıp gözümü aldırdım. Güzel bir dönüş oldu benim için. Kocaeli’den geçerken gecenin o saatinde çıkan onca dumana hayran oldum. Hiç İstanbul yolculuklarımda oradan uyanık geçememiştim, bu sefer görmüş oldum. ED’nin memleketini ve özellikle fabrikaları çok beğendim. Bir Endüstri Mühendisi adayı olarak bunları sevmem normal ve uygun sanırım Saat altı gibi uyuyan turuncu balığınız gözünü bilkent’te epeyce yağmış bir kar kütlesi ile açtı. Gözleri kamaştı.

Hayata devam ediyor olmak gerçekten güzel. Yolda kenara çarpıp, uçurumdan yuvarlanmaktan kurtulmuş bir tanker gördük. Acaba dedim patlar mı ki… Hayatta o kadar dert arasında savrulsak da yaşamak yine de güzel, yol çizgilerini izlemek o kadar hoş. Hayattaki yüksek beklentilerimi, kendimi yıpratmak için değil, güzel yaşamak için kullanabileceğimi düşündüm. Bazen bazı meselelere gereksiz yere takılıyoruz. Bazen kendimizi bir hiç gibi gördüğümüz oluyor. Ama hayat ne çok karışık ne çok basit. Hayat tam olarak sizin nasıl yaşadığınıza bağlı. Hayatı ister karışık yaparsınız ister basit. Meseleleri öyle görebilmek lazım. Amerikalıların dedikleri gibi “take it easy dude…”

Virgül: Çok güzel bir gezi oldu, çok iyi vakit geçirdim, süper bir değişiklik oldu. Çay içmek bünyeme zarar verse de, İstanbul’da bir arkadaş görmek beni çok mutlu etti.

Nokta: İlla bir sonuç çıkarmak zorunda gibi hissettim kendimi. Size hep (şu yukarıda yaptığım gibi) işte hayat şöyledir böyledir diyorum ama asıl kendime söylüyorum, düşüncelerimi unutmamak için. Ama illa bir nokta cümlesi gerekirse derim ki; “yâri İstanbul olanın, görmez gözü başka şeyi”

Sağlıcakla kalınız efendim.

Üniversitemi çok sevdiğimi ara ara belirtiyorum sanırım. İnanın, tekrar ÖSS’ye girip yeterli puanım olsa yine Bilkent’i tercih ederdim. Bugün üniversitemizin kıymetini ders kayıtlarında bir kez daha anladık. Çoğu üniversitede dersi başka bir hocadan alabilmek için sayısız imza peşinde koşup, geçerli bir mazaret sunmanız gerekiyor. Biz ise STARS adı verilen bir sistem sayesinde, internete bağlı herhangi bir bilgisayardan istediğimiz hocayı onay gerekmeksizin seçebiliyor, programımızı el verdiği ölçüde kendimiz ayarlıyoruz. Basit bir tabirle ister sabahçı, ister öğlenci oluyoruz.

Bu dönem 3 adet bölüm dersinin yanı sıra Biyoloji, bir adet Genel Mühendislik Dersi ve iki tane de Bilgiayar Mühendisliği dersi alacağım (inşallah). Hallolmayan sadece bir dersim kaldı o da Pazartesi günü belli olacak. Ders yüküm biraz ağır mı oldu acaba diye düşünüyorum ama bir ders sadece konferanslardan oluşuyormuş. Yani adam gibi uğraşacağımız 6 tane ders olacak. İkinci sınıfın ilk dönemi yaşadığım tecrübe bir dönemde 7 ve daha üzeri dersle uğraşmanın ne kadar acı olduğunu göstermişti

Neyse, lafı uzatmayalım. Derslerimize kayıtlarımızı hemen hemen hallettik gibi. Üç senedir almak isteyip de alamadığımız, değiştirmek isteyip de değiştiremediğimiz bir tek ders olmadı. O yüzden üniversiteye ve bilgisayar merkezi çalışanlarına teşekkürü bir borç bilirim. Pazartesi günü ders başı yapıyoruz inşallah. Siz de dualarınızı eksik etmeyin Yeniden Ankara’da ve Bilkent’te olmak güzel. Hepinize güzel bir haftasonu diliyorum efendim.

O zaman şöyle düşünürsünüz: “He he he, ben yedim doydum bunlar daha yeni başlıyo.. Ne güzel yahu “  Tabi bi yandan da insanın uykusu gelmiş oluyo o arada. Gerçekten erken iftar yapmak güzel ama tabii sizin de aklınıza geldiği gibi erken sahur yapmak kötü Gerçi gecenin bi vaktinde insan saatin kaç olduğuna aldırmıyor.

Ramazan doludizgin gidiyor efendim. Ramazan’ın ilk cumasını ve beşinci gününü de geride bırakıyoruz. Liseden iki tane arkadaşım bizdeydi dün gece. Çok hoş vakit geçirdik beraber. Güzel bir iftar ve sahur yaptık, gece boyunca Cem Yılmaz esprilerini anıp kahkahalar attık

Yarın Ankara’ya dönüyorum (dönüyoruz) Yani bugün evdeki son gecem. Bu sene epey bir vakit geçirdim evde, güzel de oldu. Şunun şurasında ne kaldı üniversiteyi bitirmemize. Belki üniversite, askerlik derken böyle ailece bir arada olmak çok daha az nasip olacak. O yüzden güzel oldu gerçekten de evde bu kadar zaman geçirdiğim. Annem ve babam da Ankara’ya gelecekler ama hemen dönecekler. Onların Ankara’ya gelme sebebi, arabayla döneceğimiz için yanımızda olmaları. Bir arabamın olmasını gerçekten de istiyordum ve sonunda bu sene babamlara yeni bir araba alınca, eski araba da ablamla bizim oldu

Şimdilik bizden bu kadar efendim. Ankara’ya taşınma işlemleri dolayısıyla birkaç gün yazı yazamama ihtimalim çok yüksek. Siz de Arşiv’deki okumadığınız yazıları okuyun, beni unutmayın Sağlıcakla.

Resmin alındığı adres: http://flickr.com/photos/zencefil/2814361417/

Ekleme (20.09.2008): Google’dan insanlar “İstanbul İçin İftar Vakti” yazıp bu yazıya gelmeye başladılar. Aradığınız şey eğer İstanbul İmsakiyesi ise, sizi daha fazla yormamak için linkini veriyorum. Buraya tıklayın.

Ziyaretçi bir sitenin gerçekten kanı gibi. Okuyan, yorum yapan olmayınca boş boş bağırmaktan bir farkı yok gibi geliyor. Yorum yapılmadığı zaman da okunduğunu anlayamıyorum :D  Acaba yorum yerindeki sorulardan mı korkuyorsunuz öyle “İsim, Mail, FBI Kod Numaran, Anne Kızlık Soyadı” felan :) Aslında çok da kompleks bir yorum yazma yeri yok ama içinizden gelmiyo sanırım. Neyse, sizden yeni sezonda bol bol yorum bekliyoruz. Buralar kımıl kımıl olsun

İlkokuldayken sınıflarımızda uzuuuuuun bir mevsim tablosu olurdu. Sonbahar (sarı renkte), Kış (beyaz renkte), İlkbahar (yeşil renkte), Yaz (rengini unuttum ama kırmızıdır sanırım ) yazardı kocaman kocaman. Ben de tarihleri hep bu pano (tablo mu demiştim, neyse) üzerinde canlandırırım. Yani Ocak ayı mesela bir yılın ortalarında gibi geliyor bana. Şimdi Ağustos bitince sanki panonun en başına dönüyoruz yani Bir nevi yeni sezonu açıyoruz bu sayede. O yüzden bu yazıyı siz bu sezonun (2007-2008 sezonu diyelim) kapanış yazısı olarak kabul edebilirsiniz.

Bu sezona çok hızlı başlamıştık. 1 Ekim’de açtık bu siteyi, taşınırken yanımızda olanlar hatırlar belki :)  Her gün yazı yazıyorduk, sonraları hızımızdan çok şey kaybettik. Şimdi yeni sezona hızlı bir başlangıç yapmamız olası.

Peki neler oluyor hayatta, efendim son yazıda size küçük bir anket yaptırmak istemiştim. Çok yorum gelmedi ama yorumlayanlara teşekkürlerimi sunuyorum. Bugün Ordu’daydık, sonunda arabamıza kavuştuk. Siyah Renk, Dizel, 1.3 90 Beygir biiiiiiir Fiat Linea aldık :D  Vallahi gözüm kaldı arabada :) Böylece eski arabamız olan ’99 Megané da ablamla bana kaldı. Yeni sezona dört tekerlek üzerinde giriyoruz yani oleeeey :D Evde büyük bir coşku hakim (ya da bana öyle geliyor). Ben çok sevinçliyim valla. Araba gerçekten çok güzel (nazar değmesin). Ben daha çok anlatırım onu, şimdilik geçelim bu konuyu.

Eylül’ün gelmesi demek okulların da açılması demek. Eh az kaldı Ankara’ya dönüşümüze de. Zor bir seneye benziyor diyorlar bakacağız artık. Bu yıl tatil gerçekten çok hoş geçti. Hem de 1 ay staj yapmamıza rağmen. Epeyce de oyun oynamışım bu arada onu farkettim Commandos: Behind Enemy Lines oyununda (ki epey eski bir oyun bu, bilgisayar yenilerini kaldırmıyor napalım) 16.seviyeye gelmişim

Neyse ya muhabbet dağılmadan yeni sezon için ipuçları vereyim. Yeni sezonda Sözlük adında bir kategori geliyor. Nedir sözlük? Sözlük, bazı kelimelerin, söz ve söz grupcuklarının benim hayatımdaki karşılıklarını yazacağım yazılardan oluşacak. Muhtemelen her yazıda 3-5 kelime yazıp, muhtemelen kısa tanımlamalarını not alacağım. Bu uygulama aslında kendi resmimi çekmek gibi birşey. İlerde bakıp “vay beah” demek için güzel bir uygulama olacağını düşünüyorum. Ayrıca yeni sezonda çok muhtemel bir şablon değişikliği olacak. E yeni sezonda yeni temaya geçmek gerek. Mavi mavi canım sıkıldı. Turuncu veya Beyaz bir şablon sizleri bekliyor. Yeni şablonla beraber sitenin sağı solu da düzene girecek sanırım. Ve yine yeni sezonda bir değişiklik dahaaa :D Farkettim ki tek başıma sitede konuşmak burayı epey soğuk yapıyor. Bazı yazılarda konuk yazarlar olacak Yazdığım yorumları önce onlara yorumlatacak, sonra onlara cevaplarımla birlikte yayına vereceğim. Konuk yazar bulamadığımız vakit internette konu ile yazılmış yazıları tarayıp onları ekleyeceğim.

Bakalım yeni sezon değişiklikleri ne kadar can getirecek buraya :)  Hep birlikte göreceğiz. Hadi bakalım, sağlıcakla, yeni sezona hazırlayın kendinizi

Araba konusu açılmışken söylemekte fayda var, annemler Ağustos sonuna doğru kendilerine bir araba alacaklar (inşallah ) Böylelikle bizim araba da bana kalacak. Gerçi babam arabayı bana çoktan sattı ama neyse Keyifli iş cidden otomobil kullanmak.

Aklıma gelmişken yıllardır aklımı kurcalayan bir sorunu sizinle paylaşmak isterim. Bu Wireless ve Bluetooth teknolojilerini göreniniz vardır. Yani kablosuz iletişim. Bir alıcı ve bir de vericiden oluşan şu sistemlerde veri nereden aktarılıyor, orası bir muallak. Bir tanıdığım “nasıl yani, bu wireless internette, internet sitesi benim içimden mi geçip giriyor bu bilgisayara” demişti Cidden insan şaşırıyor, yanlış hatırlamıyorsam kablosuz şarj cihazları da çıkmış. Artık elektrik de içimizden geçiyor demek ki Bu teknolojinin başındaki adam seslenmek isteriz: “Bırak şöyle garip işleri. Bu işler bize gelmez. Adam gibi yap halattan kabloyu, biz onu bağlayalım. Öyle kablosuzluk, estetiklik bize göre değil. İçimden değil, kablodan geçsin geçecek olan.”

Bu aralar Hong Kong’a çok işim düşüyor. Bazı lazım olan şeyler vardı, uygun fiyata oradan alıyorum. Eve de habire kargo gelip duruyor haliyle. Yalnız birşey farkettim, şu Hong Kong’luların ingilizcesi pek de iyi değil Bir şey soruyorum, adam alakasız bir cevap veriyor. Ben de çok üzerlerine gitmeyeyim dedim Çok da ilginç bir olay yaşadım. Alacağım bir şey konusunda pazarlık ediyorduk. Adam istediklerim için 180 Dolar isteyince çok şaşırdım. “You should be wrong about price, can you check what you offer?” dedim. (Fiyat konusunda bir yanlışınız olmalı. Önerinizi gözden geçirir misiniz?) Meğer adam Hong Kong Doları cinsinden söylüyormuş. Ve öğrendim ki 6.7 Hong Kong Doları, 1 Amerikan Doları’na eşitmiş. E haliyle fiyat 27 Dolar gibi birşeymiş. Nasıl sevindim anlatamam Vay be dedim kendi kendime, elin Hong Kong’lusu o kadar kilometre öteden sevindirsin beni, olacak iş mi Bi buradakiler üzmeye çalışır zaten bizi. Amaaan konu nereden nereye geldi.

1 ay sürecek staj için 6 Temmuz’da yine yollarda olacağım, yolculuk Ankara’ya. Birçok arkadaşım stajlarına başladılar, memnun olmayan yok gibi. İnanın hiç içimden gelmiyor şu staj onca yaşanan olaydan sonra ama yine de heyecanlıyım. Hepinize selamlar, iyi günler. Bu arada takip ettiğim sitelerden BlahBlah Abla, Blogcu.com’un bitmek bilmeyen sorunları yüzünden olsa gerek, yeni bir site açıp oraya taşınmış. Hayırlı olsun

Üniversitede okumuş olanınız vardır. Bilirsiniz, zor yer üniversite. Liseye normalde gram benzemeyen bir yer. Çünkü üniversiteye geçmişseniz gününüzün 24 saatini ona teslim etmişsinizdir. (tamam en azından 16 saatini diyelim, çoğu zaman sabahladık ders çalışmak için ama neyse)… Yani benim hayatım artık üniversite. Açılış tarihiyle Ankara’ya gelirim, ödevleri olduğu gün onu yapmak için planlar deviririm, sınav var geceyi sabah ederim. Yani işim gücüm üniversite. Sonra sınavlar gelir, geçer. Notlar verilir. Bir bakarsınız ki hakkettiğinizden az not almışsınız ya da siz hakettiğinizi alırken başkası hak etmediği notu almış. Hak mı şimdi bu? Ben hayatımı bu işe adayayım, ailemden bu yüzden 9 ay ayrı kalayım, tembellik etmiş bile olsam telafisi için o kadar uğraşayım sonra bir hocanın bir haksız notu yüzünden geride kalayım… Hak mı hukuk mu?

İkinci mesele ise staj meselesi. Bizim üniversite 4 üzerinden not veren bir okul. 4 üzerinden genel ortalamam şimdi 3,43. Yani iyi sayılabilecek bir ortalama. E üniversitemiz de Türkiye’nin ilk vakıf üniversitesi, bunun yanı sıra karizmatik bildiğimiz bir okul. Yıl boyunca onlarca yere staj başvurusunda bulundum. Ne oldu? Hemen sıralayayım:

• Başvurunuz firmamızca değerlendirmeye alınmış olup, stajyer kontenjanımızın sınırlı olması nedeni ile size üzülerek olumlu bir cevap veremiyoruz. (mESTEL)
• Yaz Dönemi 2008 stajer kontenjanımız dolmuş olduğundan size bu dönem için olumlu bir yanıt veremiyoruz. (mAT KETÇAP)
• 2008 yılı staj başvuru değerlendirme süreci sonucunda, başvurunuzun olumsuz sonuçlandığını tarafınıza bildirir, çalışmalarınızda başarılar. (TEyİ)

Stajyer mi arıyorsunuz yoksa torpilli iş gücü mü? Hepsinin red cevabı tamamen düzmece bir hikaye. Nasıl oluyor bu staj işleri ben anlatayım. Staj sorumlusu o seneki kontenjanı açıklıyor, sonra şirketin üst düzey yöneticileri (!) hemen bu kontenjanı bölüşüyor: 3 sana 5 bana. Sonra o kontenjanlara ne kadar tanıdık var sokuyorlar. Aynısının iş dünyasında da gerçekleştiğinin altına imzamı atarım. Madem öyle ben niye okuyorum bu okulda? Benim niye alnımdan terler boncuk gibi dökülüyor? Kolay mı sanıyorsunuz şurada okumayı? Ne haliniz varsa görün. Şunun da altını çizerek söylüyorum, eğer o staj yerlerinde 1 gramlık hakkım vardıysa ve yerime torpil yüzünden biri girdiyse sorumlu kimseye de hakkımı helal etmem. Peki ya ben ne yaptım? Ben de bir tanıdık vasıtası ile torpille başka bir yerde staj yeri ayarladım. Sorun bakalım: “Madem karşısın sen niye yaptın?” Ben 13 sene okuyayım, şuraya geleyim, o kadar emekler vereyim, zorunlu yaz stajımı yapamadım diye okul bir sene uzasın mı? Bizi mecbur eden sistem utansın! Kızgınım! Hem hocalara, hem şirketlere… Kızgınım kendime; yukarıdan sağlam bir torpil bulabilmiş olsam her yere girebilirdim, şimdi enayiliğime yanayım.

Normalde ders notlarım iyi geldi. Dönemlik 3,53 ortalama ile yüksek şeref öğrencisi oldum ama inanın hocayla arası iyi diye yüksek not alanları duyunca hakikaten üzüldüm. O 3-5 puan yüzünden yine bölüm değiştiremiyorum. Ben ağlayayım mı yoksa birilerini vurayım mı? Biz hocalarla muhabbetimiz yok diye böyle oluyoruz ya, demin telefonda bir arkadaşımın telefonda dediği gibi “Bir tuzu kurular var, ağacın meyvelerini onlar yiyor, hocalarla arayı iyi tutup iyi not getiriyor. Bir ağacın gövdesine tırmanamamış, dersten kalmakla geçmek arasında olup hiçbirşeyi umursamayanlar var. Bir de ağacın gövdesinde ne meyveye uzanan, ne de köke kadar inen biz varız, ki o biz dediğim iki enayi olan senle benim.” Aynen öyle. Ben küstüm. Hem okula, hem stajımı reddeden kurumlara…..

Geçen gün Bauhaus’ta gezerken gözüme çarpan ve çok hoşuma giden bir çiçek aldık odaya. Cinsi “lale”. Bir saksıda üç tane lale. Henüz çiçeği yok ama yaprakları gayet iyi durumda. Erinmediğim bir vakit fotoğraflarını çekip burada da yayınlarım sanırım. Bu arada hala isim koymadık, isim koyması için Esra’yı beklemekteyiz. Gerçi ben “hale-jale-lale” koyalım diyorum ama önerim pek beğenilmedi. Saksıda bakması biraz zor oluyormuş bu bitkilerin. Toprağının sürekli nemli kalması gerekiyormuş, o yüzden her gün sulanması gerekiyor. Biz şikayetçi değiliz ama Zaten Mahmut‘a bakmaya başladıktan beridir bir tane daha bitki almak istiyorduk. Bu iş gerçekten de çok eğlenceli, çünkü tek yaptığımız su vermek. O bir şekilde büyüyor, çiçek açıyor, ışığa yöneliyor. Seviyorum çiçek bakmayı sanırım. Bu huyun bana annem ve babamdan geçmiş olma ihtimali yüksek. Bizim evin bir odası botanik bahçesidir, her ne kadar annem “misafir odası” dese de, bence o bitkiler pek misafir değil. (Ekleme: Lale yetiştirme ile alakalı olarak bu adresten bilgi alabilirsiniz.)

Neyse günlük, dediğim gibi bitki aldık. Pazar günü ise akşam Ahmet’lerle Humanity (Cultures, Civilizations and Ideas) çalıştık. Eh bu hafta bir quiz (yarın) ve bir de midterm var (cuma günü) bu dersten. Sözel bir ders olduğu için sanırım çok zorlanıyorum. Aslında hocanın ne dediğini takip edersen yapılmayacak ders değil ama bende bu uyuşukluk varken o biraz zor. Dönem başından beri sadece 1 Humanity dersi kaçırmışım ama, aferin bana. Dün gece de sitenin güncellemesi ile uğraştım. Siz her ne kadar farkedemeseniz de site yenilendi, WordPress’in 2.5 sürümüne geçiş yaptık. Aklıma gelmedi değil aslında temayı da değiştirmek ama şimdilik bi kalsın diyorum.

Bugün Tarih dersinde 5 kişi sunum yapınca kafam bir milyon olmakta zorlanmadı. Öğle yemeğinin ardından İstatistik dersinde iyice uykum geldi. Baktım hoca habire bana soru sorup beni rahat bırakmıyor, kaçtım ikinci dersten Cabi ile kütüphanede temiz bir uyku çektik. (1.5 saat ) Şimdi de odadayım zaten. Yolda gelirken web sitemin (yani buranın) bir yıllık parasını da yatırdım, artık bir sene boyunca daha bu ev bizim

Bugün ayın 7′si. Ayın 19′unda ablamın, 25′inde de Hüseyin’in doğumgünü var. Ne alsam ne alsam diye çok düşünüyorum. Hüseyin’e her durumda bir hediye bulurum da, ablama alacağım hediyeyi iyi seçmem gerekli sanırım. İnşallah ayın 19′unun olduğu haftasonu da Ünye’de evde olacağım. Şöyle derslerin arasında bir kaçamak yapayım diyorum. Bu haftasonu da Blog Yazarları Toplantısı var. Orada da bir konuşma yapacağım Ona da bir ara yazı hazırlamak lazım.

Bu arada ben açım, gidip yemek yapayım. Benden bu günlük bu kadar günlük. Kendine iyi bak, hadi…

]]> http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/sevgili-gunluk-vol1/feed/ 5 http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/iyi-ki-dogdum/ http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/iyi-ki-dogdum/#comments Wed, 27 Feb 2008 22:32:05 +0000 sertalp bilal http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/iyi-ki-dogdum/ Saat şu an benim saatime göre 23:55. Yani eğer yeni yaşıma saat tam 12′de giriyorsam 5 dakika sonra 20′li yaşlara ilk adımımı atmış olacağım. Eh dile kolay geliyor. Sanırım bu yirmili yaşlar en çok yorulacağım zaman dilimleri olacak. Ya Bismillah deyip başlamak lazım.

Bugün ablamın organizasyonu sayesinde doğumgünümü kutladık. Emeği geçen, zahmet edip gelen herkese en baştan teşekkür ediyorum. Kızılay’daki Özsüt’te arkadaşlarım, ablam, ablamın arkadaşları ve dayımın oğulları ile güzel bir gece geçirdik. Pastası, üzerindeki yazısı, hediyeleri ve en önemlisi iştirakleri ile beni çok sevindirdiler.

Doğum günlerinin gerçekten özel günler olduğunu düşünüyorum. Aslında bu, bir insana söylenmek isteyip söylenemeyen dileklerin “iyi ki varsın”ların söylenecebileği bir zaman dilimi oluşturuyor.

İyi ki doğdum diyorum, iyi ki doğdum ki böyle güzel insanların arasındayım. Kendi kendimin doğumgününü de böylece kutlamış olayım

Şimdi teşekkürlerimizi genişletelim. İşleri ayarlamak için Özsüt’tekilerle birçok telefon görüşmesi yapıp, yine de sabredip böylesine güzel bir geceyi bana yaşattığı ve aldığı fritöz ile karnımın uzun süre doymasını sağlayacak olan ablama; aldığı küçük turuncu balık (yani nam-ı diğer Tombul) ile beni çok sevindiren, doğumgünümü herkesten önce kutlayıp, kola alma bahanesi ile beni gönderdiği sırada küçük pastasının mumlarını yakan Esra’ya; benle uzun zaman aynı odayı paylaşabilme kararlılığını gösterebilmiş olan, tüm tembelliğine rağmen mâli işleri son dakikada organize etmeyi başaran, oda arkadaşım Hüseyin‘e; iştirakine ve hediyesine çok sevindiğim, ablamın oda arkadaşı Merve’ye; biraz geç kalsalar da zahmet edip gelen, garson “bıçak kesmez” deyince “bıçak kesmez el keser” diye cevap veren Cabı ve Ahmet’e; mumları benle üfleyip beni yalnız bırakmayan siyah kuzucuk Samet’e; antreman yoğunluğuna ve çok ders çalışmasına (!) rağmen aramıza katılan kuzenim Ahmet’e; gece boyunca durmadan konuşup ortamın havasını oluşturmayı başaran, aldığı kitabı çok beğendiğim İbrahim’e; yine zahmet edip ilk gelen üç kişiden biri olan, bisiklette yol arkadaşım Emre’ye; katılımları için ayrı ayrı sevindiğim ablamın arkadaşları Gülseren, Suat ve Serap’a; geceyi hüzünlü şarkıları ile bir garip hale getiren canlı müzik takımına, bıçağı vermek için para isteyen garsona ve en sonunda odama geri gelip şöyle güzel bir uyku uyumak için bana yurtlarının kapısını açan üniversiteme teşekkür ediyorum. İnşallah hep birlikte nice yıllara

Ekleme: Doğumgünü Resimlerini ve odamızın ben, Hüseyin ve Mahmut adlı karanfilimizden sonraki dördüncü üyesi “Tombul”un resimlerini galeri kısmında bulabilirsiniz.

İnsan yeni olanı sever, başkalarına ve kendine birşeyler almayı da çok sever. Bu durumun özellikle bayanlarda bir tutku derecesinde olduğunu düşünüyorum. Hemen hemen tüm bayanların (ki özellikle ablamın) bir tokacıya girdiğinde en az 45 dakikayı rahat doldurabileceğine inanıyorum. Ona bakılır şuna bakılır ama bir şekilde doldurulur.

Birşey almak insanı sevindirdiği gibi uzun vadede ceplerin boşalmasına ve moralin düşmesine yol açar. Canı sıkılan insan da “biraz alışveriş yapayım da neşem yerine gelsin” derse vay haline. Sonra banka banka gezilip borç sormak lazım. Şu tüketim toplumunda alışverişin bu kadar yer kaplaması çok normal. Özellikle son yıllarda Türkiye’de de yüksek derecede bir alışveriş çılgınlığı olduğunu düşünüyorum. Düşünsenize daha 2007′de Ankara’ya kaç tane alışveriş merkezi yapıldı. Biz geldik geleli AnkaMall ve Armada’dan başka bir yer bilmezken şimdi KentPark, Cepa, Panora gibi üç alışveriş merkezi daha öğrendik. 2′si 2007′de açıldı, bir tanesi de 2008′de açılacak sanırım. Bu ne hız? Ankara’da bu kadar alışveriş yapan vardı da nerdeydi yahu?

İşin garibi yeni alışveriş merkezleri açılmasına rağmen hala AnkaMall’ün kalabalığında bir azalma yok. Hala yemek katında boş bir masa bulmak işkence gibi. Bu arada yeri gelmişken söyleyeyim CEPA’nın yemek katı gerçekten çok güzel olmuş. Çok aydınlık ve güzel, tek kötü yanı cam kenarı masalarda sigara içilmesi ama yakında sigara yasağından dolayı oraya da rahat rahat oturabileceğiz. Çok geniş, oturacak yerler de yeterli gibi.

Ankara’da gezecek çok yer olmadığından insanlar hep alışveriş merkezlerinde oluyorlar. Kışın da zaten yapılacak fazla bir şey de olmuyor. Alışveriş teorimize geri dönelim; bence bir bayan için alışveriş hayattaki en önemli işlerden birisi. Bıkmadan usanmadan saatlerce alışveriş yapabiliyorlar. Valla ne diyeyim, helal olsun, Allah bizleri korusun…

Buraya gelmeden önce Hüseyin’le Eskişehir’e gittim. Belki başka bir yazıda orada neler yaptığımızı da yazarım. Çok yordu Hüseyin beni. Şimdi ise başım zonkluyor biraz, dün 9 saatlik Ünye yolunda müzik dinleye dinleye bu hale geldim. Bilkent’te 75.yurdu en son terkeden bendim sanırım Evde olmak güzel en nihayetinde. Bu gelişimde Mahmut’u da yanımda getirdim. Son fotoğrafından beri epey büyüdü aslında Mahmut, şu an yanılmıyorsam 14 tane yaprağı var. İpek Abla’nın tavsiyelerine uyduk, bir de sararan yapraklarını kestik. O kestiğimiz günden sonra çok düzenli sulamaya çalıştık. 3 günde bir suluyoruz Mahmut’u. Dün eve getirdim, annem ona güzel bir yer bulup yerleştirdi. Annemden yeni birşey daha öğrendim, çiçekler gece sulanmayı sevmezmiş. Yaklaşık 4 aydır Mahmut’u gece suladığımızı düşününce bir garip oldum doğrusu. Şimdi Mahmut’tan güzel bir çiçek açmasını bekliyoruz heyecanla. Bakalım bu 2 haftalık tatil ona nasıl gelecek? Kim bilir belki de Karadeniz’in havasını, Orta Anadolu’nun o boğuk havasından daha çok sever

Bu tatilde ne yapacak peki Bilal? Öncelikle bol bol uyuyacak (Günde 8 saat minimum ). Oyun oynayacak (muhtemelen Roller Coaster Tycoon 3). Kitap okuyacak (Medine Müdafaası, sonra da BinDokuzYüzSeksenDört). Program yazacak (Kızma Birader 2.0). Hepsi bir cümle, çünkü hepsini yapmaya cidden çalışacak. Öylesine söylenmiş hedefler değil, hepsinin belli bir zamanı var aklımda. 2 haftalık tatil bunu yapmak için çok kısa bunun farkındayım ama yine de denemeye değer. Zaten sürekli evde olacağım, bu soğukta bir yere gitmeyiz sanırım.

Tatile gelmemizle birlikte ablamla birlikte lobi faaliyetlerine de başladık İkimizin de artık ehliyeti olduğuna göre eksik olanın ne olduğunu anlamak zor değil sanırım. (Not: Direksiyon sınavını da 85 puanla geçmişiz çok şükür, daha emniyete gidip ehliyeti almadık gerçi ama ehliyetliyiz işte ) Bakalım faaliyetlerimiz sonuca ulaşabilecek mi?

Neyse bakalım, çok uzattık yine. Kendinize iyi bakın, hoşçakalııııın…