İnsan ne yaparsa yapsın kaderinden kaçamıyor. Ne olması gerekiyorsa, ne yazılmışsa kaderine onu yaşıyor. Sevmek de, sevinmek de, üzülmek de, ağlamak da, ümit etmek de insan için. İnsan, duygularıyla var olduğu kadar var. Duygudan kopan her bir insan, kendini “eşref-i mahluk” yapan özelliğinden kaybetmeye başlamış demektir. Her ne kadar düşünceye önem veren insanlar başarılı gibi gözükse de, aslında gerçek başarı, kaç kişinin kalbinde güzel hatırlandığınızdır. Öyle bir hayat yaşamalı ki insan, bu kaderin ördüğü çerçeve içinde, en iyisini, en güzelini istemeli. Yapamasa bile pes etmemeli, zira yolda olmak, yolun sonuna varmaktan daha güzeldir.
Karanlıktan aydınlığa çıkan insanın gözü kamaşır. Algılayamaz karşısına çıkan güzelliği. Gözleri yanar, acı çeker. Aydınlığa alışıncaya dek, pişmandır aydınlığa vardığına. Ama aydınlığı anlayan insan, bin kez şükreder buna. Ama aydınlık herşeyin çözümü değildir. Öyle olsaydı çok düşünen insanlar en güzel yolu bulur onu gösterirlerdi. Düşünce güneşinin aydınlığı insanın yolunu açar, burada beis yok. Ama yine de salt düşünce insana mutluluk getirmeyebilir.
Hayalleri vardır insanın. İnsanı duyguyla buluşturan hayalleridir. Her hayalin de önemli bir kişisi vardır, her insanın hayatında çok önemli biri olduğu gibi. Bu bazen annedir, bazen baba, bazen kardeş, bazen dost, bazense eştir. Kim olursa olsun hayaller onun içindir. Kendini düşünen insan mutlu olabilir mi? Etrafındakiler harap bitap iken “gerçek bir insan” mutlu olabilir mi? O yüzden bazı felsefi kaynaklarda, insanın mutluluğun o özel kişiyi mutlu etmekte olduğu anlatılır.
Bazen insan düşüncelerini bir kenara bırakır, rafa asar. Yaptıklarının doğru mu yanlış mı olduğunu düşünmez, sadece yapar. Sonra tuhaf bir pişmanlık olur, “acaba yanlış mı yaptım” diye.. Sonra der ki içinden; “hep hayaller kuruyorum, sonra onlar olmayınca üzülüyorum, kendi kendimi üzüyorum.” Olsun, hayat bu değil mi zaten? Sürekli hayallerimizin peşinden koştuğumuz ama elbette bazen kazanıp bazense kaybettiğimiz bir oyun değil mi? Yalnızca bir oyun değil, aynı zamanda bir sınav. Garip değil mi?
İnsan kaderinde olanı yaşayacaksa hata yapmaktan korkmamalı. Yaptıklarından pişman olmamalı. Bazen, sadece içinden geleni söylemeli, öyle yapmalı… mı acaba?
Etiketler: deneme, düşünmek, duygu, felsefe, hayat, insan, mutluluk, toplum
29 Kasım 2007, 23:16
Bence yapmalı…Ne kadar mutsuzluk versede sonuçları,bir umut aramalı…belki hayattan,belki yaşamdan,belkı de aşktan…
Bir umudu olmalı insanın ,sonsuza kadar yitirmemesi gereken bir amacı olmacı olmalı..isteği arzusu ”ne olur sonunda..” diye düşüncelerle yok olmamalı…
bir insan mutlu olmalı..mutluluğu sevgide,aşkta,dostlukta bulmalı..
Hayatın getirilerine katlanmayı böyle öğrenıyoruz belkıde..kimbilir…
ama …
… mı acaba ?… larla yaşamamalı insan..
ADIM ATMALI…
hayat bir kumar değilmi,yada kötü anlaşılacaksa eğer kumar kelimesi…hayat bir oyun değilmi?…
29 Kasım 2007, 23:21
evet yapmalı…
yazını okuyunca şu anlamlı dizeler geldi aklıma Necip Fazıl dan..
kader beyaz bir kağıda sütle yazılmış yazı;
elindeyse beyazdan gel de sıyır beyazı..!
sevgiyle kal..
30 Kasım 2007, 09:08
hayat bu işte.
07 Aralık 2007, 22:13
Kader konusu hep cevabını aradığım bir soru işareti olarak yaşar bende. Yani her ne yaparsam yapayım kaderimdekini yaşayacaksam o zaman yaptıklarımın ne anlamı var ki? Acaba kaderimizi biz mi belirliyoruz? Mesela ÖSS’ye girmek de girmemek de benim elimdeydi. Girdim ve kazanıp üniversiteye girdim; ama girmeseydim üniversiteye kafadan giremeyecektim. Eee kaderimi ben belirlemedim mi o zaman? Çok karışık bi konu bu..
08 Aralık 2007, 17:08
ben mesela her zaman ıkı sey vardır hayatımda ve onlara gore cızerım cogu zaman yolumu; bırı annem bırı de Allah…
bence ınsan ıcınden gelen seslerden “dogru olanı” duyabılmelı. ıcınden her gelenı yaparsa ısımız var
zaten bu ıkı ayrımı yapabılen hayatta ıyı yerlerde olur ve de mutlu
29 Aralık 2007, 18:59
bazen insan içinden geleni deil de kendinden bekleneni yapmak zorunda galabilio !!
29 Aralık 2007, 19:09
evet maalesef öyle… işte en çok sinirli olduğum zamanlar da öyle zamanlar…
30 Aralık 2007, 23:15
unutmamalı incitmemeli
17 Ocak 2008, 09:29
insanoğlu rahat olmalı..kendini olduğu gibi kabul etmeli, sevmeli….. ama BAZEN bu nasıl olacak bilemiyorum …. benim zorlandığım zamanlar oluyor ve o zaman içimde bir balon varmış ve birazdan patlayacakmış gibi oluyor