Gece 02.00′de Bilkent’ten ayrıldık. Bilkent’te epey kar yağdığı için yola çıkarken epey tedirgindik ama şehire indiğimizde kar olmadığını görmek içimizi rahatlattı. Otobüsümüz epeyce güzeldi, yani rahattı. Bölümden arkadaşım Ahmet’le birlikte oturduk, bir süre sohbet muhabbet ettik. Sonra o hangi ara bilemeyeceğim ama bir anda uyudu. Otobüste bir arkadaş daha vardı (Atıf) biz de onunla gece 05.30′a kadar muhabbet ettik. Derslerden, okuldan, hocalardan derken saati farketmemişiz. Saati görünce hemen uyuyalım dedik, ve gözlerimi boğazdan geçerken açtım tam. Sabah sabah o manzarayı görmek nasıl güzel göründü gözüme bilemezsiniz. Çok kısa bir süre sonra da Sütlüce’deki genel merkez binasına ulaştık. Tabaklara konulmuş birkaç kuru pasta ve biraz börek ve çayla birlikte kahvaltı yaptık. Tabi geç yattığım için benim kafa bir milyon. İlk üç konferansta uyumamak için kendimi zor tuttum. Bize şirkette yer alan departmanları tanıttılar. Oldukça hoş ve bilgilendirici bir muhabbet oldu. Bu sene aldığım birkaç dersle çok alakalı olan bölümler hakkında sorular sordum, cidden tatmin edici cevaplar alabildim. Arçelik bir kurum olarak gerçekten başarılı bir grafik çiziyor. Hedefleri Beko’yu 2010 yılında birim satış olarak dünyadaki ilk 10 üreticiden biri yapmak olan kurumun bu hedefine epey yaklaştığını, hatta geçeceğini öğrendik. Hem de bu kriz ortamına rağmen. Cidden şaşırdım diyebilirim.

Öğle yemeği, yine konferans ve bir de küçük yarışmadan sonra Rahmi Koç Müzesi’ne gittik. Ahmet’in dehşete düştüğü bu müze gerçekten hayran olunası bir yer. Otomobiller, bilgisayarlar, trenler, şunlar bunlar derken tüm o bilgi patlaması karşısında beynim iflas etti ve ben de öylesine dinledim rehberi Herşey bir yana, minyatür oda sergisi adında geçici bir sergi vardı ki, akıllara zarar. O nasıl bir sanattır öyle. 20 adet minyatür oda halen müzede sergileniyor. 15 Mart’ta kalkacakmış. İstanbul’lu arkadaşlara bu fırsatı kaçırmadan orayı bir görmelerini öneriyorum.

Biraz rötarlı da olsa Taksim’e bırakıldık, ve çoook eski bir ilkokul arkadaşım olan Zehra tarafından karşılandık. (İlkokul arkadaşım olup eski olmayan yok ama olsun). Yıllardır görüşmüyorduk gerçi ama Zehra epey iyi karşıladı beni Hemen tanıdı mesela. Demek pek değişmemişim. Zehra’nın yaptığı plan çerçevesinde yemek yedik, çay içtik, karşıya geçtik, vapurda üst kata oturup donduk, üsküdarda sahilden yürüyüp bi daha donduk, taksimde bi kere daha Kendimize sıcak bir yer bulmak için o cafeden o cafeye gidince geceyi müthiş bir çay performansıyla tamamladık. Saymadım ama epey bir çay içtim, rekorlarımı kırdım. Gece 02:30′da kalkacak otobüs için başımda bekledi sağolsun Ben onca yılın ardından pek konuşacak birşey bulamayız diye düşünüyordum ama epeyce konuştu. Hep böyleymiş öyle dedi. Bu kadar konuşkan olduğunu hatırlamıyordum gerçi. Benim için iyi oldu aslında çünkü konuşmaya pek mecalim yoktu. Önceki gece az uyuduğum ve gün boyu konferansa katıldığım için uyku epey bastırmıştı. Dediklerine “evet, öyle, bilmem” gibi cevaplar vermem bile yeterli oldu İstanbul gerçekten de güzel bir yer, önceden hakkını yemişim, hakkını teslim ettim dün. Biraz daha vaktim olsa, gezsem daha güzel olurdu sanırım, ama şöyle bir parça tatmak da bence yeterli oldu. Gözümüzde (ve kirli havasıyla burunlarımızda ) hoş bir tat bıraktı.

Geri dönüş yolculuğu da 02.30′daydı. İstanbul’dan çıkmamız da 03.10′u buldu. Birkaç şeye canım sıkkın olduğu için muavin koltuğuna oturup 05.30′a kadar orada oturdum. Biraz sohbet ettik şoförle ama en önemlisi ben “yol izledim.” Bu kadar hoşuma gideceğini bilmiyordum ama karanlığın içinde iki farla yol aça aça gitmek çok farklıydı. Bir yandan müzik dinledim, bir yandan da düşünüp durdum. Aklımdaki iki ucu açık kalmış meseleleri aldım düğümledim. Yol çizgilerini seyrettim. Karşıdan gelen arabaların farlarına bakıp gözümü aldırdım. Güzel bir dönüş oldu benim için. Kocaeli’den geçerken gecenin o saatinde çıkan onca dumana hayran oldum. Hiç İstanbul yolculuklarımda oradan uyanık geçememiştim, bu sefer görmüş oldum. ED’nin memleketini ve özellikle fabrikaları çok beğendim. Bir Endüstri Mühendisi adayı olarak bunları sevmem normal ve uygun sanırım Saat altı gibi uyuyan turuncu balığınız gözünü bilkent’te epeyce yağmış bir kar kütlesi ile açtı. Gözleri kamaştı.

Hayata devam ediyor olmak gerçekten güzel. Yolda kenara çarpıp, uçurumdan yuvarlanmaktan kurtulmuş bir tanker gördük. Acaba dedim patlar mı ki… Hayatta o kadar dert arasında savrulsak da yaşamak yine de güzel, yol çizgilerini izlemek o kadar hoş. Hayattaki yüksek beklentilerimi, kendimi yıpratmak için değil, güzel yaşamak için kullanabileceğimi düşündüm. Bazen bazı meselelere gereksiz yere takılıyoruz. Bazen kendimizi bir hiç gibi gördüğümüz oluyor. Ama hayat ne çok karışık ne çok basit. Hayat tam olarak sizin nasıl yaşadığınıza bağlı. Hayatı ister karışık yaparsınız ister basit. Meseleleri öyle görebilmek lazım. Amerikalıların dedikleri gibi “take it easy dude…”

Virgül: Çok güzel bir gezi oldu, çok iyi vakit geçirdim, süper bir değişiklik oldu. Çay içmek bünyeme zarar verse de, İstanbul’da bir arkadaş görmek beni çok mutlu etti.

Nokta: İlla bir sonuç çıkarmak zorunda gibi hissettim kendimi. Size hep (şu yukarıda yaptığım gibi) işte hayat şöyledir böyledir diyorum ama asıl kendime söylüyorum, düşüncelerimi unutmamak için. Ama illa bir nokta cümlesi gerekirse derim ki; “yâri İstanbul olanın, görmez gözü başka şeyi”

Sağlıcakla kalınız efendim.

Eveeet çocuklar, bir final döneminin daha sonuna gelmiş bulunmaktayım. Önceki zamanlarda ne hissediyordum hatırlamıyorum ama kendimi çok çok iyi hissediyorum. Neydi o öyle, 7 final, 2 proje gösterimi, 1 ödevi tam 10 günde yaptık. Birçok öğrenci yurdun muhtelif yerlerinde bunun gibi, belki bundan daha zor programlara sahipler ama inanın bu tempo benim tüm enerjimi bitirdi. Finallere iyi başladım, ortaya doğru batırıyorum derken, son bir kuvvetle toparlamayı başardım.

Bu dönem aldığım 2 tane bilgisayar mühendisliği (CS) dersi epey iyi geçti. Onun dışında aldığım üç bölüm dersinin 1 tanesi çok fena patladı (stokastik). Aslında sene başında en rahat yapabileceğim dersin bu olduğunu düşünüyordum. Finallere çalışırken bir konu açılmıştı daha önce bir final yüzünden ağlayıp ağlamadığımızla alakalı. Orada aklıma geldi, ikinci sınıfın ikinci dönemindeyken manufacturing adlı dersin vizesi epey kötü geçmişti, sınavdan çıkınca geniş bir çimenlik alana gidip (bilkenti bilenler için, MSSF-Merkez Kampüs arasındaki yer) biraz ağlamıştım sanırım. Yok canım, öyle çok fazla da değil, birazcık Epeyce kızmıştım kendime. Adam gibi derslere gitme, çalışmayı (her zamanki gibi) son geceye bırak, sonra sınav kötü geçince üzül. Çok kötü olmuştum o gün. İşte bu stokastik sınavı da ondan sonra en kötü geçen sınavım oldu sanırım. Bu sınavdan sonra da epey sinirlendim kendime.

Optimization sınavı öncesi sadece 2 saat, production sınavı öncesi hiç uyumayarak yeni rekorlara imza attık Ahmet’le. Final dönemi boyunca Ahmet’le birlikte çalıştık ve benim için epey verimli oldu. Ahmet’lerin evini kendi evim gibi kullandım tabi bu arada. İnsanın yerini değiştirmesi çalışması açısından güzel birşey(miş). Tebdil-i mekanda ferahlık varmış hakikaten.

Acısı ve tatlısıyla bir final dönemi daha geride kaldı Allah’a şükürler olsun. Bu arada bir süredir ticaretle ilgileniyordum, biriktirdiklerimle kendime bir T-Mobile G1 aldım Bu dönemdeki benim açımdan güzel olan nadir şeylerden birisi bu sanırım. Android isimli açık kaynaklı bir işletim sistemi var ve tatil boyunca telefona program yazmayı düşünüyorum. İşte benden şimdilik bu kadar. Yarın eve döneceğim, ama bir yazı yazmayı da ihmal etmem. Sağlıcakla.

Resim: #

Geçen gün Bauhaus’ta gezerken gözüme çarpan ve çok hoşuma giden bir çiçek aldık odaya. Cinsi “lale”. Bir saksıda üç tane lale. Henüz çiçeği yok ama yaprakları gayet iyi durumda. Erinmediğim bir vakit fotoğraflarını çekip burada da yayınlarım sanırım. Bu arada hala isim koymadık, isim koyması için Esra’yı beklemekteyiz. Gerçi ben “hale-jale-lale” koyalım diyorum ama önerim pek beğenilmedi. Saksıda bakması biraz zor oluyormuş bu bitkilerin. Toprağının sürekli nemli kalması gerekiyormuş, o yüzden her gün sulanması gerekiyor. Biz şikayetçi değiliz ama Zaten Mahmut‘a bakmaya başladıktan beridir bir tane daha bitki almak istiyorduk. Bu iş gerçekten de çok eğlenceli, çünkü tek yaptığımız su vermek. O bir şekilde büyüyor, çiçek açıyor, ışığa yöneliyor. Seviyorum çiçek bakmayı sanırım. Bu huyun bana annem ve babamdan geçmiş olma ihtimali yüksek. Bizim evin bir odası botanik bahçesidir, her ne kadar annem “misafir odası” dese de, bence o bitkiler pek misafir değil. (Ekleme: Lale yetiştirme ile alakalı olarak bu adresten bilgi alabilirsiniz.)

Neyse günlük, dediğim gibi bitki aldık. Pazar günü ise akşam Ahmet’lerle Humanity (Cultures, Civilizations and Ideas) çalıştık. Eh bu hafta bir quiz (yarın) ve bir de midterm var (cuma günü) bu dersten. Sözel bir ders olduğu için sanırım çok zorlanıyorum. Aslında hocanın ne dediğini takip edersen yapılmayacak ders değil ama bende bu uyuşukluk varken o biraz zor. Dönem başından beri sadece 1 Humanity dersi kaçırmışım ama, aferin bana. Dün gece de sitenin güncellemesi ile uğraştım. Siz her ne kadar farkedemeseniz de site yenilendi, WordPress’in 2.5 sürümüne geçiş yaptık. Aklıma gelmedi değil aslında temayı da değiştirmek ama şimdilik bi kalsın diyorum.

Bugün Tarih dersinde 5 kişi sunum yapınca kafam bir milyon olmakta zorlanmadı. Öğle yemeğinin ardından İstatistik dersinde iyice uykum geldi. Baktım hoca habire bana soru sorup beni rahat bırakmıyor, kaçtım ikinci dersten Cabi ile kütüphanede temiz bir uyku çektik. (1.5 saat ) Şimdi de odadayım zaten. Yolda gelirken web sitemin (yani buranın) bir yıllık parasını da yatırdım, artık bir sene boyunca daha bu ev bizim

Bugün ayın 7′si. Ayın 19′unda ablamın, 25′inde de Hüseyin’in doğumgünü var. Ne alsam ne alsam diye çok düşünüyorum. Hüseyin’e her durumda bir hediye bulurum da, ablama alacağım hediyeyi iyi seçmem gerekli sanırım. İnşallah ayın 19′unun olduğu haftasonu da Ünye’de evde olacağım. Şöyle derslerin arasında bir kaçamak yapayım diyorum. Bu haftasonu da Blog Yazarları Toplantısı var. Orada da bir konuşma yapacağım Ona da bir ara yazı hazırlamak lazım.

Bu arada ben açım, gidip yemek yapayım. Benden bu günlük bu kadar günlük. Kendine iyi bak, hadi…

]]> http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/sevgili-gunluk-vol1/feed/ 5 http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/aveada-ucretsiz-mesaj-mevzuu/ http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/aveada-ucretsiz-mesaj-mevzuu/#comments Tue, 09 Oct 2007 02:48:52 +0000 sertalp bilal http://www.sertalpbilal.com/gunluk-hayat/aveada-ucretsiz-mesaj-mevzuu

Evet arkadaşlar, şimdi siz başlığı okuyunca heyecanlandınız tabi zira ben de yazarken heyecanlandım. Normaldir, olabilir. Tabii ki bu yazıda anlatılanlar %100 ücretsiz değil ama oldukça ucuza geliyor. Sevgili Hüseyin’den öğrendiğim ve şaşırdığım bir şey bu. (Ulan Hüseyin niye önceden söylemedin, bitti kontörlerim )

Neyse efendim geçen eğitim öğretim yılındayken bir ara konusu geçmişti. Avea kullanıcıları 39 kontör karşılığında 5000 veya 500 bedava mesaj sahibi olabiliyorlardı. Hatta Ahmet bunun suyunu çıkartmıştı, (“Mesaj Bombası” ) sevgili turuncu balığınız da altta kalmamıştı. Peki nasıl oluyor bu ucuza mesaj meselesi?

Telefonunuzun mesaj bölümüne girip (zaten mesaj başka yerden atılmaz di mi ) şu şekilde iki yolu takip ediyoruz.

1) 5YUZ yazıp 3900′a gönderiyoruz. Karşılığında tüm operatörlere gönderebileceğimiz beşyüz mesajımız oluyor. Karşılığında sevgili operatörümüz Avea’mız bizden 39 kontörümüzü alıyor.

2) 5BIN yazıp yine 3900′a gönderiyoruz. Karşılığında sadece Avealılara gönderebileceğimiz beşbin mesajımız oluyor. Karşılığı yine aynı: 39 kontör…

Şimdiii, aranızda bunu zaten bilip kullananlar olabilir tabi ama ben yeni duydum, paylaşayım dedim. Bu servis / hizmet her neyse, sadece geçen sene birkaç ay mevcut zannediyordum. Daha sonra unutmuşuz biz de. Umarım faydalı olmuştur size. Avea’dan pek memnun olmayan biri olarak bu bedava olmasa da ucuz SMS olayını sizinle paylaştık işte. Avea’lı amcalar kızmaz inşallah. Bu cep telefonu operatörlerinden illallah dedim ben ama… neyse…

EKLEME: Bu mesajların kullanım süresi 1 ay. 1 ay bitmeden yeni bedava mesaj alamıyorsunuz, bir ay dolar dolmaz da kullanmadığınız mesajlar çöpe gidiyor. Kaç gün sonra biteceğini bilmiyorsanız BILGI yazıp 3900′a yollarsanız, mesajların kullanım süresinin bitmesine kaç gün kaldığını öğrenmiş olursunuz.

Ne demişler: “Adam zengin tabi, Turkcell kullanıyo.. ya biz ya biz.. “