Tek yapmam gereken şey düşünmek. Anadolu’nun tam ortasında, bu masmavi gökyüzü altında, hafifçe kımıldayan yemyeşil ağaçlara bakarken, sorgulamak, kendime sormak; nereye gittiğini hayatımın? Yıllar biz istemesek de geçiyor. Annemin de dediği gibi onun o küçücük oğlu yok artık. 20 yılda yaşanan bir çok olay, yapılan birçok yanlış, dönülmüş birçok kavşak, en az 4′te biri bitmiş bi ömür görünüyor bu pencereden bakarken. Herkesin kendine göre doğruları var, bir amacı var. Kendi kriterlerine göre yaşıyor herkes hayatı. O yüzden demiştim süper kahraman olamıyoruz diye. Kimse kendisinin gerçek kötü olduğunu düşünmüyor. Herkes kendi yolunun en iyi olduğuna inanıyor.

Ama hiçbirimizin kriteri, kendi öz kriterlerimiz değil. Topluma göre yaşıyoruz hayatlarımızı. Hep başka hayatlara özeniyor, öyle olmaya çalışıyoruz. Kendimiz olduğumuzu sandığımız anda bile sadece bir “koyun”uz şu kocaman sürüde. Kariyeriymiş, mesleğiymiş şimdiden baş ağrıtıcı zaten. Kendimi bildim bileli okuyorum. Yıllar geçtikçe ben de değişiyorum. Çoğu insan aslında değersiz sayıyor beni gibi geliyor. Bunun nedeni de toplumun bazı insanları yükseltmesi. Onların yüksekte olabilmesi için değişmez bir kanun olarak bazılarının da alçakta olması lzım. Anlamak hakikaten zor ama imkansız değil şu gerçeği: Her insan bir hazinedir. Ama ne yaparsa yapsın insan yine de değerli göremiyor kendisini. Bu bizim değil, toplumun takdir edeceği birşey gibi geliyor. Bakışlarımızı yakınlarımızdan kaçırıp topluma bakıyoruz.

Yazdıklarımın tamamını okuyan, beni anlayabilen, benle konuşabilen insanlar benim aradığım. Bana düşünce kapılarını açabilecek, hayata bakışımı değiştirecek güce sahip insanlar. Küçümseyerek değil, karşısına alıp konuşabilecek insanlar. İstiyorum ki benim de gülümsemelerim içten olsun, ağlamalarım sel olsun. İçimden ne geçiyorsa en saf, en yalın şekilde anlatabilmek. Çünkü zaman geçiyor! Bırakın yılları, hangimiz elinde tutabiliyor, geri getirebiliyor bir saniyeciği. Ve insan, gerçekten bir hazine. Hangimizin duyguları yok içinde, hangimizin sevdiği hiç bir kimse yok? İnsanların değerli olduğunu anlayabiliyor musunuz?

Sordukça, düşündükçe yanıt alamıyorum sorularıma. Doğruyu bilsek bile uygulamıyoruz, uygulayanların sayısı çok az. Bile bile yanlış yapıyoruz bazen. Neden peki? Hep bir korku yüzünden, makam sevgisi yüzünden, çıkar beklentisi yüzünden, kişisel kaygılarımız yüzünden… Artık biz, biz miyiz sizce? İnsana değer veren bir sistem içinde yaşamadığımızdan mıdır bilmem, bazen çok boş geliyor hayatlarımız. Boşluk değil ama bu, sadece değersizliğin bir tasviri… Bu sözlerime virgül koyuyorum, az daha düşüneyim ben…