Cabi’yle birkaç hafta önce bu konuda konuştuğumuzu hatırlıyorum. Bugün yine bir bahsi açıldı, ben de biraz anlatayım dedim. Bileniniz vardır, telekinezi adında bir nane var. Adamlar insanın isteme gücünün (veya hayal gücü de diyebilirsiniz) belli bir etkisi olduğunu düşünüyorlar. Açıkçası bu düşünceye pek çok yerde rastlamıştım fakat pek mantıklı gelmemişti. Ama şu kaşık bükme numarasının nasıl yapıldığını da çok merak ediyordum. Biraz bakındım etrafa, bakın neler öğrendim.

Şu kaşık bükme işi bi kere bir acayip. O kaşığın bükülmesinin bize hiçbir katkısı yok :D  O kaşıkla yemek bile yenmez artık. Zaten ülke ekonomik krizde nedir bu rahatlık canım? Neyse, ama lazım oldu, biri dedi ki “beyefendi şu kaşığı bükmeniz mümkün mü?” Siz de tabi yardımsever kişiliğinizle aldınız elinize kaşığı. Şimdi ne olacak? İşte size taktikler. Bir kere derin bir nefes alın. Bu nefes hem sizi rahatlatır, hem de sizden kaşığı bükmenizi isteyen kişiyi. Zira sizi profesyonel sanacaktır. :roll:  Hiç çaktırmayın siz de. Gözünüzü kapatın, odaklanın, kaşığı okşayın ve kaşığın akışkan bir madde olduğunu düşünün. Kaşık büküldü! Bu cidden bu kadar kolay mı yahu? Eğer bu insanın düşünce gücü ise inanın hiç işe yaramıyor, çünkü kaba kuvvetle 3 saniyede bükmüştünüz. Eğer dünyada “istemenin bir gücü” olmuş olsaydı bence bunun fiziksel kuvvetin önüne geçebilmesi gerekirdi. Yoksa pek de bir anlamı kalmıyor di mi?

Kaşık bükme olayının cidden gerçekten bir hile olup olmadığını merak ediyorum. Eğer hile değilse (ki öyle iddia edenler var) o zaman bu enerji nereden geliyor? Veya bundan bize niye bahsedilmedi? Matrix’i izlemiş olanlar, Neo’nun Büyücü’nün evine gittiği yeri hatırlayacaktır. Orada gördüğü bir çocuk kaşığı büküyordu ve [1] ne diyordu Neo’ya “Do not try and bend the spoon. That’s impossible. Instead… only try to realize the truth. There is no spoon. Then you’ll see, that it is not the spoon that bends, it is only yourself.” Mealini veriyorum: “Kaşığı bükmeyi deneme. Bu imkansızdır.. Bunun yerine, sadece gerçeği anlamaya çalış. Kaşık yok. Görecekesin ki, büktüğün şey kaşık değil, sadece kendin.” Zaten kafam karışıktı, tuz biber oldu ama olsun. Bakın, diyor ki çocuk, hiçbir şey yok (konuşmanın devamında). Yani şu Descartes’in ünlü “Düşünüyorum, varım.” sözüne geldik. Varız ama düşünce olarak. E peki ben size sorarım o zaman bizim bedenimiz ne oluyor? Düşünce olarak varsak, kaşığı bükebiliyorsak, ben ilk baş Humanity sınıfındaki çocuğu bükerim o zaman. Bu arada Descartes’in günahını almayalım, o sonradan bedenin varlığının da ispatını yapmış.

Valla dediğim gibi merak ediyorum şu olayı. Umarım bu olay sadece bir hileden ibarettir (ki [2] James Randi‘nin dediğine göre kesin kesin öyledir). Bu olay hile değilse o zaman aklımın daha da karışacağı muhakkak. En nihayetinde düşündüm de, istemenin bir gücü var, ama bu burada yazılanlar gibi öyle kaşıkla felan alakalı değil. Yaradan’dan istemenin bir gücü var sanki. Ne mutlu dua edince içinde o gücü hissedebilene…

Dip Not: Kendimi nasıl bükeceğim? Yardım edin!
Dip Not 2: Yine de bükmek isterseniz, deneyeyim derseniz [3] buradan buyurun.