Her insanın hayatında birazcık büyüye ihtiyacı vardır. Birşeyleri yoluna koymak için, istediği şeye ulaşabilmek için, istemedeği birşeyden kurtulabilmek için…

Biz insanlar nasıl varlıklar olduk ki böyle? Tüm şu koşuşturmacanın hiç de insanca birşey olduğunu düşünemiyorum. Şu okulun bitmesine az kalmışken sonrasında yaşanacak çalışma hayatını öyle ya da şöyle tahmin etmek zor değil. Bir firmada, yıllık sadece 15 gün izinle, cumartesileri dahil çalış ha çalış. İnsanca birşey değil gibi duruyor. Ya da gün boyu bilgisayar başında geçirmemiz. Her işimizi ona bağlı yapıyor olmamız.

İnsanın kendini dinlemesi lazım. Bunun için de, herşeyden, bu gürültüden uzak durması lazım biraz. Bu kargaşa içinde mutlu olmaya çalışmak saçmalığın ta kendisi. İnsan kendisi için önemli şeyleri bir anda bırakıp gitmeli bazen. Sadece kitap okumalı, dinlenmeli. Arkadaşlarıyla sadece yüzyüze birşeyler yapmalı, bizim çocukluğumuzda olduğu gibi olmalı herşey.

Biz hiç olmazsa öyle dönemler tatmış olduk. Yeni büyüyen nesil daha 5 yaşında bilgisayar kullanmaya başlıyor. Bence çok tehlikeli bir durum bu. Yavaş yavaş bilgisayar-insan formuna geçiyoruz.

Dediğim gibi insanın bilgisayar formundan çıkması için de büyüye ihtiyacı var. Ama bu büyü diğerleri gibi zor değil. Bu büyü “irade” sanırım. Ve benim de biraz bilgisayardan, insanlardan uzak kalmaya ihtiyacım var. Bir süre buralarda yazı göremezseniz bundandır. Selametle.

Bu yazıyı paylaşın

Paylaş! |